Opinions

Disney blijft me écht verbazen met hun onkunde en achteloosheid. Ze hebben een goudmijn, maar weigeren toch oor te geven aan de meeste giftige fanbase op aarde. Misschien ook wel uit statement en koppigheid, wie zal het zeggen?

Goed, dit was wederom huilen met de pet op. Na jaren en vele smeekbedes hebben we eindelijk een ander verhaal gekregen dan de Skywalker saga, om vervolgens eigenlijk, een exact zelfde narratief te vertellen als de Skywalker saga?! Om vervolgens op miraculeuze wijze zelfs extra plotholes in de Skywalker saga te creëren, door personages en force taferelen uit te voeren wat volgens de lore in de voorgaande films helemaal niet kan.

Echt, hoe weinig energie steek je als schrijver erin om wéér een soort uitverkorene personage/‘s, te creëren dat is gemaakt door de force, net als Anakin Skywalker. Dit is toch luiigheid van de hoogste graad? Alleen om die reden heeft deze serie en het nieuwe universum van Disney, al wederom gefaald.

Buiten het feit, dat het acteerwerk bijzonder ondermaats is. Het narratief nog voorspelbaarder is, dan een Dora aflevering en dialogen die bijna net zo tenenkrommend zijn als die van George Lucas…

Is het dan een en al ellende? Nee, ik vond de bad Guy best interessant en de choreografie erg sterk. Wat dat betreft haalt het wel weer het choreografie niveau van de prequels en dat is zeker een pluspunt. Alleen daarbij houdt het ook op.

Ik zeg: ook hier geen vervolg aan geven en het weer opnieuw proberen Disney

”Sometimes, hope can be a cruel thing.”

De lat lag laag. Of, beter gezegd, er was niet eens een ‘lat’ na het debacle uit 2010. Deze serie moest ons die film doen vergeten. En ik moet zeggen, dat doet hij ook. Alleen wist Netflix zelf niet, dat het moest opboxen tegen de toxische ‘Anime’ gemeenschap, die de serie bij elke minuscule aanpassing zou afbranden, net zoals de vuurnatie.

Nee, maar even alle gekkigheid op een bamboestok. Deze serie moest onmogelijke verwachtingen na maken vanuit die gemeenschap. Dus heb al weer veel azijnzeikerij op internet voorbij zien komen en een beduidend lagere score op IMDB. Terwijl deze serie eigenlijk bijna alles goed doet.

De serie heeft het ‘kinderlijke’ element eruit gehaald en vervangen voor een wat dramatischere toon. Iets waar elke volwassene het eens mee zou zijn, lijkt mij. Vooral ook om deze reden, was ik zo benieuwd na de serie. Ik vond de anime variant namelijk fenomenaal. Alleen vond ik tegelijkertijd wel, dat als bepaalde momenten een wat serieuzere toon hadden, het beter was geweest. Ook zijn live Action battles , na mijn mening veel vetter om te zien en helemaal van deze serie.

De serie heeft 8 afleveringen die allemaal een uur duren. Dus ook deze serie moest knippen in het originele verhaal. Nou kan ik, bij deze kritiek nog inkomen. De serie vertelt het verhaal vrij sterk en goed vanuit de bekende lore, maar toch wordt er dan voor gekozen om ipv 12 afleveringen (wat genoeg zou zijn geweest om het originele verhaal goed te kunnen vertellen) er 8 van te maken. Waardoor bepaalde subplots worden overgeslagen of de weg naar het plot, wordt aangepast. Maar verder, vind ik dit echt een uitstekende live Action verfilming. Er waren echt afleveringen die mij wisten te raken en de muziek was ook ijzer sterk.

De Visuals zijn overigens ook indrukwekkend, net zoals dat elk element een verschillende martial arts stijl heeft. Dat laat wel zien hoe veel passie er in is gestoken. Evenals de casting die vrij sterk gedaan is. Het nadeel is wel, dat de drie hoofdpersonen erg jong moeten zijn en daarbij laat het acteren soms te wensen over. Maar moet zeggen dat ik toch best onder de indruk ben. En Daniel dae Kim, als vuurheer Ozai is wel een erg sterke casting. Verder ben ik vooral benieuwd hoe Prins Zuko verder uitgewerkt word. Vanaf volgend seizoen begint zijn character arc namelijk echt. Hoop dat ze die goed doen uitvoeren en dat de acteur die complexiteit ook goed tot leven kan brengen.

Al met al, erg benieuwd na seizoen 2 & 3.

Na twee erg sterke seizoen van het origineel “The Missing” had ik hier wel wat verwachtingen van.

Alleen is de spin-off genaamd “Baptiste” allerminst interessant. Ja, leuk dat het in Amsterdam is opgenomen, maar dat is dan ook het enige Nederlandse tintje eraan…

Tcheky Karyo, die ik in voorgaande twee seizoenen vrij sterk vond, komt hier toch best houterig over. Tom Hollander vind ik dan nog best een degelijke toevoeging.

Verder mist dit seizoen ook echt het mysterie, wat de voorgaande seizoen zo intrigerend maakte. Het is nu gewoon een clichématige crimebak geworden.

Ik denk dat dit seizoen zich vooral het best kan omschrijven als ‘degelijk’. Want het is allemaal degelijk. Degelijk acteerwerk, degelijk narratief en degelijke karakters. Tòch vind ik dit eerste seizoen niet persé echt geslaagd. Het verhaal miste wel wat spanning en het personage Reynaers Waits, dat als een soort John Doe - moet fungeren binnen het overkoepelende verhaal - was na mijn mening niet echt overtuigend. Misschien kwam het door de acteur, of door de uitwerking rondom hem.

Ik ga seizoen 2 wel bekijken, daar heeft deze serie mijn aandacht wel nog genoeg voor weten te grijpen.

"You know the old Russian proverb: 'Trust But Verify'. And the Americans think that Ronald Reagan thought that up."

Een absoluut meester werk! Dat is wat deze mini-serie is. Beklijvend, onheilspellend en adrenaline pompend!

Ik wist inhoudelijk niet zo heel veel af van de nucleaire ramp in Tsjernobyl. Vond het wel altijd een boeiende gebeurtenis, aangezien het een levende stad in een soort post-apocalyptische stad heeft gemaakt.

Zelden zie je een serie vol details en hoogstaande kwaliteit. Kosten nog moeite zijn gespaard om er een goede en rijke televisieserie van te maken. Grote sets vol voertuigen, grote groepen mensen, de kleding en de Russische sfeer zien er allemaal bijna beklemmend maar perfect uit. Het lijkt alsof je zelf op de rampplek bent en dat is een groot compliment. Daarbij is de serie meeslepend, indrukwekkend en ijzersterk. Met een fantastische cast is dit absoluut een dikke aanrader op HBO Max. Deze miniserie laat zien hoe Rusland deze vreselijke ramp, wat overigens zonder een bepaald persoon, misschien nogmaals had kunnen gebeuren. Het liefst in de doofpot stopt, maar is bovenal een ode aan de vele slachtoffers.

Ik heb best wel met afschuw na deze serie gekeken. Hoe de farmaceutische industrie en in dit geval ‘Purdue Pharma’ letterlijk over lijken gaat, vind ik verafschuwend. Hoe de Sackler familie, willens en wetens hele gemeenschappen verwoesten voor geld is echt met geen pen te beschrijven. Hoe slecht ben je dan? Echt héél slecht.

Daarom kunnen dit soort verhalen van openbaar aanklagers, niet vaak genoeg verteld worden. Petje af voor John Brown Lee, Rick Mountcastle en Randy Ramseyer.

Verder stak de serie goed in elkaar. Het is toch best veel stof om te vertellen, wat vanuit een docu oog écht niet interessant genoeg is. Toch weten ze met het bron materiaal er 8 afleveringen lang, een intrigerend verhaal van te maken.

Ook acteerwerk is om point. Goed vertolkte rollen van Sarsgaard, Dawson en Keaton. Die het erg goed deed als dokter.

“The man who passes the sentence should swing the sword”

Bezig, met een herziening van ‘Game of Thrones’ in opmars naar de (hoogstwaarschijnlijk) binnenkort verschijnende ‘House of the Dragon’.

Het 1e seizoen van GoT, is meteen een ijzersterke. Het is het enige seizoen met een hoofdpersonage en zodoende ook voornamelijk een wat meer lineair verhaal. Daarom, vind ik het 1e seizoen van GoT zó sterk. Het budget, is hier nog wat lager. Daardoor, voelen sommige settings nog al ‘soap-achtig’ aan. Vooral alles binnen in Westeros lijkt soms op een ‘As The World Turns’ setting. Alleen al die intriges en mysteries, komen voornamelijk in het 1e seizoen aanbod.

Het 1e seizoen, focust verder ook voornamelijk op het ontrafelen van een complot op Jon Arryn. Dit seizoen, heeft meer dialoog dan actie ten opzichte van de latere seizoenen, maar dit seizoen onderscheid zich in stijl wel het meest van de andere. De 1e aflevering, samen met de openingsscène is legendarisch. Daarna, zijn de 4 afleveringen wat traag, maar vanaf ‘The Wolf and the Lion’ gaat het qua spanning alleen maar omhoog t/m de laatste aflevering. Ik weet nog goed, toen ik aflevering 9 ‘Baelor’ voor het eerst zag, en dan doel ik met name op de onthoofding van Ned Stark Dat dit een hele bijzondere rit ging worden.

