Opinions

Verbaasd was ik om te zien dat ik hier als eerste mijn stem moest plaatsen. Dit is namelijk weer een uitstekende Capra-film.

De film is een sprookje over een arme appelverkoopster die zich in een brievenwisseling met haar dochter, die in Spanje zit, steeds voordoet als een dame van stand. Als haar dochter vervolgens naar New York toe komt, dreigt de waarheid boven tafel te komen, maar mede door hulp van Dave the Dude, de lokale maffiabaas die bij 'Apple Annie' altijd een appeltje koopt voor geluk, wordt alles uit de kast getrokken om te proberen de fabel in stand te houden.

Het is, zoals vaker bij deze regisseur, een nogal zoetsappig verhaal, maar Capra weet als geen ander te balanceren op de grens van de overdaad en ik heb dan ook niet veel op deze film aan te merken. Erg grappige bijrol trouwens van Ned Starks als The Dude's rechterhand Happy McGuire. 4/5

Op audiovisueel vlak een waar feest. Potverdikkie ik kan me niet zo goed heugen wanneer ik voor het laatst zo genoten heb puur van de chiaroscuro zwart-wit pracht die op je af wordt gevuurd. Ook het verhaal en de thema's vond ik behoorlijk geslaagd overgebracht. Ik heb eigenlijk weinig slechts te melden, het hikt tegen een 4,5 aan en het voelt zo dat slechts voorzichtigheid (dude, waarvoor?) me nu nog even bij een 4/5 houdt.

Dit is denk ik Chaplin's meest onderschatte werk. Hij werkt hier inmiddels met geluid en hij is ook minder op humor gefocust. Deze film is als het ware zijn spirituele testament. Ik denk dat daarom veel mensen afhaken. Persoonlijk vind ik deze film zijn beste, alhoewel Modern times en City lights er heel dicht op zitten. 5/5

Jarmusch kan mijn altijd hoge, maar na enkele lichte miskleunen (bovenal Coffee and Cigarettes) toch wat ingeperkte verwachtingen omtrent zijn nieuwe film niet waarmaken. Technisch valt er op The limits of control bar weinig aan te merken: door fraai kleurgebruik en solide camerawerk ziet de film er cool en gelikt uit, met een gave instrumentale soundtrack van o.a. Earth en Boris (!) op de koop toe. Het is dan ook het cryptische, uiterst minimalistische plot waar de schoen wringt. Jarmusch maakt van de omzwervingen van de naamloze, niet bepaald spraakzame hoofdpersoon een soort existentiële, allegorische ontdekkingsreis, waarmee hij in zekere zin terug lijkt te grijpen op de thematiek van Dead man. Maar verder gaat die vergelijking volledig mank: in tegenstelling tot Jarmusch' meesterwerk valt The limits of control al snel in herhaling (het onophoudelijk uitwisselen van luciferdoosjes gaat bijvoorbeeld al snel de keel uithangen), weet nooit onder de huid te kruipen en blijft eigenlijk de gehele rit klinisch en afstandelijk ogen. Een onaangename kijkervaring was het nou ook weer niet, maar met deze kale stijloefening lijkt Jarmusch wel een parodie op zichzelf te hebben willen maken.

Dramatisch. Duizend en één personages die enkel tot doel hebben het Sherlock Holmes-avontuurtje nog iets langer te maken. Een hoop gedoe om NIKS. Gedurende de hele film worden we van de hak op de tak in verschillende richtingen gegooid. Maar karakterontwikkeling is nergens te bekennen, waardoor we ons ook onmogelijk kunnen identificeren met of gaan houden van de hoofdpersoon. Als dan eindelijk de gaapverwekkende zoektocht is voltooid, wordt het einde in een tweetal minuten afgeraffeld, en dat gaat ongeveer zo: gevonden -> the end. Jeunet stelt tenenkrommend hard teleur na meesterwerken als Cité des enfants perdus en Delicatessen. 1/5