Opinions

Geen hoogvlieger (had ook lage verwachtingen) maar ik heb me toch prima vermaakt. De originele Child's Play franchise was mijn eerste kennismaking met horror, dus ik heb Chucky toch wel hoog zitten. Deze remake doet gelukkig een aantal nieuwe dingen in plaats van alles stap voor stap na te doen, dus ik kan het als losstaande film wel waarderen. Leuk hoe de pop is aangepast aan de hedendaagse technologie, voegt een beetje een Sci-Fi element toe. Best creatieve kills ook, vond hem op dat gebied misschien wel beter dan het origineel.

Gewoon een vermakelijke popcornhorror dus.

Ik had deze film al een aantal keer gezien, maar op de een of andere manier kon ik hem niet meer voor de geest halen. Waarschijnlijk omdat ik dan zonder aandacht heb zitten kijken, of gewoon omdat ik te veel van dit soort films heb gezien. Ik ben er nu dus echt voor gaan zitten.

Dankzij de openingsscène zat ik deze keer meteen in de film, en kreeg ik gelijk het gevoel alsof ik naar een ouderwetse horror zat te kijken, wat een goed teken is. De eerste helft is ook gelijk het beste deel van de hele film, omdat de rare gebeurtenissen nog redelijk realistisch zijn, ligt er ook aan of je in dit soort dingen gelooft natuurlijk. De grauwe kleuren en de cinematografie zorgen voor een goede sfeer en er is zeker spanning en dreiging aanwezig. Wat deze film ook goed doet is dat je hier te maken hebt met echte personages, waardoor je met ze te doen hebt zodra het mis gaat. Vaak wordt hier niet aan gedacht bij horrorfilms, en als dat het geval is maakt het me ook niet uit wat er met de personages gebeurt.

In de derde akte wordt het echter wel een standaard haunted house/exorcisme film met wat over the top scènes, wat misschien wel vermakelijk is, maar daardoor ook gelijk minder eng is. (Voor mij tenminste.) Maar ondanks dat we het al vaker gezien hebben wordt het hier toch wel een stuk beter uitgewerkt dan in de meeste moderne spookhuis films.

Voor een vierde film in een matige horror franchise was dit verassend leuk. De bedoeling van deze prequel was om te laten zien hoe de purge tot stand is gekomen, wat niet helemaal wordt waargemaakt aangezien de beslissing om dit experiment uit te voeren al is genomen voor de film begint, het had dus net zo goed een sequel kunnen zijn. Het politieke commentaar speelt hier een grotere rol dan in de voorgaande films wat de film dankzij de huidige situatie in Amerika realistischer maakt, maar voelt soms wel wat geforceerd aan, dit is uiteindelijk geen film die je gaat kijken voor zogenaamde diepgang, maar voor de actie. En qua actiescènes zit het goed, gewoon een vermakelijk tussendoortje.

Twijfelgeval.

Aan de ene kant is het best origineel hoe de 3 verhalen waar de film in is verdeeld uiteindelijk aan elkaar gelinkt worden door het einde, maar aan de andere kant miste ik toch iets. Laat ik zeggen dat ik hem wel geslaagd vond als drama. De horror elementen waren niet al te origineel maar waren wel leuk uitgewerkt, en speelde meer een bijrol. Door de twist op het eind ga je anders denken over waar je anderhalf uur naar hebt zitten kijken, en ik kan me voorstellen dat dit voor de één wel werkt en voor de ander niet, ik zit er ergens tussenin. Misschien is dit zo'n soort film die ik na herziening meer ga waarderen.

Minder dan zijn voorganger maar nog steeds leuk.

De horror in het origineel was al tam, maar hier wordt het op misschien 2 scènes na zo goed als weggelaten. Dit is meer een komische Sci-Fi film met hier en daar wat thriller elementen. Dat het eerder komisch dan spannend is stoort echter niet omdat de makers ook niet proberen om een traditionele slasher neer te zetten, de film neemt zichzelf niet al te serieus, dat was voor mij ook de reden waarom het origineel zo goed werkte. Net als zijn voorganger wordt de film gedragen door Jessica Rothe die zelfs in de cheesy scènes overtuigend speelt, ik denk dat het zonder haar een vervelende zit zou zijn geweest.

Dat ze er een sciencefictionfilm over verschillende dimensies van hebben gemaakt zal misschien een teleurstelling zijn als je een bloederige slasher verwacht, maar als je verwachtingen niet al te hoog liggen is dit gewoon een vermakelijke popcorn-flick.

Wat ik altijd het meest waardeer aan (horror)films uit de jaren 60 is de sfeer, iets wat ik vaak mis bij moderne horrorfilms, en op dat gebied zit het met The Haunting wel goed. De film begint met een introductie over het tragische verleden van het huis, wat ook meteen het hoogtepunt van de hele film is. Daarna zakt het een beetje in door een iets te trage opbouw. We komen er al snel achter dat het hoofdpersonage Eleanore niet helemaal stabiel is, waar wat mij betreft meer mee gespeeld had mogen worden; spookt het nou echt in het huis of is het waanzin? De scares zijn matig en de beste scènes zijn dan ook een resultaat van Eleanore's mentale instabiliteit. Uiteindelijk duurde het allemaal net te lang en voelde het einde vergezocht aan.