Ned Stark, is altijd mijn favoriete personage geweest door de serie heen, die overigens sterk is neergezet door Sean Bean. Ook, Mark Addy als Robert Baratheon is erg sterk. Verder, moeten de meeste personages nog een ontwikkeling door maken en worden later een stuk beter en memorabeler, zoals Tyrion en Jon Snow.

Deze serie, wordt ook vaak geprezen voor het acteerwerk. Dat is iets waar ik me niet helemaal in kan vinden. In het 1e seizoen, is het vooral Sean Bean, Mark Addy en Lena Headey, die daarin de toon zetten. De rest is helemaal niet zo ontzettend sterk of misschien beter verwoord: ze vallen niet persé op. Begrijp me niet verkeerd, het is ook verre van ondermaats. Het is in feiten gewoon allemaal goed. Alleen, springen series als Peaky Blinders met het acteerwerk er bovenuit, dat vind ik bij GoT niet het geval. Daar springt het verhaal er enorm boven uit. Dit geldt wel nog voor seizoen 1.

Verder, alle dialogen tussen Littlefinger en Varys, in de Throne Room. Is misschien wel het beste wat GoT te bieden heeft.

“Power is a curious thing. Power resides where men believe it resides. It’s a trick, a shadow on the wall. And, a very small man can cast a very large shadow”

Vandaag seizoen 2, voor de 2e keer afgerond. Ik vind dit seizoen, wel een klein stap terug ten opzicht van seizoen 1. Er worden dit seizoen, een flink aantal nieuwe personages geïntroduceerd wat voor enige verwarring kan zorgen. Het opent ook een aantal nieuwe verhaallijnen, die niet altijd even interessant zijn. Waaronder de gehele “Qarth” verhaallijn, kon mij gestolen worden. Evenals dat met Jon Snow en de wildlingen.

Het seizoen opent met een goede eerste aflevering. Gevolgd door een degelijke 2e aflevering, maar de afleveringen daarna t/m aflevering 9 ‘Blackwater’ zijn traag. Het 2e seizoen houdt dan ook vooral stand door aflevering 9, waarbij we de eerste grote veldslag van GoT meemaken. De veldslag, stak erg goed in elkaar. Je juicht eigenlijk voor Stannis, omdat je niks liever hebt dan dat Joffrey word onthoofd. Alleen, ben je tegelijkertijd ook bang, dat Tyrion iets overkomt. Ook eindigde de slag, met een kippenvel momentje. Stannis was namelijk aan het winnen, maar last moment, duikt Tywin met huis Tyrell ineens op. Waardoor de Lannisters de slag winnen. Stond écht absoluut niet aan hun kant, maar was wel vet.

Het budget is in dit seizoen ook flink gestegen, de settings zien er beter uit en visueel is het ook een vooruitgang. Ook de score van Ramin Djawadi, blijft fenomenaal. Altijd luister ik de aftiteling ook nog even na, vanwege de heerlijke score.

Verder, steelde in dit seizoen Peter Dinklage (Tyrion Lannister), wel écht de show. Als hand of the king is hij op zijn best en de dynamiek tussen hem & Bronn is top! Wat ook briljant was, was de dynamiek tussen Tywin & Arya, écht Geweldig schrijfwerk! Elke scène tussen hen was interessant.

The Lannisters Send Their Regards.




Seizoen 3, is het seizoen waar vele uiteindelijk verkocht werden. Een enorm sterk seizoen, met leuke dynamiek, spanning, intriges en emotie.

Waar seizoen 2 tamelijk traag was, door de vele introducties en niet al te boeiende verhaallijnen. Gaat het tempo in dit seizoen iets omhoog. De eerste drie afleveringen zijn nog matig, maar vanaf “And Now His Watch Is Ended”, blijft het seizoen in een consistente lijn.

Dit is het seizoen, waar het geweldige duo Arya en The Houd samenkomt, Sterk geportretteerd door Maisie Williams en Rory McCann. En, het begin van Jaimie’s redemption arc. Ook Jon Snow, samen met de wildlingen is hier een stuk vermakelijker. Altijd een tof moment wanneer hij die Warg doorboort met zijn zwaard en zegt: “You were always right”. of het moment waar Catelyn Stark, spijt betuigt van het altijd slecht behandelen van Jon Snow.

Maar, de twee hoogtepunten van dit seizoen. Waren toch echt de conversatie tussen Varys en Littlefinger in the Throne Room ” Chaos isnt a pit, chaos is a ladder”. Blijft altijd een kippenvel moment en natuurlijk The Red Wedding. Want dit seizoen, gaat natuurlijk maar om één reden de geschiedenis in. En dat is door aflevering 9 ‘The Rains of Castamere’. Man, man, man. Wat een moment blijft dat hè.. The Red Wedding, waar het huis Stark, (voor zover Tywin wetende) wordt uitgeroeid. Een moment waar alles, voor een keer goed leek. Arya leek herenigd te worden met haar broer en moeder, Robb leek toch een idee op poten te hebben gesteld om Tywin te verslaan en de hele sfeer voelde warm en fijn aan. Tot, het moment dat ineens de Lannister song afgespeeld werd. En de rest, is geschiedenis. De eerste keer dat k het zag, moest ik een paar uur bijkomen, nu kreeg ik enorme kippenvel. Overigens geweldige performance van Michelle Fairley en Richard Madden.

Verder, blijf ik Dany’s verhaallijn pure opvulling vinden. Emilia Clarke vind ik een matige actrice, maar haar gehele verhaallijn voelt zo uitgerekt en onnodig. Het enige positieve en haar verhaallijn in dit seizoen was de ‘Second Sons’. De rest, kon me echt weer voor geen meter interesseren en duurde veel te lang. Ed Skrein, blijf ik overigens wel veel beter vinden als Daario. Jammer dat hij volgend seizoen niet terugkeert.

Verder, gebeurt er enorme veel dit seizoen. Wat ook nog wel waard is om te benoemen is het, klein begin van Theon’s redemption arc. Ik heb Theon, altijd een sterk en gecompliceerd personage gevonden die geweldig is gespeeld door Alfie Allen. Altijd medelijden gehad met Theon, vanaf het moment dat hij gemarteld werd door Ramsay. Ook dat personage, maakt overigens zijn intro in dit seizoen.Voortreffelijk gespeeld door Iwan Rheon.

”A man with no motive is a man no one suspects. Always keep your foes confused, if they don’t know who you are, what you want – they can’t know what you plan to do next”

Voor vele is seizoen 4 het hoogtepunt van de serie. Het is het best beoordeelde boek van de reeks. Voor mij blijft het altijd een strijd tussen seizoen 4 & 6. Maar, dit voelt wel als een soort van ontknoping waar de afgelopen seizoenen naar toe hebben gewerkt.

Het seizoen, begint namelijk met een sterke 1e aflevering, waar bij we voor het eerst worden geïntroduceerd met Dorne en met misschien wel een van de betere personages van de gehele reeks, Oberyn Martell. Fantastisch neergezet door Pedro Pascal, die hier doorbrak. Zijn haat naar de Lannisters, is op dit moment enorm relatable waardoor je het personage direct mag. Vervolgens, krijgen we een aflevering waar we vanaf seizoen 1 al naar smachten. Joffrey’s dood aka The Purple Wedding. Dan heb je natuurlijk ook nog, de geweldige rechtszaak tegen Tyrion, waar Peter Dinklage, terecht zijn Emmy kreeg. Fenomenale speech, waarbij je voelt dat het ook recht uit zijn hart kwam. Héérlijk om te zien, hoe hij niet toegeeft aan zijn vader en een ‘trial by combat’ eist en dan de fenomenale score van Djawadi in kickt, blijft een kippenvel moment. Vervolgens krijgen we dan de aflevering waar we weer een hoogtepunt krijgen. Namelijk, de monoloog van Oberyn naar Tyrion. Heerlijk, hoe hij dan de fakkel pakt en zegt dat hij voor hem gaat vechten. Tegelijk vrij dubbel, omdat je weet dat Oberyn de volgende aflevering dood gaat. Dat is eigenlijk het enige moment, waar ik het liever anders had willen zien. Het is zo’n geliefd personage en vol van leven, waar het ergens misschien zelfs een beetje voor het eerst als een geforceerd shock moment voelde.

Vervolgens, krijgen we de aflevering ‘The Watchers on The Wall’, waar de aflevering filmische proporties aanneemt. 100.000 man vs. 102 watchers, en tòch voor één nacht stand weten te houden.. Het respect voor de watchers neemt hierdoor enorm toe, evenals het respect voor Alliser Thorne. Je mag hem echt niet de gehele serie door, maar hoe hij hier toch sterk de leiding neemt en dapper vecht, zorgt zeker voor enig respect naar het personage. Het is verder echt vergelijkbaar met een veldslag uit LOTR, met enorme spanning, toffe choreografie en score.

Normaal gesproken, sluit GoT vaak af met een rustige noot, maar nu is ook de laatste aflevering in dit seizoen zwaar. We krijgen een ontknoping, van Bran zijn verhaallijn, waar Jojen sneuvelt, Tyrion vermoord Tywin en ontsnapt. Stannis vermorzelt het Wildlingen leger van Mance Rayder, en we krijgen het gevecht tussen The Hound en Brienne. Een gevecht dat qua choreografie, niet hoogstaand was, maar wel enorm dubbel aanvoelde. Omdat je geen kant kunt kiezen. Al met al, een seizoen waar eigenlijk elke aflevering wel iets memorabels heeft en daarom, voor vele, ook terecht. Het beste seizoen is.

