Opinions

Film voelt als een warm bed waar je nog even langer wilt blijven liggen. Ongelooflijk knap hoe Koreeda zwaar beladen thema's aankaart en lichtvoetig kan houden. Geen schreeuwende en vinger wijzende typetjes. Zijn motto lijkt haast wel, minder is beter! Minimalistisch Hedendaags Drama ten top.

Er zit een bepaald patroon in de werkwijze van de regisseur ondanks dat het mijn tweede kennismaking is en wellicht een foute veronderstelling maak. Verhaal wordt rustig opgebouwd zonder dat er gedenkwaardige gebeurtenis plaatsvind. Het is dan ook ondergeschikt omdat Koreeda meer belang hecht aan de personages. Zijn liefde voor elk van hen zie je terug in script en op het witte doek. Ze worden overigens zeer goed gespeeld door iedereen. Hiroshi Abe als Ryota zet echter een glansrol neer Een aan de oppervlakte naargeestig figuur maar gaandeweg mijn sympathie krijgt.

Minste wat ik kan doen na zoveel lof is dat ik zijn naam correct schrijf. Zo, de belofte staat en gaat nu van kracht. Tenslotte een vraagje voor een echte kenner, waar komt Kore-Eda's fascinatie voor eten vandaan of waren dat bij zijn laatste twee films toeval. Graag een Kore-Eda antwoord, dus zonder venijn of sarcasme a.u.b.......

Eerste kennismaking met Koreeda en zelden zoiets moois gezien. Combinatie van beeld, dialoog en gelaatsuitdrukkingen heeft tot het diepst van m'n ziel ontroerd. Aan zelfreflectie deed ik niets of nauwelijks maar na het zien van Our little Sister ontkwam ik er niet aan. Ergens schaam ik ervoor dat Japans drama niet mijn interesse kon wekken. Nu ga en wil ik meer zien.

Schaamte loopt als een rode draad door de film. Een erfenis van oude tijden maar speelt nog steeds een grote rol in het moderne Japan . Het zou een handicap kunnen zijn, zeker voor drama waar het gesproken woord bijna heilig is. Koreeda omarmt zijn cultuur en de kracht ligt in de woorden die niet worden uitgesproken. Een blik of lichte aanraking zegt meer dan genoeg.

Alle personages dragen zoals in het echte leven, een bagage met zich mee. Gevaar bestaat dat de film te melodramatisch word. Gelukkig is daar geen sprake van, integendeel is waar. Iedereen is vrij om zelf de dingen uit te pikken die voor hem of haar relevant is. Boodschap wat mij aanspreekt is dat (kleine) geluksmomentjes een meerwaarde op je leven kan hebben. Je hoeft ze alleen te erkennen en te zien....

Doe, Chariots of fire, Life of Pi en The Railway Man/ Merry Christmas Mr.Lawrence in een blender en eenmaal door elkaar geklutst zal Unbroken het resultaat zijn .De 4 eerdergenoemde titels zorgen stuk voor stuk voor meer kijkgenot dan wat Angelina ons voorschotelt.

Talent heeft ze wel. Haar regie is sober zonder overdreven sentiment en bombastisch van aard. Gelukkig werd het ook geen amerikaans propaganda filmpje, die valkuilen heeft ze vakkundig weten te ontwijken. Zover de pluspunten.

De film zakt in op het moment dat ze voet zetten op Japans grondgebied en de belevenissen wordt voortgezet in kampen. De Japanners blijven eendimensionale personages belichaamt door de kamp commandant die zo z'n best doet om dreigend over te komen dat hij eerder op je lachspieren werkt dan dat er dreiging vanuit gaat. Hij wordt een karikatuur van zichzelf. De scenes in de kamp vond ik het minst terwijl de meest dramatische gebeurtenissen zich daar afspelen. Jammer, jammer, jammer.....

Nou wil ik de belevenissen van Zamperini niet bagatelliseren, zeker niet. Zijn beproevingen zijn episch te noemen. In iets mindere mate dan Odysseus en wat hij wel niet moest doen om thuis te geraken maar Jezus het komt aardig in de buurt.