Opinions

Schandalig laag gemiddelde hier. S.O.B. (Standard Operational Bullshit) is Edwards' cynische, autobiografische aanklacht tegen het materialisme en de oppervlakkigheid die Hollywood hebben gemaakt tot een ordinaire geldmachine. De film bevat veel zwarte humor maar ook veel tragiek die onder de lichte toon van de film verborgen gaat. Uitblinker is wat mij betreft Robert Preston die als aimabele, zelfverklaarde kwakzalver al een voorproefje geeft op zijn geweldige rol in Victor/Victoria een jaar later (ook een samenwerking met het echtpaar Blake Edwards en Julie Andrews).

Eindelijk heb ik hem dan gezien. Helaas niet ineens, maar in 3 etappes, anders had ik hem misschien nóg hoger zitten, maar al mijn verwachtingen zijn toch ruimschoots ingelost: grootse cinema. Freud noemde het al een 'reactie op de hedendaagse, snelle cinema', het 'genieten van saaiheid'. Ik wil daar best nog een schepje bovenop doen: Tarr herdefinieert hier de aloude technieken in cinema om een verhaal over te brengen; legt in ieder geval nieuwe mogelijkheden bloot. Behalve daad en woord voegt hij een nieuw explicatief medium toe: tijd. Om het plot volledig te begrijpen/waarderen is het in deze film niet genoeg om slechts naar de dialogen te luisteren en de narratieve elementen te volgen. Door de lange, contemplatieve shots op zich in te laten werken krijgt men een veel rijker, completer beeld van het gebodene. We leren de personages en de setting zo beter kennen dan door 1000 woorden. We kijken werkelijk met andere ogen. We kunnen dóór het oppervlak heen zien en ontdekken rijkdommen die de beelden anders nooit prijs zouden geven.

De film is ook interactiever dan ooit: in plaats van een wervelende aaneenknoping van korte scenes, waardoor de kijker geen kans krijgt om na te denken, krijgen we hier als nooit tevoren de tijd om te contempleren, vergelijkingen te maken met eigen ervaringen en zo een persoonlijker beeld te vormen van wat we zien.

Zelfs los daarvan is alleen de beeldenpracht op zich al fascinerend. Tarr's revolutionaire aanpak werkt wonderen en is vrijwel nooit minder dan betoverend. Ik laat het nog even bezinken, maar een notering in mijn top 10 zit er zeker in.

Erg fijne "kleine" film, zoals we dat dan noemen. Hoffman en Linney (nog verrassend aantrekkelijk op haar 43e, dat donkere krulhaar gaf haar net dat beetje extra) behoren beide tot de crème de la crème van het acteursgilde. Sommige scènes weten ze echt tot kunststukjes te verheffen. Maar ook Jenkins verdient alle lof voor haar vlotte regie die perfect in dienst staat van het verhaal en via diverse subtiele kleinigheidjes de karakters tot leven wekken. Niet zo goed als You can count on me, waarmee veel parallellen zijn te trekken, maar nog steeds genieten geblazen. De twee uur vliegen voorbij!

Zelden heb ik het zo slecht (lees: NIET) droog gehouden bij een film. Een geniaal script en twee ongemeen goede acteurs, meer heb je niet nodig als regisseur, dat blijkt wel. Door dat fantastische script en de fenomenen genaamd Ullmann en Josephson trok deze film me vanaf de eerste minuut naar binnen. Nooit zag ik een liefdesrelatie zo naturel, subtiel, teder en gevoelig vertolkt worden. Geen wonder dus dat je met ze mee gaat voelen, en als het vervolgens mis gaat, is dat echt een klap voor je smoel. Vooral tijdens de hartverscheurende scène in de slaapkamer nadat Johan zijn affaire met Paula heeft opgebiecht kreeg ik het echt even te zwaar. Dit is wat mij betreft één van de best geacteerde films ooit. Ik ben nu wel erg benieuwd naar de originele versie, want het kan bijna niet anders dan dat die nog beter is. De tijd vliegt toch wel om, of het nou vijf of drie uur is.

Degelijke film, al werd ik helaas niet echt geraakt door het verhaal. Het verhaal wordt als een puzzel gepresenteerd en de stukjes vallen pas op het eind allemaal in elkaar. Toch wordt er door de film heen al zoveel naar de afloop gehint dat de impact helaas niet erg groot is. Verder zaten er een paar ietwat té zoetsappige scènes in en wordt het liefdesverhaaltje wat al te veel speeltijd gegund. Het leek wel of-ie de 2 uur per se vol wilde krijgen. Toch wel een kleine 3,5/5 waard.