“Lannister, Targaryen, Baratheon, Stark, Tyrell – they’re all just spokes on a wheel. This one’s on top, then that one’s on top, and on and on it spins, crushing those on the ground. I’m not going to stop the wheel. I’m going to break the wheel”

Het 5e seizoen doet een stap terug, ten opzichte van het vorige seizoen. Het is het laatste seizoen waar D&D, met het bronmateriaal konden werken, waardoor zij dus uiteindelijk zelf een conclusie aan de show moeten geven. Daarmee, worden er dit seizoen dus een aantal keuzes gemaakt, die bijvoorbeeld niet in het boek voorkomen en worden er dus ook nieuwe verhaallijnen geopend, die pas weer in de volgende seizoenen tot een conclusie komen. Daardoor, kan dit seizoen bij wijlen traag aanvoelen of, beter gezegd: Het is na, seizoen 2 het traagste seizoen van de reeks.

Bijvoorbeeld, de gehele verhaallijn en karakterontwikkeling van Tyrion. De karakterontwikkeling is begrijpelijk, maar opent een enorm saai verhaallijn, voor een van de beste personages van de show. Alhoewel, in dit seizoen is dus officieel afscheid genomen van het duo, Tyrion & Bronn. Maar, daar komt in de plaats het duo, Tyrion & Varys. Wat ook weer voor een leuke dynamiek zorgt.

Dan heb je de gehele Dorne verhaallijn. Een verhaallijn, dat niet goed uit de verf komt. Dorne is saai, en dat komt mede door het feit dat Dorne, een van de plekken is die in de eerdere seizoenen achterwegen is gelaten. Dat hele ‘Sand Snakes’ gebeuren, is bij vlagen nog al tenenkrommend. Het enige positieve is eigenlijk, dat het duo Jaime & Bronn word geboren. Zij zorgen nog voor enig vermaak in Dorne.

De ‘Sons of the Harpy’ verhaallijn. Is ook een verhaallijn die vele niet vinden boeien. Persoonlijk, vind ik dit tot nu toe Dany’s beste verhaallijn. Het is actie reactie, op het feit dat zij niet wilt luisteren naar de adviezen van andere en een eeuwenoud systeem, van de een op andere dag omgooit. Zo werkt het gewoon niet en daar gaat ze nu de spreekwoord: ‘wie niet wilt luisteren, moet maar voelen’ ondervinden. Ja, de uitwerking is niet altijd even optimaal. Zoalsde dood van Barristan Selmy, die daarmee gepaard gaat. Een personage, waar we legendarische dingen over hoorde sinds seizoen 1, en nu voor het eerst ( en voor het laatst meteen) in actie zien komen.. Dit zijn een van de keuzes die D&D maakten, op basis voor het volgende seizoen. Want in het boek leeft Selmy, namelijk nog. De logica dat de beste krijgen van héél Westeros, dood gaat door een groep rijke mensen zonder krijgers ervaring, is niet de manier hoe Selmy, had dood moeten gaan.

Het gehele ‘High Sparrow’ gedoe in Kingslanding, weet ook voor geen meter te interesseren. Een groep religieuze fanatiekelingen, die met behulp van Cersei, in eens de gehele stad in zijn greep heeft. Nee, dat weet ook écht niet aan te slaan en het enige positieve wat daar uit is gekomen, Is: de ‘punishment’ van Cersei. Verder, voelt de verhaallijn nog al als een opvulling om te laten zien, dat je ook met een type als Tommen. Het niet ver schopt in een monarchie.

D&D maken ook de keuze omStannis uit de show te schrijven, op een bijzondere manier. Namelijk, de beste veldheer van héél Westeros, die maar nipt verloor bij de slag om Kingslanding. Kiest ervoor, om met veel te weinig man alsnog naar Winterfell af te reizen. Ik vond het personage Stannis, best interessant. natuurlijk, zal hij nooit op de Iron Throne komen, ook al leeft hij in het boek nog wel. Maar de irritatie is meer, de manier waarop hij dood gaat. De Stannis, die we door de gehele show zien, zou nooit deze domme keuze maken om met veel te weinig man naar Winterfell af te reizen, terwijl hij weet dat de Boltons, daarmee in het voordeel zijn.

Uiteindelijk word seizoen 5 voornamelijk in stand gehouden door de laatste 3 afleveringen. ‘Hardhome’ misschien wel top 3, beste afleveringen van GoT. Wat een spanning had die aflevering zeg.. Visueel ook een prachtige aflevering, waar je de claustrofobie van de wildlingen door de ogen van Jon Snow voelt. Ze zitten als een rat in de val, tegen het veel te grote leger van de Nightking en er lijkt ook geen ontsnappen aan. De helft word gewoon afgeslacht.. Vervolgens aan het eind ook nog de stare-down van Jon Snow en de Nightking, gaf een zekere kippenvel. Het leek een voorbode voor later..

Daarna, gebeuren in de afleveringen ‘The Dance of Dragons’ en ‘Mother’s Mercy’ ook een heleboel. Zoals, de geweldige comeback van Drogon in het gevecht arena van Mereen. Theon, die eindelijk Sansa red van de gruweldaden van Ramsay. Of Cersei, die eindelijk een verdiende straf krijgt. Of Jon Snow, die door zijn broeders word neergestoken. Persoonlijk, heeft dat laatste nooit écht een effect op mij gehad. Aan alles leek dat Jon Snow, niet op deze manier zou sterven.

Het zijn écht de laatste 3 afleveringen, die dit seizoen uiteindelijk tot een hoog niveau tillen. Anders had ik dit seizoen, zelfs minder gevonden dan seizoen 2 en daarmee dus ook meteen de minste tot dan toe.

“You’re in the great game now, and the great game is terrifying”

Inmiddels aangebroken bij tòch wel mijn favoriete seizoen van de serie. Het is altijd een gevecht tussen 4 & 6 voor mij en ondanks, dat vanaf dit seizoen langzaam de charme verdwijnt, omdat D&D het zonder het bron materiaal hebben moeten doen. Vind ik dit qua spanning en vermaak, toch wel écht een geweldig seizoen.

Eigenlijk komen bijna alle verhaallijnen van de voorgaande seizoenen, hier tot een conclusie. Daardoor is het tempo vrij hoog in dit seizoen en is er naar mijn mening, eigenlijk geen matige aflevering.

Een van de beste verhaallijnen dit seizoen, vind ik die van Bran. Hij is er één seizoen niet geweest en gek genoeg, valt me dat ook bij de tweede keer niet op. Maar, dit is bij uitstek wel zijn beste seizoen. Zijn bezoekjes in het verleden van Westeros, hebben een heleboel vragen beantwoord en met als hoogtepunt aflevering 5 ‘The Door’. Prachtige aflevering!

Maar, hoogtepunten van dit seizoen waren toch echt, aflevering 9 ‘Battle of the Bastards’ en 10 ‘The Winds of Winter’. Battle of the Bastards, was écht puntje van je stoel werk, met sterke cinematografie, heerlijke score van Djawadi en flamboyante choreografie. Ramsay, is dit seizoen uitgegroeid tot de hoofd bad-guy en dit heeft zich zeker uitbetaald. Voor mij, absoluut top 3 bad Guys van de serie en sterke performance van Iwan Rheon.

Aflevering 10 daarentegen, is misschien nog wel beter. De openingsscène, is misschien wel net zo iconisch als die van S1 ep1 ‘Winter Is Coming’. Fenomenale score van Djawadi en de enige keer, dat ik Cersei Lannister een echt bad-ass vind. Hoe ze daar met haar wijn glas staat toe te kijken, hoe ze in één klap een van de meest vervelende verhaallijn rechtstreeks naar de hell blaast, is héérlijk. Maar, ook. De onthulling van Jon Snow, zijn ware identiteit is een kippenvel momentje. Écht prachtig!

Al met al, is seizoen 6 na mijn mening: het hoogtepunt van de serie.

Vanaf dit seizoen daalt de intelligentie van de show en wordt het voorspelbaar. De charme van de vorige seizoenen verdwijnt langzaam en maakt plaats voor een block-bustier achtig plot. Alle prominente personages hebben plot armor, waardoor de spanning wat meer zakt. Weinig plotwendingen die we gewend zijn van GoT en zelfs minder afleveringen dan voorheen. Ja, je kunt vanaf dit seizoen wel merken dat D&D er een beetje klaar mee waren.

Dat wilt nog niet zeggen, dat dit seizoen geen hoogtepunten bevat. Zeker de eerste 3 afleveringen zijn nog van een hoog niveau. Met als hoogtepunt afl.3 ‘The Spoils of War’. Ook de afleveringen daarna zijn sterk, maar afl 6 ‘Beyond The Wall’ viel me erg tegen. Daar viel zoveel meer uit te halen en had ook echt het hoogtepunt moeten zijn van het seizoen.. Helaas was hij erg teleurstellend.

Het seizoen eindigt nog wel op een sterke noot, wat de perceptie wekt dat je nog best veel kunt verwachten van het aankomende seizoen. Helaas, weten we allemaal hoe dat is gegaan..

Inmiddels aangebroken bij het meest controversiële seizoen in TV-Show historie. Er is al zoveel gezegd over dit seizoen, dat mijn mening hier verder niet heel veel meerwaarde geeft.

Het is gewoon een teleurstellend einde. Ik heb werkelijk héél internet afgestruind, om ook maar één redenatie van iemand te vinden, waarom dit seizoen wel goed zou zijn. Puur om te kijken of ik bepaalde dingen niet beter vanuit dat perspectief kan bekijken, zodat dit seizoen ergens nog volwaardig aanvoelt. Maar zoals ik al deed vermoeden, heb ik niks kunnen vinden..

