Opinions

Echt waar, Kaurismäki moet toch haast wel de koning van de kleine film zijn. Grote meesterwerken heeft-ie (dat weet ik nu al zo goed als zeker, ook al heb ik er pas zes gezien) waarschijnlijk nooit gemaakt, maar kleine meesterwerken zijn het tot nu toe stuk voor stuk. Gewoon een feilloze filmmaker, deze dekselse Fin. Zijn geheimen: stijlvol zwartwit, lelijke, zwijgzame mannen met leren jekkies, puntlaarzen en zonnebrillen, zwarte dan wel absurde humor, rijke fantasie, dwaze plotwendingen, belegen Amerikaanse blues, soul en jazzmuziek, en als destillaat van dit alles een onwaarschijnlijke hoeveelheid authentieke coolheid. Echt, in een all-time top 10 coolste films zou Kaurismäki meer dan eens vertegenwoordigd moeten zijn. Niets dan lof voor deze eigengereide vrijbuiter.

Wat een fantastische Melville is dit weer. Ik vind hem nog een stapje beter dan L'Armée des ombres, maar een 4,5/5 kan ik er nét niet aan kwijt (al kan dat nog best komen). De enige reden die ik daarvoor kan opvoeren is eigenlijk het gebrek aan diepgang. Verder is deze film namelijk wederom foutloos gerealiseerd. Echt een lust voor het oog. Delon, Volonté en Montand zijn geweldig gecast als partners in crime. Na het ongenaakbare Le samouraï mijn favoriete Melville tot nu toe.

Overigens, wat mij weer eens opviel was dat Melvilles cinema zoveel overeenkomsten heeft met die van Angelopoulos. Theo was duidelijk een groot fan van JP. De overeenkomsten zijn talrijk: feilloze, ultra-sobere regie; een totale afwezigheid van felle kleuren, alles is zo grijs en grauw als maar kan; troosteloze, verouderde gebouwen; weinig tot geen actie; karakters die nooit lachen, zelden praten en altijd overjassen dragen omdat het koud is en ieder moment kan gaan regenen. Uiteraard zijn er zeker ook veel tegenstellingen te noemen, maar stilistisch verwant zijn deze twee heren absoluut.

Enfin, op naar de volgende (Bob le flambeur/Le doulos).

Wat een aangename verrassing was deze Kazachstaanse film! Ik ging er met weinig verwachtingen in, maar dit is één van de beste films die ik in tijden zag. Omdat ik vind dat deze film wel wat meer kijkers verdient, wil ik er toch even wat proza aan wijden.

Een kind wordt dood gevonden in een schuur en een verstandelijk beperkte man die toevallig in de buurt is komt de lokale autoriteiten goed van pas om als zondebok aan te wijzen. Yerzhanov neemt ons mee naar een wereld waarin wetteloosheid heerst, corruptie welig tiert en niemand, de hoofdpersoon incluis, zich ook maar enigszins moreel bezwaard lijkt te voelen om dat te faciliteren. Met het concept "mensenrechten" lijken de meeste personages die het Kazachse Karatas bevolken weinig bekend te zijn. @Querelle verwoordt goed hoe dik aangezet de corruptie en amoraliteit is: "[Yerzhanov] overdrijft het, maar op één of andere manier krijg je het griezelige vermoeden dat het helemaal niet zo overdreven is".

Yerzhanov slaagt er op meerdere vlakken in om de film uit te laten stijgen boven het clichématige van de maatschappelijke aanklacht.

Ten eerste door de stilering: een cohesieve beeldtaal van (veelal) tableaux vivants die de film een uniek smoelwerk geven. Het maakt het verhaal ook universeler, plaats en tijd lijken bij wijze van spreken te vervagen. Vergelijkingen met auteurs als Parajanov en Andersson zijn in dat opzicht niet ondenkbaar.

Wat daarnaast ook zeer goed werkt is de voortdurende, kunstige en vaak ook komische juxtapositie van de spelen van de kinderen en de verstandelijk beperkte zondebok (de journaliste doet ook regelmatig mee) met het stuitend amorele gedrag van eigenlijk alle volwassen mannen in de film.

Veel scènes doen het uitstekend zonder dialoog (neem bijv. de openingsscène), maar de dialogen die de film heeft zijn vaak ook helemaal raak.

Vreemde, lang uitgesponnen film die na ruim 2,5 uur als een nachtkaars uitgaat en je achterlaat met het gevoel dat Fincher geen idee had wat-ie er eigenlijk mee wilde zeggen. Je begint te denken dat hij dusdanig gecharmeerd was van de gimmick uit F. Scott Fitzgeralds korte verhaal (i.e. het steeds jonger worden i.p.v. ouder), dat hij uit het oog verloor dat je daarmee nog geen goede film hebt gemaakt. Zware tegenvaller van een regisseur van wie ik veel beter gewend ben.