Wat een tegenvaller. Ik weet niet wat het was, maar ondanks het niet onoriginele verhaal (One flew over the cuckoo's nest is overduidelijk hierdoor geïnspireerd), wist deze film me allerminst te overtuigen. En dat lag voornamelijk aan het hoofdpersonage c.q. de manier waarop Breck deze neerzet. Breck is bepaald geen goed acteur (zelden zoveel overacting gezien en zijn hanengekraai was vooral lachwekkend), maar de onlogische capriolen die het script hem laat maken, maken het hem ook bepaald niet gemakkelijk om hier een overtuigende rol neer te zetten. Diverse malen zien we Barrett binnen de minuut achtereenvolgens bij zijn verstand, kierewiet, wederom bij zijn verstand en wederom kierewiet. Ik snap best dat je in zo'n gekkenhuis niet louter logische dingen hoeft te verwachten, maar dit ging echt te ver. Bovendien wordt zijn verwording tot 'gek' niet bepaald soepel en geloofwaardig in beeld gebracht, vond ik. Dit gepaard met 's mans voornoemde matige acteerkwaliteiten en de wat al te overdreven gekarikaturiseerde fruitcakes om hem heen deden voor mij het door Fuller beoogde (ja toch?) drama totaal teniet en maakten er welhaast een klucht van. Soms schenen er overigens wel degelijk stukjes fraaie cinema door van achter de wolken (Bijvoorbeeld de scène met regen in de hal, al wordt deze (wederom) behoorlijk verpest door het hilarische acteerwerk van Breck, zie hem eens op die deuren bonzen ; of de scène waarin hij schoktherapie krijgt), maar het was veel te weinig om deze film te redden.

Eén van de allerslechtste films die ik ooit gezien heb. Schrijnend loos plotje dat eigenlijk pas op 80% van de film onthuld wordt (waardoor je het eerste uur eigenlijk geen flauw idee hebt wat de drijfveren zijn van de hoofdrolspelers), dialogen om van te huilen (om over de one-liners nog maar te zwijgen), Giamatti als bad guy , jammerlijk mislukte pogingen tot humor, enkele van de meest overbodige scènes uit de filmgeschiedenis, etc.

En dan te bedenken dat Michael Davis verder alleen films heeft gemaakt met een nóg lager gemiddelde.

Met gemak de slechtste Allen-film die ik zag. Van zijn slapstick-periode zag ik tot nu toe alleen Love and death, maar die beviel me toch een stuk beter. Deze film rammelt aan alle kanten: de 'toekomstvisie' en 'special effects' zijn ronduit lachwekkend (niet positief bedoeld ) en de humor is nou ook niet bepaald van hoog niveau, enkele uitzonderingen daargelaten. En laat humor nou net het enige zijn waar deze film op leunt, want inhoudelijk stelt het al helemaal geen fluit voor. Nee, ik heb het idee dat slapstick niet echt is besteed aan Allen. Met alleen humor kan hij het blijkbaar niet af. Doe mij maar een Allen die humor combineert met inhoud. De magische balans tussen die twee is bijna altijd de kern geweest van zijn meesterwerken. Deze film ga ik gewoon snel vergeten.

Nog nooit zo'n bar slechte oscarwinnende film gezien. Doyle meent het interessant te vinden om ons bij iedere vraag in de quiz (een stuk of 10) uitgebreid mede te delen hoe Jamal, vrijwel altijd bij toeval, het antwoord te weten is gekomen. Volgens mij denkt/hoopt hij hiermee een ingrijpend sociaal-kritisch relaas over India te bewerkstelligen. Hoe dan ook, het plan mislukt jammerlijk als je 't mij vraagt. Een oppervlakkiger scenario is bijna ondenkbaar, maar desondanks wordt hiermee zo'n 90% van de film gevuld. Om de boel toch wat sappiger te maken wordt er nog een liefdesverhaaltje ontplooid, maar diepgang is de gehele film totaal afwezig (het Doyle-syndroom?). Mijn respect voor de Academy daalt weer een paar treetjes (we zitten inmiddels tegen de bodem aan).

Dit is even andere koek dan Auf der anderen Seite. Akin gooit het roer volledig om en trakteert ons op een heerlijk luchtige, komische prent waarmee ik mij van begin tot einde kostelijk heb vermaakt. Verrukkelijke film die zichzelf in tegenstelling tot zijn voorganger niet al te serieus neemt.