”Dreams didn’t make us kings

Dragons did”

House of the Dragon, is een afstammeling van jarenlang top-notch televisie. Een prequel, als het ware.

Ben daar nooit heel happig op, aangezien je dan altijd weet hoe het eindigt. Maar dit is wel een uitzondering.

Fire & Blood, is een voorbode voor wederom hoogstaande TV. Heerlijk politieke geneuzel, intriges en drama. Iets wat toch echt alleen R.R. Martin, zo goed kan brengen. De eerste aflevering geeft al meteen een sterke introductie op de prominente personages. En wederom, zijn het grijze personages. Ieder heeft zijn gebreken en niemand is écht een ‘good-guy’.

Het geen wat ik wat minder vond, is dat de serie vooral écht een politiek schaakspel is en niet meer dan dat. Waarbij je bij GoT, nog af en toe afwisselde met battles of veldslagen, komt dat hier niet aan te pas. Daemon vs de piraten, was het enige gevecht wat we in heel dit seizoen hebben gezien. Was na mijn mening ook meteen een hoogtepunt. Meer dan dat ik was er niet en dat was jammer.

Verder wil ik nog uitlichten dat Paddy Considine als ‘King Viserys’ het wel echt gekillt heeft. Enorm sterke prestatie.

Veel hofdrama en vooral veel schaken op eigen helft. Ik denk dat dat, seizoen 2 in een notendop is.

Seizoen 1 was ook veel schaken, maar dan op andermans helft. Daardoor zat in S1 wat meer tempo dan in dit seizoen. Dit seizoen leek eigenlijk vanaf aflevering 3, al af te stevenen op een opzet stuk naar seizoen 3. Ook zijn er bewust twee afleveringen minder gemaakt en daardoor voelde ik de bui al hangen wat betreft het opzet aspect.

Dit betekent overigens niet, dat het seizoen slecht was. Helemaal niet zelfs, maar er waren wel wat verhaallijnen die allemaal net wat tè lang duurde. “Uhuh” ‘Daemon’. Het is nog steeds, fenomenaal schrijfwerk, maar in seizoen 1 zat wel meer het niveau van Game of Thrones.

Over Game of Thrones gesproken. Dit seizoen, maak je wel meer kennis met de andere huizen en zie je ook meer buiten het kasteel. Heerlijk om Winterfell met de bijbehorende theme song weer te horen. Ook Lannister theme song maakte weer zijn rentree.

Waar ik House of the Dragon wel vind onderscheiden in GoT, is het acteerwerk. Considine, D’Arcy, Smith, Cooke, Glynn-Carney en Ifans, tillen deze serie wel tot een hoger niveau.

Door de laatste aflevering verwacht ik overigens wel een knaller van een eerste aflevering in S3. Helaas is dat momenteel nog zeker, 1,5 jaar wachten…

“Ik word minister-president van dit land, en als ik het niet word, dan ben ik het toch.”

Het jaar van Fortuyn, is een voortreffelijk Nederlandse serie dat een goede inkijk biedt, op het politieke schaakspel van toentertijd. Politiek is voor jongeren vaak tè complex, maar deze serie weet er door een soort van parodie-stijl op aan te nemen, een goede en interessante draai aan te geven. Politiek is hier beter te bekoren, voor de “gewone man” en als ik docent maatschappijleer was, dan wist ik het wel. Hier ging een werkstuk over gemaakt worden.

Zelf, ben ik persoonlijk wel fan van politiek geneuzel. Met name dit tijdperk in Nederland heeft logischerwijs, veel indruk op mij achter gelaten. Het in beeld brengen van het constant framen en demoniseren van Fortuyn, is goed in beeld gebracht en treurig om te zien weer. De man was gewoon ontzettend charismatisch, terwijl de rest van het kabinet alleen a-charismatische leiders hadden. Ook de monologen van Matt Herben (Fedja), maakte het nog aangenamer om na te kijken.

Ik vond het acteerwerk overigens écht steengoed. Jeroen Spitzenbergen zette Fortuyn écht ijzersterk neer. Het accent, lichaamsbeweging, het klopte allemaal. Ook Ramsey Nasr, als Ad Melkert was indrukwekkend. Verder was eigenlijk iedereen van een erg hoog niveau.

Zeker een aanrader om te checken! Hij is toch gratis te zien op de NPO site.

Bekijk het ook allemaal maar.

Was best onder de indruk van het eerste seizoen. Sterke verfilming, van een van de interessantste criminele bendes uit Nederland. Het verraad en de spelers die hierbij betrokken waren, is na mijn mening een serie ansich waard. Dat is er tot nu toe nog niet, dus deze serie is het enige wat we daarvan hebben tot nu toe.

Gijs Naber als Willem Holleeder, vind ik ook wederom hier indrukwekkend. Enorm overtuigend en het accent komt enorm overeen. Rifka als Astrid was ook wéér ijzersterk.

Dit seizoen is in tegenstelling tot het vorige, een rechtbank drama. Ik geef toe, daar moet je van houden. Ik ben daar een enorm liefhebber van, daarom kon dit seizoen mij ook zeker bekoren. Het enige nadeel wat aan dit seizoen kleeft, is dat er in het heden op dat moment. Niets meer is gebeurd. Daarom zijn eigenlijk alle interessante gebeurtenissen, de gebeurtenissen die zich in het verleden afspelen. En natuurlijk, je weet ook hoe het afloopt.

De acteur die in dit seizoen Peter R speelt, vind ik iets minder sterk dan de vorige. Uiterlijk is sterk en het manier van lopen etc ook. Alleen de stem en ook een beetje de manier van spreken. Komt niet echt helemaal overeen.

”If the truth hits hard, you ain’t livin right.


Een toch best intrigerend eerste seizoen, van een niet al te bekende detective serie.

Het verhaal over de moord op Rosie Larsen en de zoektocht naar haar moordenaar, is interessant. Er zit een goede dynamiek in het verhaal. Het acteerwerk is op niveau, al ben ik nog niet echt overtuigd van Mireille Enos. Haar eengezichtsuitdrukking, is nogal vervelend naar verloop van tijd. Daarentegen, vind ik Joel Kinnaman wel enorm sterk. Al vind ik de chemie, tussen die twee nog niet helemaal daar.

Het verhaal brengt richting het einde voldoende twists, om het interessant te houden, maar het zijn geen plottwisten waar je mond van open valt. Ik weet daarom ook nog niet helemaal, hoe ik me over de laatste aflevering moet voelen. Nu kan ik direct S2 aanslingeren, om te kijken hoe dit verhaal zich verder ontvouwt, maar als ik deze serie in 2011 had gevolgd. Was ik best teleurgesteld geweest, over het einde.

”Eye for an eye”

De Rosie Larsen zaak duurt voort. Wie o wie, heeft haar vermoord? Ook in dit seizoen, vliegen de twisten weer om je oren. Het tempo is wat hoger, de intriges wat groter en daarmee ook de spanning. Dit seizoen was een goede ontknoping voor deze zaak. Ook een erg mooi en sterke laatste aflevering!

Acteerwerk ook erg goed weer dit seizoen. Helaas ben ik Nog steeds geen fan van Mireille Enos. Ik vind Sarah Linden, niet heel sympathiek personage, komt soms zelfs onsympathiek over en als hoofdpersonage, gaat er na mijn mening dan wel wat fout. Voor een gedeelte ligt dat aan het schrijfwerk, maar voor een gedeelte ook aan het acteerwerk.

”Do you believe in happily ever after?

Ah, me neither.”

Na het tweeluik seizoen over Rosie Larsen, met een erg sterk eind. Dacht ik dat dit seizoen licht ging tegenvallen. Het tegenovergestelde bleek waar, na mijn mening het beste seizoen tot nu toe!

De hele dynamiek van personages dit seizoen, vond ik ijzersterk. Daarbij vond ik het personage Ray Seward (vertolkt door Peter Sarsgaard) een van de hoogtepunten. Hij was een enorm complex personage, die heel goed over het grijze gebied zweefde. Zijn uiteindelijk dood, was toch tamelijk onverwacht. Je verwacht toch wat sneller de clichés als, last minute tòch nog gered te worden. Ook omdat het verhaal, eigenlijk de gehele tijd hintte naar een redding. En om het dan uiteindelijk niet te doen, maakt het voor mij nog sterker.

Verder was de zaak, erg spannend. Het tempo lag toch wederom best hoog dit seizoen en er werden toch weer flink wat twisten uit de mouw geschud.

So, time heals all wounds i guess?

It wasn’t time that did it…

De eerste succesvolle game, naar film adaptatie ooit. Enige tijd, leek dat concept vervloekt te zijn, maar dan nu is die vloek toch verbroken.

Allereerst, enorm veel respect naar Neil Druckmann. Voor het creëren, van zo’n ijzersterk verhaal. Blijft toch wel verbazingwekkend, hoe iemand van zijn schrijverskaliber. Gewoon nog in de gamewereld werkt en nog niet naar Hollywood is verkast.

Goed, nu over de serie. De serie trapte ijzersterk af. De aanpassing van ‘Spores’ na ‘Fungus’ was geniaal. Verder, bleven aflevering 1 & 2, erg trouw aan het begin van de game. De paar misstappen, begonnen vanaf aflevering 3. Het verhaal van Bill & Frank, was zeker erg mooi. Alleen was dit zeker niet de beste keuze. Ik vond het verhaal van Bill in de game, tòch een stuk beter en ik vond Bill daar ook een sterker personage dan hier. Hierdoor is één aflevering volledig gewijd aan twee personages, die niet zo’n grote rol hadden in de game.