Lichte teleurstelling, maar dankzij de sfeervolle setting en het camerawerk wel een voldoende.

De reden dat deze film zo erg gehyped werd op film festivals is omdat er eindelijk weer eens een horror voorbij kwam die het moet hebben van onderhuidse spanning en sfeer inplaats van een film vol schrikeffecten zonder verhaal eromheen. Blijkbaar is een film over een cult dat een gezin manipuleert om hun lichamen te gebruiken voor een ritueel geen horror volgens sommige mensen hier? Ik vraag me af wat dan wel horror is. Mensen die alleen naar horrorfilms kijken voor jumpscares moeten deze film inderdaad maar overslaan ja, want iemand die op je schouder tikt met een keihard geluid erbij is gelukkig wel echte horror.

Na afloop had ik een dubbel gevoel bij deze film, maar hoe langer ik erover nadenk, hoe beter hij wordt.

Eigenlijk heeft deze film alles wat een goede psychologische horror zou moeten hebben: een kille sfeer, grauwe (maar mooie) cinematografie, effectieve score en personages waarbij je meeleeft. Seána Kerslake zet een geloofwaardig personage neer; een moeder die haar zoon niet (meer) herkent, en dat laat ze met elke gezichtsuitdrukking merken. Je voelt de paranoia door het scherm heen, waardoor eerste twee aktes erg sterk zijn. Je weet niet of ze hallucineert, of dat haar zoon wel degelijk iemand anders is. Over de laatste 10 minuten heb ik een dubbel gevoel, de manier waarop we achter de waarheid komen komt nogal gehaast over, alsof ze er even snel een einde aan hebben geplakt om de voorgaande 80 minuten nog een soort van logisch te maken. Maar aan de andere kant zou een ander einde juist nog zwakker zijn geweest, omdat dan alle vreemde acties van Chris uiteindelijk toch hallucinaties waren.

Ik denk dat ik het einde na meerdere kijkbeurten wel ga waarderen, en over het algemeen is dit gewoon een effectieve en sfeervolle horror die wat bij betreft in het rijtje van de betere horrorfilms van de laatste jaren past. Als je schrikeffecten of gore zoekt kun je deze beter links laten liggen, anders staat deze pagina binnenkort vol met berichten dat er "niks gebeurt", dit is een film die het van de sfeer moet hebben. Voor nu geef ik 3,5*, maar na herziening zou dit best 4,0* kunnen worden.

Beetje een mixed bag.

Keek hier al naar uit sinds de première op Sundance vorig jaar en heb bewust geen trailers gekeken omdat ik er zo blind mogelijk in wilde gaan. Het eerste uur is echt heel sterk en sfeervol en ik had geen idee welke kant het op zou gaan, ik dacht dat dit mijn soort film zou gaan worden omdat hij zo erg onder mijn huid ging zitten en de focus op de personages ligt in plaats van doorsnee schrikmomenten, maar het stortte compleet in na de soort van twist. Het werd voorspelbaar en ze probeerden te veel richtingen op te gaan met een achteraf gezien simpel plot. Het leunt te veel op elementen uit andere arthouse horrorfilms zoals The Shining (1980) en Hereditary (2018) waar verder eigenlijk niks mee gedaan wordt. Een gemiste kans.

Wel een kleine voldoende dankzij de sterke sfeer en omdat ik nog steeds liever dit soort horrorfilms in de bioscoop zie dan de duizendste Conjuring of Annabelle.

Als je alle generieke demonen films met een mager plot van de afgelopen jaren nog niet zat bent valt hier misschien nog wat te beleven, maar ik ben nu wel uitgekeken op dit soort films die niet eens de moeite nemen om voor een minuut origineel te zijn. De film is uiteraard weer afhankelijk van voorspelbare jump scares, want spanning of sfeer is nergens te bekennen. Valt nog mee dat dit niet in de bioscoop heeft gedraaid, past makkelijk tussen alle Conjuring en Insidious sequels en rip-offs.

Visueel is het misschien vergelijkbaar maar qua plot zeker niet.

De demonische non Valak uit The Conjuring 2 (2016) is een perfect personage om een eigen horrorfilm te geven. Helaas wordt hier weinig mee gedaan en wordt het eigenlijk als excuus gebruikt om (weer) een nutteloze jump scare film te produceren. Een gemiste kans, want ze hadden met een horror-personage als dit toch iets veel beters kunnen doen lijkt mij. Er wordt nauwelijks op de oorsprong van Valak ingegaan, waar deze film juist om zou moeten draaien, en qua originaliteit faalt de film enorm. Het is tegenwoordig moeilijk om nog met iets nieuws te komen in dit genre, maar dit zijn gewoon alle haunted house en exorcisme films in één. Na jump scare nummer 87 ga je je afvragen wat het punt van de film nou eigenlijk is. Deze vraag kan beter onbeantwoord blijven, als het dan eindelijk allemaal op gang komt wordt het bijna lachwekkend door de CGI. De schrikeffecten zie je van mijlenver aankomen en de scènes met Valak zijn te overdreven om eng te zijn. Enige pluspunten zijn de setting en het acteerwerk van Taissa Farmiga.