Werkelijk ongelooflijk. Allen flikt 't weer. Dit is de 17e film die ik van hem zag en de 14e die ik met een 4/5 of hoger waardeer. 14 stuks, daar komt geen enkele andere regisseur in de buurt volgens mij. Deze man kan echt weinig fout doen bij mij, zo lijkt het. En wat een grandioze film is ook dit weer zeg. Een ode aan Fellini's 8½ die het origineel bijna overtreft. Net zo chaotisch, even stuurloos en daarin even doeltreffend. De subtiele grapjes en verwijzingen vliegen je om de oren. Nu eens hilarisch en vol zelfspot (De alien die Sandy vertelt dat-ie z'n films wel leuk vindt, "especially your early funny ones"), dan weer diep ontroerend (De scène waarin Sandy aan de ontbijttafel minutenlang naar Dorrie kijkt terwijl ze de krant leest, prachtig ondersteund door Louis Armstrongs Stardust). Een film met ballen, een film met heel erg veel verbeeldingskracht, en een film die geen moment verveelt. Dit is nog eens cinema. Puur genieten!

Nou zeg, was me dit even een aangename verrassing. Wat een onwaarschijnlijk mooi einde heeft deze toch al prachtige film! De soundtrack is ook geweldig (wat knap dat Herzog zulk een door en door Amerikaanse 'feel' weet te creëren) en d'r zitten talloze prachtige scènes in de film. Maar dat onwaarschijnlijke laatste stuk, vanaf het gesprek met die man in de Sandwich Shop ("So....your car is kaput, your girlfriend is gone, and dein Haus they have sold" ), via de rondjes makende brandende pickup-truck en de stoeltjeslift tot aan het kippen- en konijnencircus (en tijdens dit alles wijkt de bevroren kalkoen geen moment van zijn zijde ), vond ik echt van eenzame klasse. Beste Herzog die ik zag, op Aguirre na dan. Vooruit, een 4,5/5 kan er nét af.

Wat een fantastische film, zeg! Kaufman flikt het ook als regisseur gewoon wéér. Petje af.

Ik kan best begrijpen dat veel mensen moeite hebben om dit te waarderen. Zoals we van Kaufman gewend zijn wordt de kijker namelijk behoorlijk op de proef gesteld. Het verhaal bulkt weer van de (opzettelijke) absurditeiten en afwijkingen, om nog maar te zwijgen van het op z'n zachtst gezegd desoriënterende tijdsverloop in de film. Zo slaat hij zonder ook maar de minste melding tussen neus en lippen door een jaartje of 7 over tussen twee scènes. Ook het antwoord op de vraag 'Is dit nou droom of werkelijkheid?' wordt luttele malen ter interpretatie aan de kijker overgelaten.

Al deze verwarrende elementen zorgen voor een zeer geslaagde cinematische stijl die ons deelachtig maakt van Cotards chaotische gedachtenwereld. Het is schitterend om te zien hoe zijn ambitieuze plan om een toneelstuk te maken dat een leven in al haar facetten weergeeft volledig uit de klauwen loopt, omdat dat leven nu eenmaal met andere levens verweven is. Zo blijft zijn kunstwerk continu uitdijen, tot een gefrustreerde acteur de prangende vraag stelt: "When are we finally going to get an audience in here? It's been 17 years!". Maar Cotard blijft maar doorbouwen aan zijn autobiografische epos, terwijl ondertussen het onderscheid tussen de acteurs, de personages en degenen op wie deze gebaseerd zijn, alsmaar verder vervaagt. Synecdoche, New York is dan ook geen film over een individu, maar over iedereen, over jou en mij. Een synecdoche is dan ook een stijlfiguur waarin een deel het geheel aanduidt of andersom. Kaufman kiest voor zijn hoofdpersonage een theaterregisseur omdat dat het ideale beroep is om de kluwen van interpersoonlijke verhoudingen op inventieve wijze uit te diepen. Zelden was Shakespeares beroemde zinsnede uit As you like it meer van toepassing op een film: "All the world's a stage, and all the men and women merely players".

Deze film bezit echt een zeer fijne balans tussen amusement, originaliteit en filosofische thema's. Hij zou dan ook best eens kunnen uitgroeien tot mijn favoriete Kaufman-film, maar je moet 'm denk ik zeker twee keer zien om 'm op waarde te schatten. En daar ga ik dan ook snel wat aan doen (mijn 4/5 is dus voorzichtig ingezet). Zoals Ebert al zei in zijn lovende review: "I watched it the first time and knew it was a great film and that I had not mastered it. The second time because I needed to. The third time because I will want to. It will open to confused audiences and live indefinitely."