Het hoogte punt van de serie, is dan toch aflevering 5 “Endure and Survive”. Een emotionele aflevering, die de juiste dosis spanning en actie bevatten. Ondanks kort, waren Henry & Sam, erg memorabele personages. Wat ze in de game ook waren. Een prima, maar wel vrij spontane aanpassing. Was dat Sam, hier ineens doof is? Vrij random, maar werkte wel prima.

Ondanks sterk, was de meest tegenvallende aflevering. Dan tòch de laatste. Sowieso is het een erg korte aflevering, van maar 43 min. Iets wat ik sowieso in zijn geheel vrij tegenvallend vond. De meeste afleveringen, waren namelijk relatief kort. Alleen de laatste aflevering, wist niet helemaal te slagen op de emotionele rollercoaster dat de game bevatten. In de serie gaat Joel, een soort van beast mode. In een rap tempo door het ziekenhuis heen, zonder enige tegenwerking eigenlijk. Die scène, was eigenlijk in no-time voorbij. Iets, waarbij ik toch wel meer spanning had verwacht.

Al met al, een geweldig seizoen en zeker een must see.

Het eerste seizoen had ik weinig moeite met Bella Ramsey als Ellie. Bella is een talentvolle actrice en dat compenseerde in s1 voldoende om me niet te irriteren aan haar als Ellie.

Maar mijn god, dat is dit seizoen totaal veranderd. Sowieso was ik altijd in de veronderstelling dat iemand anders Ellie zou spelen in S2 gezien de timejump en de genadeloze verandering van Ellie in die tijd. Toch wilde ik het een een kans geven en oh, boy… Hier kon het me alles behalve bekoren… Bella lijkt wel een autist met het asperge in dit seizoen. Totaal niet overtuigend als oudere Ellie en onuitstaanbaar irritant. 0,0 sympathie en dat terwijl Ellie in part ll ondanks haar verandering in de game nog steeds veel sympathie opwekt. Ook de dynamiek tussen haar en Dina was ijzersterk in de game. Daar is hier niks van terug te zien…

Dit seizoen is een teleurstelling en niet om aan te gluren als je het bronmateriaal 60x hebt gespeeld zoals ik.

Kaitlyn Denver, die ironisch genoeg eigenlijk de volwassen Ellie had moeten spelen, is nog wel interessant als Abby en overtuigend.

Well, that’s the difference between me and you Jack.

You’re a man of science and i’m a man of faith

Zo, nooit gedacht dat ik ooit nog eens zou beginnen aan Lost. Een serie dat alweer stamt uit 2004 en als baanbrekend word aanschouwt. Vooral dat laatste heeft altijd mijn interesse gewekt. Dus daarom toch maar eens aangewaaid en bij deze een recensie van seizoen 1.

De pilot aflevering is sterk. Het laat gelijk zien waar deze serie zijn kracht vandaan haalt. Namelijk, ‘mysterie’. Je krijgt veel vragen en gedoseerde antwoorden, wat je vooral doet blijven kluisteren. De serie heeft véél afleveringen per seizoen. Iets wat we vandaag dag niet meer zien. Wat we ook vrijwel niet meer zien, is een speelduur van maar 45 min. Thank god, want 25 afleveringen van 50 tot 60 min zou echt te veel van het goede zijn.

Een ander heel sterk aspect, is dat per aflevering er elke keer een ander personage centraal staat voor een flashback in hun leven voor de crash. Na mijn mening heeft elk personage best wel een intrigerend verhaal, dus wat dat betreft puik schrijfwerk. Het nadeel blijft verder wel, dat met zoveel personages er ook best veel matige tot niet boeiende personages in zitten. Ondanks dat hun flashback verhaal sterk was, is hun personage verder niet overtuigend. De enige personages die ik sterk vind zijn: Sawyer, Locke, Jin, Kate, Jack. De rest vind ik verder niet zo heel overtuigend.

Van de 25 afleveringen zitten geen slechte afleveringen tussen, maar ook geen “wow” aflevering. Nergens ben ik echt van mijn stoel geblazen en vond de laatste aflevering eigenlijk ook niet echt geweldig.

“Doing something great is overrated. Because then people expect that from you all the time. What they don't realize is you're just as screwed up as they are.”

Mare of easttown, speelt zich af in een troosteloze ons kent ons stadje genaamd ‘Easttown’. Een stad vol met grijze personages, waarbij iedereen wel een donker geheim met zich mee draagt.

Ik zie dat er in de comment-sectie toch best veel negativiteit is rondom De serie. Het zou namelijk niet innovatief genoeg zijn, en het zou iets zijn wat we al 100x eerder hebben gezien. Ik ben het daar erg mee oneens. Want bij dit genre is het helemaal niet nodig om het wiel opnieuw uit te vinden. Sterker nog, er zitten best een hoop elementen in, die we nog niet zo vaak voorbij hebben zien komen en die erg goed zijn uitgewerkt.

Sowieso vind ik de hele dynamiek van Mare, met het stadje een erg sterk element. Ook dat er in deze serie bijna iedereen een grijs personage is, maakt dit ook erg sterk. Er zit veel spanning in en erg veel drama. Misschien is de moord en de ontvoering niet eens zo heel intrigerend, maar de hele drama eromheen absoluut wel! Ook biedt de serie puike acteerwerk en met name Kate Winslet tilt dit naar een hoger niveau. Winslet is sowieso een formidabele actrice, maar ook hier excelleert ze weer. Cinematografie en de muziek zit ook zeker wel snor. Ook de vele plottwisten die er in zitten, waren erg goed uitgewerkt en ook pas echt aan het einde heb je het allemaal door.

it just wasn’t their night.

Een van Netflix zijn parels waar veel te vroeg stekker uit is getrokken.

Seizoen 1 is intrigerend en beklijvend. Het is niet perse een thriller serie, want ‘puntje van je stoel’ is hier niet echt aan de orde. Het moet het vooral hebben van de dynamiek en dialogen. Het is een erg interessante dynamiek door serie moordenaars te interviewen en daar een soort van stijl uit te creëren, om nog niet veroordeelde moordenaars te laten bekennen. Het is een ware ‘mindhunt’

Ook is een erg interessante dynamiek, de inzichten van de serie moordenaars zelf. Sommige blijven wel echt hangen, zoals een Ed Kemper, die erg goed vertolkt wordt. Alleen als kritische noot, merk je wel dat de serie erg afhankelijk is van die dynamiek. Zodra de serie een aantal afleveringen zonder een serie moordenaar interview er uit gooit, merk je dat het hier en daar wat traagjes kan zijn.

"We're All Our Own Prisons. We Are Each Our Own Wardens. We Do Our Own Time. Prison Is In Your Mind."

Tja, wat voor cijfer ga je dit seizoen geven, wetende dat er zoveel losse eindjes zijn waar geen conclusie gaat komen.

De serie staat inmiddels al 5 jaar op “hold”. Targets werden niet gehaald voor deze kennelijk, erg dure show. Netflix heeft hier wel vaker een handje van. ‘Mindhunter’ is niet de enige original die erg goed werd ontvangen, maar uiteindelijk nooit tot een conclusie kwam. Zonde, want in dit seizoen zijn er nog zo véél subplots die altijd onbeantwoord blijven.

Om dan maar meteen kritisch te beginnen. Al vanaf S1 volgen we een mysterieus figuur uit Park City Kansas. Die vrijwel altijd, de 1e minuut van de aflevering inleidt. (Iedereen met een beetje kennis van moordzaken, zag al vrij snel dat dat de ‘BTK killer’ betrefte) maar de serie houdt het mysterieus wie het is. Hij lijkt een soort van te fungeren als de ‘climax villain’ die Hold en Tench uiteindelijk zullen treffen. Alleen zullen we dat aspect dus nooit zien.

Ook het personage ‘Wendy Carr’ is niet te bekoren. Een oersaai personage, met een oersaai subplot. Al haar dialoge en scènes skipte ik praktisch gewoon. Het charisma ontbrak en ik vind haar een iets teveel typetje voor een serie als dit.

Als positief punt. Ten opzichte van vorig seizoen. Bevat dit seizoen nog net wat meer thriller en wederom de sterke dialogen, tussen moordenaar en FBI.

Verder was de Manson scene wel echt sterk. Nooit echt mega boeiend persoon gevonden, maar na het kijken van dit ben ik toch best geïntrigeerd. Ook de scène met Kemper was weer ijzersterk. Dat is gewoon iets wat deze serie zo uniek maakt.

Dit is nou echt zo’n verborgen parel. Wat een heerlijke misdaad serie is dit zeg. Hier klopt na mijn mening bijna alles. Het acteerwerk, het verhaal, de muziek en de karakters. Ook dat spelen met tijdlijn, werkte hier ontzettend goed. Erg slim om het WK 2006, als setting voor die tijdslijn te gebruiken. Verder wordt hier enorm sterk, de wanhoop van ouders die in zo’n nachtmerrie zitten - in beeld gebracht. Je voelt écht (mede door het acteerwerk) het verdriet en onmacht wat zij doorgaan.

Het narratief was ook zo enorm sterk. Oprecht, tot het einde bleef het een groot mysterie. Dat, terwijl er wel genoeg gebeurde wat constant het verhaal wel verder bracht.

Het duo Nesbitt en Tchéky Karyo, vond ik echt voortreffelijk. Dat Frans gemixt met Engels, gaf ook enorm veel authenticiteit aan deze serie.

Weer een ijzersterk en intrigerend narratief. Dit 2e seizoen is een stuk grootser dan het eerste. Dit seizoen voelt wat meer aan, als een grote rabbit hole, maar met geen konijn aan het einde van de gang.

