Opinions

Of wat dacht je van in de taxi:

You're so beautiful I can hardly keep my eyes on the meter

Manhattan blijft op visueel vlak de mooiste Allen die ik heb gezien tot nu toe. Gisteren weer eens herzien en wat werkt dat zwart-wit in combinatie met de Gershwin-muziek (waarnaar hij in de eerste minuut van de film nog een leuke knipoog geeft) toch wonderen wanneer je ze toepast op de vele prachtige plaatjes van Manhattan die voorbijkomen. Manhattan is zeker niet Allens grappigste film, maar grappig is hij natuurlijk wel en het prachtige verhaal in ogenschouw nemend is dit zonder twijfel een van zijn meest perfect gerealiseerde films.

"What about you, Kenneth? What's YOUR angle?"

Wat een vreemde, frustrerende film. Heel rauw en realistisch, maar niet op de gebruikelijke manier. Lonergan neemt de ongrijpbare, door emoties geleide logica van een getraumatiseerde tiener onder de loep, en menigmaal zit je haar lukrake en grillige pogingen om zichzelf onder controle te krijgen hoofdschuddend te volgen. Echt een foutenfestival dus, maar waarschijnlijk denkt iedere volwassene wel eens met enige gêne terug aan hoe naïef en lomp hij/zij als puber was. Beste scène was voor mij die waarin Emily Lisa eens goed de les leest en uitlegt dat niet alles om háár draait. De slotscène mag er ook wezen trouwens. De film is niet slecht, maar het is moeilijk te raden wat Lonergan nou precies wil zeggen met deze overlange karakterstudie.

Een bewerking is dit niet echt te noemen, de film volgt vrijwel woord voor woord het verhaal van Von Kleist. Zo stoffig is dat boek dus niet! Ook de reden trouwens dat ik qua score hier niet hoog eindig. Het is echt voor bijna 100% een letterlijke transpositie van de novelle. De film is eigenlijk gewoon tamelijk overbodig, biedt totaal geen verbetering/verdieping ten opzichte van het boek. Want laten we wel wezen, de regie is hier zo zakelijk en generiek als maar kan. En enorm knap is dat zeker niet. Maar het blijft een geweldig verhaal en de film is absoluut degelijk gemaakt, op hier en daar wat houterig acteerwerk na, dus een echt lage score geef ik zeker ook niet.

En o ja, de film is dan wel Duits, maar het is natuurlijk Eric Rohmer, niet Erich.

Wat een prachtige film! Claymation heeft er nog nooit zo fraai uitgezien. Geen wonder ook, als je bedenkt dat ze er met 50 man ruim een jaar aan hebben gewerkt. Het maken van de skyline van New York schijnt het meest tijdrovend te zijn geweest: "The New York skyline set was the biggest and most time consuming and took two months to complete by the entire art department crew of twenty people." Ook grappig: "12 litres of water-based sex lube (or 2,400 teaspoons) were needed to create everything from a tear to a surging jungle river. Our runner was always reluctant whenever he had to go to the chemist for another dozen tubes."

En zo zijn er nog wel meer leuke feitjes te vinden in de Press Kit.

Ik heb dezelfde dag nog Elliots Oscar-winnende kortfilm Harvie Krumpet gekeken, en wat opvalt is de gigantische vooruitgang die hij sindsdien heeft geboekt. Nu stamt die kortfilm dan ook alweer uit 2003, maar toch, het vertoont echt niet al te veel vooruitgang als je het vergelijkt met vroege claymation als pakweg Pat a Mat (Buurman & Buurman). Nee dan dit. Het oog voor detail is ineens onvoorstelbaar veel groter en bovenal is er dit keer wél aandacht besteed aan de cinematografie. Het lijkt echt alsof er een goed doordachte cameravoering is (in feite bestaat de film uit (zo'n 132.000!) foto's natuurlijk) en de prachtige contrasten en het zeer fraai zwart-wit en filtergebruik zijn simpelweg niet te ontkennen. D'r is gewoon ontzettend veel aandacht en liefde in deze film gestoken, dat is niet moeilijk te zien.

