Opinions

Dikke voldoende voor Paddington.

Leuk hoor, om Beertje Paddington op het witte doek te zien. Een beetje nostalgie kan nooit kwaad. Geloof dat mijn moeder m'n beertje aan haar kleinzoon, mijn neefje dus, heeft gegeven. Alhoewel ik hem graag mag, zie hem nooit met Paddie spelen zoals ik vroeger dat wel deed. Zijn X-Box heeft beduidend meer aantrekkingskracht dan een Peruaans Beertje.

Film heeft een aardig sfeertje en ziet er vakkundig uit. Onze kleine vriend oogt heel realistisch en komt als personage tot leven. Door het Puppy gehalte en sympathie vergeef je met een glimlach zijn onhandig klungelachtig manier van doen. Erg leuk zijn de verwijzingen naar andere films. Heb ze waarschijnlijk niet allemaal gezien dus een herkijk beurt zit er ongetwijfeld nog in 't verschiet.

Mr. Brown en Millicent respectievelijk Bonneville en Kidman geven het nog een extra kleurtje.

Erg aardig is ook om de auteur te zien als vriendelijk oude man die naar zijn eigen creatie zwaait

vlakbij Paddington Station uiteraard !

De Pinguins zorgde in Madagascar al voor hilarische momenten dus een eigen feature film is begrijpelijk. Voor de hoge pieten bij Dreamworks was het voortborduren op het succes van Madagascar een logische keuze. Een keuze overigens waar ik niet rouwig om ben gezien het eindresultaat.

Ik heb de gehele lengte met een glimlach, en enkele malen hard gelachen, gekeken naar de avonturen van vier elite soldaten. Een strijd niet op leven of dood maar een worsteling en gevecht voor de ultieme cuteness. Hoe banaal, flauw en absurd dat ook klinkt het ligt me wel. Hoe absurder, hoe beter. Dat het pinguins waren was me geeneens opgevallen totdat halverwege ze over een zebrapad rollen en ze 3 seconden niet in beeld zijn. Pinguin, zwart/wit, zebrapad, zwart/wit . Plof! het kwartje viel.

Normaal zou ik een dikke 7 geven maar door lage scores ga ik toch rebellerend naar een dikke 8 !

Ja, episch zou ik dit willen noemen. Onverwacht goed ook.

Hoe barbaars we ook zijn, honger naar kennis is een groter macht dan ons vermogen tot zelfdestructie. Dat maakt The Physician ons duidelijk en grotendeels kan ik met die gedachte wel leven. Met kennis komt Verlichting en met Verlichting komt vermogen tot relativeren en nuances.

Nou speelt deze film zich af in de Middeleeuwen. Engelsen hebben typisch een benaming die de periode perfect beschrijft, The Dark Ages. De geestelijken en mensen van adel maakten de dienst uit. De gewone man en vrouw werden door deze klasse uitgebuit en onderdrukt. Hun levens bestond uit overleven in uiterst moeilijke omstandigheden. Zo nu en dan was er toch een individu die geen genoegen nam met zijn of haar lot en op zoek gaan naar een beter toekomst.

Rob Cole gespeeld door Tom Payne was zo'n man. Geen kwakzalverij maar daadwerkelijk mensen helpen was zijn drijfveer om een lange, onzekere en gevaarlijke reis te ondernemen. De kennis die hij leert veranderd niet alleen zijn leven maar is zeker een begin van de verlichting die de levens van heel West Europa zal veranderen.

Helaas zijn nog vele mensen, vandaag de dag, niet verlicht en leven ze figuurlijk nog in The Dark Ages.

Bijna 30 jaar oud en niets van haar glans verloren. De kracht zit in de wisselwerking tussen Candy en Martin. Als regisseur Hoop je dat de acteurs een klik krijgen maar hier gebeurt iets bijna unieks. Hun timing is zo fantastisch dat elke scene zeer sterk en natuurlijk overkomt dat je op het puntje van de stoel zit. Je hoopt dat hun reis nooit eindigt.

Bij vlagen moest ik denken aan Laurel & Hardy. Qua fysiek, wat nogal voor de hand liggend is, dynamiek en chemie. Waar de Dikke en de Dunne voornamelijk bezighielden met slapstick krijg je bij Planes, Trains & Automobiles bijna het gehele scala van humor te zien. Bijtende sarcasme, lichte ironie tot het nodige gooi en smijt werk.

Onbegrip en het ontbreken van empathie loopt als een rode draad bij veel films van John Hughes. Niets mis mee met dat soort thema's en vandaag de dag nog zeer relevant. Waar het bij mij wringt is de moraliserende vinger die je in de strot wordt geduwd. Gelukkig is dat minimaal aanwezig bij deze productie. Ik betreur dat John Candy en Steve Martin niet samen in meerdere films te bewonderen zijn. Een duo om van te watertanden!