Tchéky Karyo is back! Om een zaak, waarover in het eerste seizoen al eens gesproken werd op te lossen. Met een totaal nieuwe cast, heeft dit dus buiten Karyo en zo nu en dan wat hints, niks te maken met seizoen 1.

De meeste mensen zullen dit seizoen beter vinden, maar zelf had ik toch net iets meer met het eerste seizoen. Ik vond dat verhaal, nèt wat intrigerender en mysterieuzer dan dit tweede seizoen. Het acteerwerk van seizoen 1, is ook net wat beter.

Al met al, was dit wel weer een parel en echt enorm balen, dat ze deze reeks nooit hebben doorgezet. Heb hier enorm van genoten in ieder geval!

Een écht puike seizoen was dit. Constante spanning, goed acteerwerk en een sterk verhaal.

Seizoen 2 was ten opzichte van seizoen 1 beetje een tegenvaller. Het zette veel subplots op die in dat seizoen nergens toe leiden, dus was het de vraag of in dit seizoen dan alle remmen los gaan? En ja, in dit seizoen gaan alle remmen los.

De 1e aflevering is nog tamelijk rustig, maar vanaf aflevering 2 zit er een consistente lijn van spanning in. Met als hoogtepunten aflevering 4 (yeee, Potlood, yeee) en de laatste aflevering (toch, Joey?).

Ook weet de serie op de juiste momenten shock value’s te creëren, het voelt in ieder geval niet geforceerd aan. Alhoewel, de laatste aflevering waarbij Joey wordt neergeschoten was niet écht helemaal logisch. Je ziet dat er een downie opgesloten zit en je ziet twee ‘échte’ criminelen vastgebonden zitten. Dan ga je toch niet op de downie schieten? Lijkt mij dan, maar misschien redeneer ik té logisch in die situatie. Maar dat was het enige moment dat het een beetje geforceerd aan voelde.

Het enige wat ik jammer vind is dat de afleveringen relatief kort zijn. Zitten sommige bij van maar 37 minuten. Misschien komt het dat ik Amerikaanse standaarden van één uur ben gewend, maar zie de afleveringen toch graag wat langer.

Ik vond dit seizoen echt uitstekend en het overtreft absoluut seizoen 1 en 2. Kijk alvast erg uit naar het 4e seizoen.


S3 8.8/10

Wat een ontzettend matig seizoen was dit zeg..

Naar het 3e seizoen van MM, had ik hoge verwachtingen van het 4e seizoen. Het had absoluut de potentie om het 3e seizoen te overtreffen, maar ze weten met uitstek, dit het minste seizoen tot nu toe te maken. Wat een prestatie op zich is, Want S3 liet sterk materiaal over om een ijzersterk seizoen 4 te maken.

De eerste twee afleveringen zijn nog oké, maar vanaf aflevering 3 gaat het alleen maar bergafwaarts. In dit seizoen experimenteren ze heel erg met karakter-opbouw afleveringen. Iets wat compleet het tempo uit de serie haalt. Je krijgt een cliffhanger in bijvoorbeeld aflevering 3 en komt pas in aflevering 5 & soms zelfs 3 afleveringen later, erachter hoe het is geëindigd. Met name als je net als ik, de afleveringen wekelijks kijkt werkt dat compleet averechts.

Dan heb je ook nog de onnatuurlijke verstandhoudingen. In de laatste aflevering van S3, zag je dat het personage ‘Potlood’ was gevangen door ‘de Paus’. Vervolgens word er besloten om de twee personages samen te laten werken, wat ontzettend idioot is. De Paus, heeft de zwangere vrouw van Potlood doodgeschoten, vervolgens blaast Potlood, de vrouw van De Paus op. En nu, 4 seizoenen later, besluiten de twee samen te werken, want ze staan ‘quitte’. WHUUT? Zelfs al ben je geen crimineel, zal je als allerlaatste in je leven gaan samenwerken met de man die willens en wetens. Je zwangere vrouw heeft doodgeschoten. Ze proberen die rare verstandhouding nog te rectificeren in een aflevering waar Potlood, even uitlegt wat zijn plan is. Dat plan slaat kant noch wal.. Maar daar houdt het niet bij op. Want er zijn meer wazige verstandhoudingen dit seizoen. Zoals die van Meltem & Adil. relatie voelde ontzettend geforceerd aan. Waarbij de eervolle man Adil, nog in S3 zei: ‘Die shit die wij doen, is voor altijd’. Besluit hij na het leren kennen van een meid van de Turkse maffia, dat die redenering niet helemaal meer opgaat. Hij besluit zelfs zijn goede vriend & collega te verraden voor haar, terwijl hij er in werkelijkheid nooit beter uitgaat komen. vind ik persoonlijk niet echt bij het personage van Adil passen aangezien hij verre van de domste is in de serie. Het had misschien kunnen werken, als de opbouw een stuk beter was geweest.

Dan schakelen we over na de verhaallijnen dit seizoen. Ik ben zelfs nu nog aan het nadenken welke verhaallijnen er eigenlijk allemaal waren. Het was zo chaotisch, dat vrijwel geen enkele mij echt is bijgebleven. Misschien het enige verhaal, wat niet geforceerd aanvoelde en ook opgebouwd is sinds seizoen 2. Is de breuk tussen Paus & Tatta. Dat is het enige verhaallijn, die in S5 eventueel interessant kan zijn. Verder lijdt dit seizoen ook ontzettend aan het matige acteerwerk. Pff, die rechercheur bijvoorbeeld.. Die was mij een partij slecht zeg.. En zo waren er nog wel een paar. Als Pierre Bokma een scène had zag je per direct het contrast verschil. Idem met Nasrdin Dchar, die ook weer goed werk afleverde, maar ook Khaled Alterch die als enige écht het uiterlijk en overtuiging heeft van iemand van de Mocro Maffia. Oh, en Iliass Ojja die ook vrij goed werk afleverde. De rest was allemaal ondermaats dit seizoen.

In dit seizoen ontbrak verder ook écht de rauwheid, die we kennen van voorgaande seizoenen. Sowieso mis ik de rauwheid die er in S1 was, maar in dit seizoen lijkt de bruutheid echt compleet te verdwenen zijn. Het leek soms alsof ik naar een criminele soap serie aan het kijken was. Als ik artikels en boeken lees van de Mocro Maffia, of welke organisatie dan ook. Lees je de meest gruwelijke dingen. Daar is de afgelopen seizoenen écht niks van terug te zien.. En dat doet toch af aan de ervaring en overtuiging van deze serie.

Dit seizoen was voor mij echt een enorme tegenvaller. Tòch heb ik nog wel vertrouwen in S5. Daar valt zeker nog iets van te maken, zolang ze nu maar stoppen met die ‘karakter-opbouw’ afleveringen.

”Zie je niet, dat deze game alleen maar ellende met zich meebrengt?!”

Naar een matig tot zwak, seizoen 4. Had ik niet al te hoge verwachtingen van deze serie meer. Het komt weinig voor, dat een zwak seizoen wordt opgevolgd door misschien wel, het beste seizoen.

De spanning en tempo is hoog dit seizoen! Een nog hoger tempo dan S3, met een aantal conclusies die je niet zag aankomen. Aflevering 4, is toch wel een aflevering, die de geschiedenis boeken van Nederlandse films/series in kan gaan. Oprecht, een fenomenale aflevering!

De verhaallijnen zijn duidelijk, geen “out of nowhere” momenten. Nee, alle verhaallijnen kwamen goed samen dit seizoen. Er was hier een duidelijk doel zichtbaar. Ook hebben de afleveringen een langere speelduur in het algemeen. Geen afleveringen van maar 39 min meer.

Het enige waar ik toch af en toe moeite mee heb, zijn de dialogen en het acteerwerk. Ik weet dat scherpe dialogen schrijven een kunst an sich is, maar dit is af en toe wel écht te matig. Het acteerwerk, blijft toch altijd wel weer een dingetje. Al vanaf S1, blijf ik dit elke review aanhalen en het is iets, dat ook dit seizoen weer opvalt. Emotie en overtuiging in het acteerwerk, ontbreekt helaas bij vele.

Tòch wil ik toelichten, dat Achmed Akkabi, mij verraste dit seizoen. Hij was oprecht sterk dit seizoen, zeker zijn beste seizoen!

Wel even eendikke rip, voor alle teamgenoten van “Team Potlood/Romano. Wederom, dit seizoen verloren… Potlood, vond ik bij uitstek wel het sterkste karakter, die ook het beste was uitgewerkt. Helaas, ook hij exit… Sterk vertolkt, door Nasrdin Dchar.

Zo, dat was dat. Het einde, fini, antahaa.

Ik heb gemengde gevoelens bij dit laatste seizoen en de serie in het algemeen. Het contrast van de serie - is ook beduidend veranderd na het 3e seizoen. Waarbij 1 t/m 3 - vooral meer gebaseerd waren op fictief realisme. Ging het vanaf S4, soms zelfs een beetje over the top - voor onze begrippen. Ik kan beide aspecten wel waarderen, maar toch vond ik de reeks beduidend beter in de eerste 3 seizoenen, met seizoen 3 als hoogtepunt van deze reeks. Ook wisten de eerste 3 seizoenen - vaak goed af te sluiten, met een sterke laatste aflevering. Terwijl, de laatste 2 - constant faalde op dat gebied. Want ook hier, heb ik erg gemengde gevoelens bij deze laatste aflevering.