Ok, visueel is de film dus zo goed als perfect, maar ook het ontroerende verhaal en de humor zijn niet te versmaden. Verder ook nog een fraaie soundtrack met enkele nummers van Simon Jeffes' Penguin Café Orchestra in een prominente rol (vooral de theme song Perpetuum Mobile natuurlijk). Kortom, Mary and Max is een fantastische film die iedere liefhebber van animatiefilm zal aanspreken. Puur genieten!

De beste film van vorig jaar? In ieder geval de beste die ik gezien heb. Prachtige studie op de menselijke behoefte aan een leider/meester/herder om te volgen, maar tevens een kritische blik op de onvermijdelijke clash tussen ideologie en machtswellust die zich aandient zodra mensen aan voornoemde behoefte vorm en structuur geven. Geweldig geacteerde hoofdrollen, prachtige cinematografie en Anderson laat zijn eigen mening lekker in het midden en laat de kijker zijn eigen interpretaties doen. Zo wordt het geen sekte-bashing en komen al snel de menselijke en in beginsel goed bedoelde kanten aan het licht.

Tegenvallende Allen. Geen, maar dan ook echt géén humor (in een Allen-film! ) en een verhaal dat eigenlijk pas weet te verrassen als Chris na 90 minuten ineens op de Raskolnikov-toer gaat. Maar ook na de volle 2 uur kan ik mijzelf niet aan het idee onttrekken dat Woody Misdaad en straf weer eens gelezen had en één van zijn zeldzame slechte ideeën kreeg om rond dat verhaal wat krampachtig een film te bouwen. Het voegt gewoon niks toe. Nee, dit kon wel eens de slechtste Allen zijn die ik tot nu toe zag. Overigens lees ik hier lovende woorden over de acteerprestatie van Johansson, maar die vond ik echt niet boven het maaiveld uitkomen.

Wat me nog opviel trouwens, is dat die Rhys-Meyers echt een exacte kruising tussen Jude Law en Joaquin Phoenix is.

Vanavond het genoegen gehad om deze film in de bioscoop op groot scherm te zien tijdens het retrospectief in Gent. Ik denk dat het 15 jaar geleden is dat ik de film zag, en e.e.a. was aan opfrissing toe. Ik heb weer genoten, al werd voor mij wel duidelijk dat deze film misschien net wat te gekunsteld en geforceerd is om zich met Angelopoulos' beste werk te kunnen meten. Desalniettemin, de metafoor van de dichter die woorden koopt van de dorpsgenoten omdat hij als banneling zijn moedertaal is vergeten, blijft voor mij één van de meest gedenkwaardige vondsten in de geschiedenis van de cinema.

Verrukkelijke romantische nostalgietrip inderdaad! Na een hele drukke week was het gisteravond eindelijk tijd om wat gas terug te nemen in de bios en het was echt puur genieten. Anderhalf uur lang met een brede grijns op het pluche gezeten. Owen Wilson blijft een heerlijke acteur, lekker droog en sloompjes, maar toch scherp en humoristisch op de juiste momenten. Typecasting tout court volgens mij met die man. Goed gecaste bijrollen ook en de film is niet bepaald gespeend van het nodige vrouwelijk schoon. Maar het zijn vooral de prachtige beelden van Parijs en de heerlijke ouderwetse soundtrack die je de film inzuigen. Eén van de meest charmante films uit 's mans oeuvre!

Nou van droge humor is hier absoluut geen sprake. Eerder van een bijzonder realistisch en bij tijd en wijlen schrijnend verslag van de laatste levensuren van een man die beginnen met klachten over hoofdpijn en overgeven maar gaandeweg alsmaar verergeren. We zien meneer Lazarescu steeds verder wegzakken uit zijn bewustzijn. Ondertussen wordt hij van ziekenhuis naar ziekenhuis gesleept en komen we artsen tegen van allerlei allooi: nors, aardig, (mateloos) arrogant en (dodelijk) vermoeid. De film is weliswaar wat te lang, maar toch is het een zeer boeiend en aangrijpend relaas over een triest levenseinde. 4/5