Opinions

Ran is als een adembenemend prachtig schilderij.

Mijn bewondering voor Akira Kurosawa begon met de kennismaking van Shichinin no Samurai ( The Seven Samurai ) later gevolgd door o.a. Yojinbo en Kagemusha. Ran is zijn meest visueel getinte film, gebaseerd op King Lear, vertaald naar het Japans feodaal stelsel. Het is verreweg ook de beste verfilming van Shakespeare's werken en dat is opmerkelijk te noemen voor een cineast met een niet Westers achtergrond. Kurosawa verstaat de kunst van cinematografie als geen ander en ongetwijfeld heeft hij vele filmmakers beïnvloed en geïnspireerd. Voor die reden mag hij worden omschreven als een waar grootmeester en hoort hij thuis in het rijtje ' grote der aarde' in filmland.

Camera technieken zijn schitterend om te zien. Stilstaande shots waarmee de film opent, waar paarden en ruiters majestueus op een bergtop staan. Beeld veranderd van verschillende standpunten om vervolgens de lange vlaktes in de vallei beneden te laten zien die de macht van de ruiters vertegenwoordigd. Het epische gevecht in het midden van de film is een kijkervaring die je zelden op het witte doek hebt gezien. Intens, chaotisch en bruut geweld. Daar laat de meester zien dat op een slagveld, zelfs in de wereld van samoerai's, geen glorie of eer te behalen is.

Acteer stijl is theatraal en de traditionele toneel Noh heeft duidelijk ter inspiratie gediend. Rustige bewegingen met een lichtelijk overdreven manier van mimiek en lichaamstaal. Gebruik van maskers is standaard en dat zien we bij het masker-achtig gebruik van grimeur bij Nakadai die de oude Heerser Hidetora subliem vertolkt. Het 'masker' staat ook symbool voor de twee gezichten die de patriarch heeft. Eens een levende god die over het lot van zijn onderdanen beschikt naar iemand die afhankelijk wordt van de goedheid van dezelfde mensen die hij eens zo barbaars heeft behandeld. Trots en schaamte, Machtig en kwetsbaar. Er zijn geen winnaars, alleen maar verliezers.

Met het kleurgebruik, camera shots, acteerstijl en symboliek is Ran een waar Juweeltje. Geduld is een schone zaak en ja, het is een lange zit maar de beloning is oneindig mooi. Een filmervaring die je nooit vergeet en voor altijd koestert. Akira Kurosawa is zijn naam.

Ik heb deze film in mijn persoonlijke top tien zitten dus het wordt tijd voor een paar woorden.

Wat een prachtfilm is dit zeg!! Al mijn zintuigen, nooit geweten dat ik er 5 had, maar bij het zien van deze film werden ze allemaal tegelijk geactiveerd. Men kon het Australisch landschap voelen, ruiken, zien, horen en zelfs het rode zand proeven. Het bezorgde me zo'n lekker en euforisch gevoel dat ik serieus overwoog om m'n vriendin te dumpen, werk op te zeggen, huis te verkopen en te emigreren naar Australië.

En dan de hoofdrolspeler, de hond Red Dog. Laten we eerlijk wezen, zijn dialogen zijn te verwaarlozen maar gloeide goden, de dingen die hij niet zegt zijn geniaal. Mimiek, uitstraling en uiterst knuffelbaar maken van hem de ideale tegenspeler. De showdown tussen Red en pussycat mogen nu al de boeken ingaan als het meest memorabele moment in filmgeschiedenis. Vergelijkbaar met Once Upon a time in the West waar Charles Bronson en Henry Fonda elkaars reflexen testen.

Ja, echt genoten van deze film. Sommige mensen hier vinden Hachiko beter maar Crikey, it really isn't mate !!

Mooie beelden en er wordt goed geacteerd maar toch laat deze film geen goede indruk achter. Wat een ontberingen ondergaat onze held. Van de ene tragische gebeurtenis gevolgd door een andere calamiteit. Menig superheld zou al het loodje hebben gelegd maar niet Hugh Glass. Zijn ballen zijn van ijzer en de wil om te overleven wordt gevoed door haat.

Sterkste punt van The Revenant is het visuele gedeelte maar toont tevens ook zijn zwakte. De uitdaging voor een film met weinig dialoog is om de vaart erin te houden. De beelden van de geestenwereld werkt eerder destructief dan dat het wat toevoegt. Als je half dood bent is het aannemelijk dat je in de schemerwereld bevind dus in dat opzicht begrijp ik de keuze van de regisseur. Neemt niet weg dat een boek een totaal ander medium is dan film.

Uren kijken naar de lijdensweg van een pelsjager. De kerel is niet dood te krijgen en hij weigert om op te geven. Heel nobel allemaal en enig gevoel van sympathie en medelijden kan je niet onderdrukken maar echt interessant wordt het nergens. Erg jammer, want op deze film had ik verwachtingsvol naar uitgekeken.

Dat de maker een donkere, grijze sfeer wil creëren is begrijpelijk en verdedigbaar. Helaas waren de beelden te donker getint om het verhaal goed te volgen. Zo zat ik in de film en werd ik meegevoerd bij de belevenissen van vader en zoon om vervolgens helemaal uit te geraken. Bij stoplichten deel ik dezelfde ervaring. Groen mag je de reis voortzetten, bij rood moet je het even onderbreken.

Het verhaal an sich is zeker niet slecht en qua sfeer en toon vrij aardig. Viggo is een acteur wat een bioscoop kaartje in de meeste gevallen rechtvaardigd en Charlize Theron is een zeer mooie beeldvulling. Hillcoat en Duvall hebben een staat van dienst om u tegen te zeggen maar de 4 musketiers falen enigszins in hun opdracht. Geen happy ending in mijn geval maar dat was ook niet de opzet van deze film.