Opinions

Ben geen neuroot om mezelf 4 sterren te geven, neen tegendeel is waar! Ik lifte mee met het niveau van mijn tegenspeelster. Naomi Watts wat een klasse toont ze toch.

Verbaasd me dat dit op waarheid berust en nochthans niemand is aangeklaagd. George double u Bush en z'n boevenkabinet hadden toch op z'n minst worden gehoord door een commissie van 'wijze' mannen waarop zij met een rapport kunnen komen waarop zij concluderen dat er geen onrechtmatige dingen zijn gebeurd en als het wel was gebeurd dan zonder medeweten van de commander in chief. Dat laatste klinkt heel aannemelijk want zeg nou zelf, zie je Bush eerder met z'n neus in een dik dossier of met een pakje chips voor de tv baseball ( naah das nog te moeilijk ) ik bedoel basketbal te kijken !

Film maken was een feest maar nogmaals verdienste is voor Naomi Watts, zij draagt de film en ik huppel een beetje achter haar aan ( mooi achterwerk heeft ze trouwens )

' I'm a grenate , and one day I'm going to explode'

Die zin is als het ware de muur van Hazel Grace om zo min mogelijk contact te hebben met andere mensen. Zij, een jonge vrouw met een cynische kijk op het leven maar stiekem hunkert naar liefde. Hij, de eeuwige optimist ( voor zolang het duurt ) komen elkaar tegen en dan ontvouwd zich een lovestory ala Romeo and Julliett.

Mooi ingetogen spel van alle acteurs / actrices maakt het een waar kijkgenot. Ach hier en daar wat amerikaans sentiment tussendoor maar dat neem ik voor lief. Een klein meesterwerk !

Dieptepunt van het jaar. Niet voor kinderen, die zullen er wel plezier aan beleven. Op animatie gebied is er echter ook een hoogtepunt van 2016 en dat is Storks . zonder dieptepunt heb je geen hoogtepunt en in dat opzicht mogen we blij zijn voor deze film al zullen de makers niet met die ambitie zijn begonnen.

Dory heeft een mankement maar op cruciale momenten heeft ze er klaarblijkelijk daar geen last meer van. Dan zit ik toch met mijn handen in het haar en bekruipt het gevoel dat ze het publiek niet serieus nemen. Jaja in films kan alles en zeker in animatie. Je liet me geloven dat vissen kunnen praten en dat ze kan lezen. Onwaarschijnlijk? zeker maar bewijs maar dat vissen dat niet kunnen.

Finding Dory mist de creativiteit en humor die het wel liet zien bij Finding Nemo. Vegetarische haaien schiet nu net binnen en weer moet ik lachen. Blijft grappig

Dory zie ik liever op de grill dan in een vervolg....Helaas

Finding Nemo is de Godfather van animatie.

Durf zelfs te beweren dat het de beste animatie is tot dusver. 11 jaar na dato staat het nog steeds als een huis en gaat het generaties lang kinderen en volwassenen nog amuseren. Wat deze film zo bijzonder maakt is niet de zoektocht van papa clownfish al is het wel de hoofdthema, maar de ontzettend geestige creaturen die hij tegenkomt op zijn reis. Sommige scenes zijn zo waanzinnig grappig dat het legendarische vormen begint aan te nemen en ben er heilig van overtuigd dat het als maatstaf is gebruikt voor alle animaties die later zijn uitgebracht.

Haaien met gewetens problemen voor het doden van vissen gaan in een praatgroep, schildpadden als surfende dudes, school vissen die als 1 individu communiceren en zo kan ik nog wel doorgaan. Naast humor neemt het van tijd tot tijd gas terug om plaats te maken voor ontroering en spanning. Dat houd de film perfect in balans die je aandacht vasthouden tot helaas de aftiteling begint. Zo zou elke filmbeleving moeten zijn en petje af voor de makers en bedenkers van Finding Nemo voor een onvergetelijk avontuur.

Wie is er niet met Disney opgegroeid. Donald Duck is en blijft mijn favoriete leesvoer op het toilet. Even lachen en ontspannen in de hectiek van ons dagelijks bestaan is zeer belangrijk. Hoe je het wend of keert of je nu voor of tegenstander bent van Disney ze weten wel wat animatie is.

En toen kwam Frozen. Toch wel van mindere kwaliteit dan wat ik gewend ben van hun. Ik kan leven met pratende dieren, rondvliegende helden en met al dat gezang en gehuppel, alhoewel dat laatste meer en meer op je zenuwen werkt dan dat het daadwerkelijk iets toevoegt maar dat terzijde, maar bij pratende sneeuwpoppen trek ik een lijn. Oei.. hij ( ik zeg wel hij maar zijn geslacht is niet echt duidelijk of zijn wortel zit op de verkeerde plek ) deed zijn stinkende best om vooral niet grappig te zijn en daarin slaagt hij Cum Laude.

Heb deze film met m'n kleine nichtje gekeken en haar reactie, gegiechel en meezingen was veel leuker om te zien dan dit miskleun. ( sorry nichtje) Als zij nu wist hoeveel sterren ik heb gegeven dan zou ze ( wat alle vrouwen doen wanneer je ze krenkt) zeker een week niet met me praten !

Best job ever !

Waanzin van oorlog wordt op een cynische manier verwoord door de crew leden van een Sherman tank. Bijna 3 jaar van geweld tegen een oppositie waarvan de leider vastberaden is om de laatste Duitser op te offeren voor zijn toekomstvisie. De 4 gelouterde veteranen zijn afgestompt, afgemat en oorlogsmoe. Alleen hun onderlinge band maakt het enigziens draaglijk. Hun aversie in het begin tegenover de replacement heeft enerzijds te maken voor het gemis van een gevallen kameraad en anderzijds herinnerd het ze toen eind 42 ook zij begonnen aan WW2.

Heeft dit echt plaatsgevonden? Ik weet het niet, ik was er niet bij. Zou het zo gebeurd kunnen zijn dan ben ik geneigd om daar positiever tegenover te staan. Mensen begrijpen maar niet dat realiteit, net zoals een mening, subjectief is. Interview 1000 mensen die in hetzelfde outfit hebben gevochten en je krijgt 1000 verschillende waarheden te horen. Iemands psyche, opvoeding, opleiding, achtergrond etc. bepalen het waarnemingsvermogen en de conclusies die hij of zij daaraan verbind. Dat een granaat na 3 a 5 sec ontploft is waar maar dat het voor soldaten een eeuwigheid duurt is in hun perceptie ook waar. In dat kader moet je de scene zien.

Film is rauw van toon. De 5 hebben een band van vertrouwen en afhankelijkheid. Door de vreselijke gedeelde ervaringen zorgt het ook voor onderliggende spanning en onverdraagzaamheid jegens de vijand. De tank waarin ze zitten bied hun bescherming en tegelijkertijd is het hun doodskist. Het einde is enigziens over the top filmisch gezien. Verhaal technisch vind ik het nog geeneens zo onlogisch. Meerdere malen ontsnapt aan de dood, getuige van de meest vreselijke bloedbaden en verlies van brothers in arms. Courage is lack of fear, hun wil om hier heelhuids uit te komen is evenwijdig als hun wil om het niet te overleven. In hel zijn ze al.