Maar goed, eerst dit seizoen. Dit seizoen heeft een boel sterke momenten, maar wordt ook afgewisseld met een paar vrij zwakke momenten - die het niveau wel omlaag halen. De een na laatste aflevering was wel weer een hoogtepunt in deze serie, juist daarom had ik hoge verwachtingen van de laatste aflevering. Alhoewel ik ook twijfels had. Er waren nog een boel losse eindjes en ik kon me ook niet voorstellen - dat al die losse eindjes - een goed einde zouden krijgen. Er zitten ook wat slordigheden in, wat resulteert in onlogische uitkomsten, die enorm geforceerd aanvoelen of afgeraffeld. En dat is jammer, want ooit was deze serie daar namelijk wel vrij consequent in.

Maar, toch heb ik genoten van deze serie en keek er elk jaar na uit om - karakters als Potlood, Adil, Tonano en Tatta op de buis te zien. De serie heeft echt een paar sterke narratieve gehad en bracht soms zeker een on-Nederlands niveau (in positieve zin).

Een concept dat we vooral van films kennen, nu in een serie jasje gestoken.

Dit verhaal is in principe zodanig oppervlakkig, dat dit ook weer makkelijk in de vorm van een film vertelt kon worden.

Het acteerwerk is echt matig en de dialogen zijn zo nu en dan van het niveau George Lucas. Karakters zijn echt niet interessant en er gebeuren soms zulke onlogische dingen dat ik echt denk, hoe kan dit serieus geproduceerd zijn.

Maar met al zijn gebreken, is dit wel een vermakelijke serie geweest die me toch wel een beetje wist te raken, gek genoeg.

Ik zie wel dat er blijkbaar een seizoen 2 komt? Dat is dan wel weer te veel van het goede.

Ik zweef heel erg tussen een 3,5 of 4,0. De serie trapt af met een sterke eerste aflevering en lijkt dan de toon te zetten, voor een soort misdaad-detective verhaal wat het uiteindelijk niet wordt.

De serie focust zich vooral op het portretteren van het leven in de gevangenis en de problemen van een halve mislukte advocaat, John Stone. Ik ben een fan van John Turturro en deze rol speelde hij weer voortreffelijk net als Riz Ahmed, als Nazir Khan.

De rechtbank scènes waren top, alleen worden toch wel enigszins met een anti-climax geëindigd. Ook wat er nou exact die desbetreffende avond heeft afgespeeld, wordt nooit volledig in beeld gebracht.

Verder een prima serie!

”Hello There”

Ondanks dat de serie zeker vermakelijk was. Vind ik de gemiste potentie té groot, voor een hogere score.

De serie heeft heel veel gebreken en dat terwijl het karakter, het verhaal en het tijdperk waar in het zich afspeelt. Zich eigenlijk leent voor een vrijwel onmisbaar succes. Nou is het probleem ook, dat de cartoon serie ‘Rebels’ bestaat en canon is. Daar zit eigenlijk een heel groot deel van Obi-wan zijn periode na Episode lll al in. Daardoor valt een groot aspect waarmee je kunt werken al weg en dat resulteert hier in.

De meeste verhaallijnen zijn gewoon saai en niet boeiend. Je ziet dat de serie eigenlijk ook niet echt weet welk doelgroep het wil aanspreken. Want het ene moment lijkt het net een 4 jarige kinder-show en het ander moment, neigt het wat volwassener. Zonde, want de doelgroep moet natuurlijk gewoon voor de wat oudere zijn, aangezien het allemaal personages bevat uit de films van 18 jaar geleden.

Het slaat ook de plank ook mis, om de ontzettend on-charismatische en niet dreigende, Reva als prominent personage na voren te schuiven. Zodanig zelfs, dat Kenobi onderhand een bij-personage is, in zijn eigen serie. Ook is Moses Ingram, gewoon niet zo’n goede actrice voor zo’n rol. Ze willen iemand hebben die de show steelt van Ewan als Kenobi, maar dan moet je wel met een betere actrice komen.

Ook oogt de serie erg goedkoop. De sets zijn saai en vooral woestijn planeten, de make-up ziet er niet al te goed uit en het is ook vrij goedkoop tegenwoordig om in een flashback scène van meer dan 10 jaar, geen D-Age technologie te gebruiken. Dat is geen bewuste keuze, dat lijkt overduidelijk gewoon gedaan te zijn wegens het geld. En dat terwijl Disney het geld zeker wel heeft en gek genoeg dus niet over heeft, voor een van Star Wars grootste personages.

De finale aflevering was tof, maar kon de serie niet meer redden. Het was tot de een na laatste aflevering gewoon echt matig en soms ook teleurstellend. Ik had graag meer flashbacks gezien van het ,Clone wars’ tijd perk…

Je verwacht van een serie met de naam ‘Obi-Wan Kenobi’ gewoon veel meer. Het overstijgt Boba Fett serie nauwelijks en The Mandolorian steekt toch met kop en schouder boven uit. En dat zou eigenlijk niet zo moeten zijn.

Don’t **** with the Peaky Blinders.

Seizoen 1 begint vrij stroef maar weet ook gelijk te interesseren. De basis is misschien niet origineel, een familie die hoger op probeert te komen in de maatschappij via illegale wegen en zo dus klein begint. Het idee is om eerst veel geld te verdienen op een illegale manier, om zo via een legale weg uiteindelijk veel geld binnen te strijken.

De serie drukt zijn stempel vooral met de setting en het acteerwerk. Er is flink wat geld ingestoken om het oude industrie stadje Birmingham, tot leven te wekken. Cillian Murphy drukt meteen zijn stempel als Thomas Shelby, maar Paul Anderson, Sam Neill en Helen McCrory doen dat zeker ook.

Seizoen 1 lijkt vooral een beetje een introductie seizoen met een degelijke antagonist als Campbell, maar ook een totaal nietszeggende antagonist als Billy Kimber. Dat aspect weet voor mij ook nog niet helemaal uit de verf te komen evenals het subplot ‘Grace’.

"Intelligence is a very valuable thing, innit, my friend? And usually it comes far too f*ck*ng late."

Seizoen 2, is op veel fronten beter dan het vorig seizoen. Alhoewel, dat ook nog zeker kwestie van smaak is. Mijn vriendin geeft alsnog de voorkeur aan het vorige seizoen vanwege dat het hier meer om de business gaat en ze alles al hebben, maar ik vind dit seizoen verhaal technisch net iets beter. Mede door de dynamiek met Thomas en Campbell wat in dit seizoen sterk uit de verf komt.

Daarbij, vond ik Darby Sabini weer vele-malen beter dan Billy Kimber. Ook wordt dit seizoen Tom Hardy zijn personage Alfie Solomons geïntroduceerd, wat direct een van mijn favoriete personages is.

Verder, waren aflevering 5&6 wel absolute hoogtepunten van dit seizoen. Iets wat seizoen 1 naar mijn mening niet had.

There is no rest for me in this world. Perhaps in the next.

Het, tot nu toe absolute hoogtepunt van deze serie is seizoen 4. Ik denk ook dat dat er na dit seizoen, niet heel veel zodanig, interessants meer valt te vertellen dat het dit seizoen gaat overtreffen.

Het seizoen, start met de beste eerste aflevering tot nu toe. De gehele Shelby familie ontvangt met kerst een kaart, met een zwarte hand. Oftewel, de Siciliaanse maffia is coming! Dat verhaal borduurt zich voort op een sub-plot van vorig seizoen, waar Arthur de oude mr. Changretta door het hoofd schoot. Zijn zoon is uit op wraak!

Uiteindelijk gebeurd het onvermijdelijke.. de dood, van een van de personages van het eerste uur.. John Shelby wordt uitgeschakeld. Iets wat na mijn mening überhaupt té lang heeft geduurd en blijkbaar is dat ook alleen, omdat Joe Cole ( John Shelby) wilde stoppen met de serie. Vandaar, dat de dood ergens onlogisch oogt, aangezien John in het leger heeft gezeten en in een open veld met een bolt-action rifle, het op probeert te nemen tegen 2 automatische vuurwapens zonder eerst dekking te zoeken..

Goed, verder is dit een uitmuntend seizoen die van begin tot eind spannend was. Jammer, vind ik dat uiteindelijk niet meer pionnen zijn omgevallen, aangezien Luca Changretta (Adrien Brody) door het hele seizoen heen, een échte dreiging vormden en daardoor eigenlijk wel tot meer in staat leek te zijn. Ook, worden we geïntroduceerd met een ander leuk personage. Namelijk, Aberama Gold gespeeld door Aidan Gillen.

Adrien Brody, speelde dit seizoen wel de beste bad-guy van de gehele serie tot nu toe. Hij was heerlijk als Luca Changretta, ondanks dat het enorm was afgeleid van Marlon Brando zijn ‘Corleone’ personage. Tòch blijft dit een heerlijke rol. Verder blijft mijn favoriete personage nog steeds Alfie Solomons! Geweldig gespeeld door Tom Hardy.

Verder, leek de slot aflevering wel een soort van conclusie te zijn. Tòch is er nog een seizoen 5 & 6, maar ik betwijfel ten zeerste of die dit seizoen gaan overtreffen.

Death is a kindness.



He 5e seizoen van Peaky Blinders, viel me niet tegen moet ik zeggen. Op MM is dit seizoen ( ook al scheelt het niks) het laagst beoordeelde seizoen tot nu toe. Daar ben ik het zelf absoluut niet mee eens. Ja, dit seizoen kent iets minder hoogtepunten als S4, maar hij is absoluut niet zo traag als bijvoorbeeld: seizoen 1.