Ik sla de volgende 10 Conjuring sequels, prequels en spin-offs denk ik maar over, aangezien ze toch allemaal op hetzelfde neerkomen.

Altijd leuk om een horror die je na de eerste kijkbeurt niet zo bijzonder vond te herzien en erachter te komen dat het één van de betere is van de laatste jaren.

Deze film doet in eerste instantie niet veel nieuws, het begint als een typisch haunted house (in dit geval spiegel) filmpje, wat uiteindelijk vermengd wordt met psychologische horror. De reden waarom ik deze beter vind dan de meeste haunted house films van de laatste jaren is omdat de horror groeit uit iets natuurlijks; een familiedrama. Ook de unieke manier van vertellen speelt hier een grote rol in, we krijgen het heden en verleden door elkaar te zien waardoor we van tevoren niet weten wie of wat de oorzaak is van wat er komen gaat. Ook de scares zijn ontzettend goed gedaan, de dingen die we te zien krijgen worden rustig in beeld gebracht in plaats van dat ze uit het niets verschijnen met een keihard geluid, dit werkt veel beter. Ja, dit is echt een aanwinst voor mainstream horror.

Doet niks nieuws en niks goed, alles wat er mis is met moderne mainstream horror wordt hier in één film gepropt. De lachwekkende cliché openingsscène deed me al vrezen dat dit weer een 13 in een dozijn geval zou worden, en uiteraard was dat ook zo. Het grootste probleem met dit soort films is dat er totaal geen sfeer of spanning is, er wordt even snel een achtergrondverhaaltje verzonnen en vervolgens mag je 1,5 uur naar een bezeten lijk die iedereen kruipend achterna zit kijken. Alleen als demonen er zin in hebben kruipen ze trouwens, want dat is eng, soms kunnen ze gewoon rechtop staan.

Flauw, rommelig, incompleet, sfeer is nergens te bekennen, lelijke CGI, onnodige jumpscares, noem het maar op. Eigenlijk is deze film gewoon een mix van alle horror clichés maar dan nog slechter uitgewerkt. Ik had ondanks de negatieve reviews toch op een vermakelijke wegkijker gehoopt, maar dit was gewoon lachwekkend slecht en de langste zit die ik me kan herinneren, na een half uur voelde het of de film al 3 uur bezig was. De personages zijn vervelend en slender man zelf is een over the top CGI monster terwijl deze film het juist van suggestie zou moeten hebben, dan had het misschien nog best spannend kunnen zijn. Het grootste minpunt is hoe incompleet het is; er worden personages het verhaal in gepropt waar uiteindelijk gewoon niks mee wordt gedaan, en wat me nog het meest ergerde is dat je in de eerste trailer wél ziet hoe het met deze personages afloopt, wat dus uit de film geknipt is. Ik neem aan door de PG-13 rating(?), verzin dan gewoon iets anders in plaats van deze scènes er helemaal uit te laten. Ik ben over een week waarschijnlijk al vergeten dat ik dit gedrocht ooit gezien heb.

Na vorige week de remake te hebben gezien heb ik het origineel maar weer eens opgezet, en zelfs na 5 kijkbeurten blijft het een parel, dit is een film die me nooit gaat vervelen. Het mysterieuze sfeertje zit er vanaf de eerste minuut al in dankzij de prachtige cinematografie en score die mij tijdens de eerste kijkbeurt rillingen gaf. Op visueel gebied vind ik dit zonder twijfel de beste horrorfilm ooit, de kleuren spatten van het scherm af wat de film een dromerige en sprookjesachtige toon geeft. Zelfs als je het plot niet interessant vindt maakt dit het al meer dan de moeite waard. Dat overdreven neppe bloed zou me bij andere films storen, maar hier past het perfect bij de stijlvolle setting. Suspiria is een unieke film die zijn klassieker status dik verdient.

Aparte film.

Het is inmiddels wel duidelijk dat A24 films vaak niet in de smaak vallen bij het algemene publiek, vooral niet als ze in de multiplex draaien. Ook hier is dat weer het geval aangezien, zonder te overdrijven, meer dan de helft van de zaal halverwege de film wegliep.

Het eerste wat opvalt is de hommage aan de Golden Age of Hollywood, met name Hitchcock en Marilyn Monroe, wat de film ook gelijk een leuke klassieke sfeer geeft. Ook moest ik vaak aan de stijl van David Lynch denken; er zitten veel WTF scènes in. De horror elementen komen ondanks de gore speels over, en door de onvoorspelbare wendingen heb je eigenlijk geen idee welke kant de film nou op wil gaan. De meeste, bizarre situaties waar het hoofdpersonage in belandt (of het nou echt is of niet) blijven onbeantwoord. Dit is een film die je denk ik een paar keer moet zien om hem goed te kunnen analyseren, en die na meerdere kijkbeurten misschien beter wordt. Na de eerste kijkbeurt voelt het raar en incompleet, maar toch heeft het een bepaalde charme wat dit een unieke film maakt.