Opinions

Een harde, ontroerende film die de wreedheden van oorlog laat zien.

Explosief begin, waar de kogels om je oren vliegen en de neiging heb om dekking te zoeken. Vergelijking met de openings scene van Saving Private Ryan is snel gemaakt. Ook daar waan je jezelf temidden in het oorlogsgeweld. Grijs bruin getinte beelden versterken het rauwe realistische karakter van geweld en tragiek.

Tussen al de ruines staat een vrijwel ongeschonden kerk die als een almachtig bolwerk oprijst en de vluchtelingen een (vals) gevoel van veiligheid bied.

Het verhaal wordt verteld door Shu een 11 (of 12) jarig meisje die ons op reis neemt met de vraag of schuld, onschuld, moed en zelfopoffering niet heel dicht bij elkaar liggen. Zo zijn er meer vragen om de symboliek van enkele scenes, vragen waarop ik geen antwoord heb maar wel stof geeft tot nadenken.

Heb dit juweeltje een paar dagen geleden gezien en nog steeds 'schieten' er beelden door mijn hoofd, beelden die ik moeilijk los kan laten. Indrukwekkend.

Nu heb ik een gezonde aversie t.o.v. Russen en Putin in het bijzonder dat een barrière ala ijzeren gordijn wat Rusland scheid van de rest van de wereld nog geeneens slecht klinkt. Negatieve beeldvorming is natuurlijk niet ontstaan door films maar door gebeurtenissen in Tsjetsjenië, Krim, Oekraïne en meer recentelijk het neerschieten van een burgervliegtuig. Een film dat laat zien hoe genadeloos leden van de Russische maffia worden neergeknald zou in dat stramien een goed gevoel moeten geven.

Dat deed het gedeeltelijk. Hoezeer het ook vermakelijk is om onderwereld figuren bij bosjes te zien vallen, de motivatie van John Wick is natuurlijk vergezocht. Als mijn vriendin m'n zeer geliefde goudvis door de wc zou spoelen dan ga ik haar, haar broer en zus, haar ouders, grootouders en haar vriendinnen/kennissen toch echt niet op een onnatuurlijke manier naar de andere wereld helpen. Dat soort gedachtes mag je wel hebben alleen blijf gereserveerd in de uitvoering. Ahum, blijf zeer gereserveerd bedoel ik.

'John, stay cool, killing 70plus men over a puppy isn't really good judgement, no matter how lovely she was. Killing 2 or 3 is ok but 75 is pushing it.' Had iemand dit tegen John gezegd dan had je waarschijnlijk naar een kortere film gekeken.

3 * omdat het met de aktie wel goed zit maar als je een echt goede wraakfilm wilt zien dan MOET je Payback (1999) met o.a Mel Gibson gaan kijken. Goed verhaal, goede dialogen, vette aktie, spannend en ongelooflijk geestig.

Downey en Duvall doen hun welbekende kunstje in een verder weinig spraakmakende film.

Film een paar weken geleden gezien en dat ik nu met veel pijn en moeite mezelf kan overhalen om een stukje te schrijven weerspiegeld mijn gevoelens over The Judge. Jammer, is het eerste wat me te binnen schiet want op voorhand had ik hoge verwachtingen. Downey speelt zoals altijd vanuit de losse pols, een orkaan van woorden waar weinig tot geen emotie inzit. Zijn spel leent zich ook het best in een comedy of actie. Voor drama is het vrij nietszeggend allemaal.

Wat erger is dat Duvall op de automatische piloot lijkt te acteren. Zijn staat van dienst is indrukwekkend op z'n minst maar kerst stond voor de deur en de kleinkinderen verwachten nou eenmaal geen teddyberen vandaag de dag en zeker niet van een Hollywood ster. Zijn krediet heeft hij bijlange na niet verspeeld en z'n misstap is te vergeven. Nee, Duvall zal altijd wel een acteer Icoon blijven.

Een paar gangen naar het toilet en enkele tripjes om drank te halen deed de film niet sneller gaan. Een paar keer had ik willen roepen; ' I'm innocent Judge, can I go home now' maar ja, je bent filmliefhebber door dik en dun. Ditmaal was het helaas dunnetjes.