Naar de ijzersterke bad guy Luca Changretta, van vorig seizoen. Gespeeld door Adrien Brody, moest Knight wat verzinnen. Zo’n bad-guy kun je vaak niet in een keer, een seizoen er na, wéér uit de mouw schudden. Dus, besloot Knight om er een soort van overgangsseizoen van te maken. Waarbij het dus, pas écht knallen word bij S6.

Daardoor, moest er dus wel een compleet nieuw verhaallijn worden ontwikkelt en dit-maal, gaan we politieke spelletjes spelen. En ik kan me voorstellen dat er een aantal gaan afhaken vanaf dat moment, want het is steeds minder “gangster” en steeds meer professioneel en formeel, want Tommy zit nou eenmaal in de politiek. Om pionnetjes goed neer te zetten, moet er inderdaad wat geïntroduceerd worden wat het even wat trager kan maken, maar je ziet dat er een doel achter zit.

Oswald Mosley, vind ik vooralsnog niet bijster sterk. Het is een personage waar Knight veel inspiratie van Hitler vandaan heeft gehaald, maar met wat minder charisma. Jimmy McCavern, vind ik ook niet indrukwekkend, maar goed. Hij is uiteindelijk ook gewoon onderdeel van Mosley. Alhoewel, er een vrij slechte introductie plaats vind met dat personage. door op een soort “rituele” wijze, de zoon van Aberama te vermoorden. Je ziet gewoon dat dat is gedaan, om een soort statement te maken. Alleen het komt gewoon niet goed uit de verf. Bonnie Gold, was niet perse een geliefd of prominent personage..

Dit seizoen, opent ook een heleboel subplots. Die bijna allemaal geen pay-off krijgen, wat het gevoel van een overgang-seizoen des te meer versterkt. De meest interessante Subi-plot wordt duidelijk achtergehouden voor S6. Die kan leek het vanaf het begin ook al op te gaan. “Who’s the black cat?”

Verder, vond ik de laatste aflevering “Mr Jones”. Best sterk, met een goede cliffhanger ook. Het laat je nadenken, welke last minute villains er zijn komen opdagen. Misschien Capone?? Of weer Sabini?? Voor nu is het nog even gissen. Wat niet gissen is, is dat fan favorite Alfie Solomons, tòch nog leeft! Zeker een aangename verassing, want Solomons vind ik vooralsnog het beste personage.

"The 11th Hour. Armistice. Peace At Last, Peace At Last."

Nou dat was het dan. Het laatste seizoen van Peaky Blinders. Ook hier geldt, dat een serie hoogstaand afsluiten, een kunst is die vele schrijvers niet bezitten.

S6 trapt goed af, met een sterke eerste aflevering en een degelijke 2e aflevering. Daarna zakt het geheel af. Het verhaal rammelt aan alle kanten en de tè vroege dood van Helen, is daar de rode draad van.

Knight, wist overduidelijk niet hoe hij daarmee moest omgaan. Het verhaal moest wat aangepast worden en dat heeft zijn littekens achtergelaten. Want, héél eerlijk, er was niet eens écht een verhaal.

Michael’s motief, slaat eigenlijk kant noch wal. En dat terwijl de opbouw van de clash tussen Tommy en Michael, opgebouwd is sinds S4. Dan zou je moeten spreken van een goede antagonist zou je zeggen. Helaas, is in mijn perceptie het tegenovergestelde waar. Natuurlijk voelt het wel enigszins organisch, maar je weet ook direct dat zijn motief, niet het originele motief was. Overigens, is de scène waar Michael in de bar wacht op de ontploffing van Tommy’s auto, het hoogtepunt van het seizoen.

Dan heb je nog ‘Laura McKee’ (whatever). Die een erg sterke binnenkomer had, maar vervolgens aflevering later. Van tijger naar pussy is veranderd.. Ik moest echt even twee keer knipperen, om te kijken of het echt hetzelfde personage was. En helaas, dat was het..

Dan Arthur zijn 3e op rij, identieke karakterontwikkeling.. Dat is nou echt lui schrijfwerk. Arthur heeft de karakterontwikkeling van dronkenlap, naar clean-man, nu al 3x doorgemaakt..

Ik heb Knight altijd geprezen, om zijn snijdende dialogen. Sterker nog, ik heb alleen Nic Pizzolato, indrukwekkendere dialogen zien schrijven. Knight is wat dat betreft ongeëvenaard. Maar het uitschrijven van personages, zit niet in zijn vak pakket (dat is nog een understatement). In 6 seizoenen, zijn er maar 2 prominente personages van het 1e uur afgemaakt.. Voor zo’n serie, is dat belabberd. De spanning verdwijnt daardoor en iedereen lijkt plot-armor te hebben.. Een heel grote zwakte van Knight.

Maar goed, het is niet alleen negativiteit. Want ondanks de gebreken, vallen er ook dingen te prijzen. De cinematografie, is weer een flink level omhooggegaan. Het acteerwerk is weer van een ontzettend hoog niveau en ondanks dat Ruby’s verhaallijn minder gewicht met zich meebracht. Was de spanning wel om te snijden.

Taboo is een vrij bijzondere serie. Het speelt zich af in een depressief, duister ogende London van 1813.

James Keziah Delaney (Tom Hardy) duikt tot verbazing van iedereen ineens levend op in London, naar enige tijd in Afrika vertoeft te hebben waar hij nog al bijzondere kunsten heeft geleerd. Hij bezit iets wat in die tijd enorm kostbaar was, namelijk een belangrijke handelsroute en daarmee creëert hij veel vijanden.

James Keziah Delaney wordt erg goed neergezet door Tom Hardy. James is gevoelloos, heeft geen sympathie of affectie voor iemand op de wereld behalve voor zijn half zus. James is dus ook vrij mysterieus en dat is iets wat deze serie erg goed staande houd, samen met de geweldige score en vlijmscherpe dialogen. Hij is natuurlijk ook door Steven Knight geschreven, de man achter Peaky Blinders. Dat zie je ergens ook veel terug want actie heeft deze serie weinig, het is écht vooral drama.

Als min-punt zou ik de slechte cinematografie aan snijden. Het camera werk ziet er erg houterig uit en momenten van actie worden ook slecht in beeld gebracht, waardoor het allemaal niet echt binnenkomt.

Verder belooft deze serie nog steeds een vervolg. Op voorhand had die eigenlijk in 2019 al moeten verschijnen en het laatste seizoen in 2020. Alleen door het erg drukke schema van Hardy, COVID en Knight die ook erg druk bezig is met Peaky, is dat eigenlijk niet van de grond gekomen. Voor zover bekend, is de serie nog steeds niet gecanceld, maar Hardy’s schema is niet persé toegankelijker geworden. Daardoor rest de vraag of we ooit nog een vervolg gaan krijgen.

“Well, once there was always dark. If you ask me, the light’s winning.”

Vandaag voor een tweede keer compleet herzien. Soms kun je een serie/film net wat meer waarderen (of juist niet) als je hem voor de tweede keer bekijkt.

Net zoals bij de eerste zit, weet dit seizoen enorm veel indruk op mij achter te laten. Alles lijkt gewoon te kloppen. De setting, het acteerwerk, het verhaal, de muziek. Het is allemaal zo enorm goed en voor TV wellicht nog extra indrukwekkend. Ik bedoel, hoeveel series hebben nou twee van zulke acteer kanonnen als McConaughey en Harrelson in de hoofdrol? En dan ook nog de cinematografie wat van een filmisch niveau is.

Wat ik ook geweldig vind zijn de tijdspanne waar in het zich, in het broeierige Louisiana afspeelt. 1995, 2002 en 2012. En in elk tijdspan is er op de kleine details gelet zoals, haar, kledingstijl en kleine karakter ontwikkelingen etc.

Ook de dialogen in deze serie zijn fenomenaal en zelfs dat, vind ik nog een understatement. Het is écht puike schrijfwerk wat hier is afgeleverd en dit zie je echt zelden op TV. De eerste aflevering is wellicht even inkomen omdat het misschien nog een beetje van hot naar her gaat, maar vanaf aflevering 3 “The Locked Room” gaat het los.

Écht een puike serie!

What happened, Rick? I thought you weren't the good guy anymore. Ain't that what you said? Even right here, right now, you ain't gonna fight for 'em?

Na een flinke innerlijke discussie, heb ik besloten om seizoen 2 óók maar eens te herzien. Ooit was dit mijn favoriete seizoen, zelfs al vonden velen het veel te traag. En eerlijk is eerlijk: ze hebben een punt. Maar… wie alleen op het tempo let, mist de subtiele charme die dit seizoen zo bijzonder maakt.

Dit was namelijk het laatste seizoen met één doorlopende verhaallijn. Vanaf seizoen 3 wordt het verhaal netjes doormidden gehakt in twee losse arcs. En als mijn geheugen me niet in de steek laat, is dit ook het laatste seizoen waarin de Walkers echt de grote bedreiging vormen. Precies dat maakt de eerste twee seizoenen uniek vergeleken met de resterende seizoenen.

Dan de dynamiek tussen Lincoln en Bernthal: smullen! Vooral Bernthal gaat hier helemaal los. De voortdurende strijd om wie nu eigenlijk de ‘goeie’ of de ‘slechte’ is, is zó goed neergezet. En ja, de aflevering “Better Angels” is wat mij betreft het absolute hoogtepunt.

Al met al moet ik na de herziening toch toegeven: dit is niet langer mijn favoriete seizoen. Maar… die laatste vier afleveringen? Nog steeds topklasse, en behoren wat mij betreft tot het allerbeste wat de serie te bieden heeft.