Opinions

We're not going to fight them, we're going to transcend them.

Met ongeduld en hoge verwachtingen heb ik gewacht op deze film. Uiteindelijk is dit gewoon een gekend verhaal dat al meermaals verteld is , met een peperdure verpakking erom heen. Het werd weer een pleidooi met een vermanend vingertje tegen de immer groeiende informatietechnologie en dan voornamelijk op het gebied van artificiële intelligentie. Nogmaals werd het gevaar aan de kaak gesteld, van een zichzelf ontplooiend artificieel bewustzijn dat uitgroeit tot een dictatoriaal gedrocht dat een oneindige machtshonger vertoont.

Verantwoordelijke van dienst voor de regie van deze SF film is Wally Pfister. Voor velen een totaal onbekende persoon. Eigenlijk kan je hem de persoonlijke cameraman noemen van Christopher Nolan. Samen met deze laatste heeft hij ”Memento”,”Insomnia”,”Batman Begins”,”The Prestige” ,”The Dark Knight”, “Inception” en ”The Dark Knight Rises” ingeblikt. De lijst van awards die hij heeft gewonnen is des te indrukwekkender. Een Oscar gewonnen voor “Best Achievement in Cinematography” voor Inception en genomineerd in dezelfde categorie voor “Batman begins”,”The Prestige” en “The Dark Knight”. Hij is dus niet de eerste de beste en hij werd dan ook de uitverkorene om deze SF uit de grond te stampen, met een budget van zo maar eventjes 100 miljoen $.

Dr. Caster (Johnny Depp) is een autoriteit op het gebied van kunstmatige intelligentie en zijn onderzoek is grensverleggend en alom bekend. Zijn onderzoek richt zich naar het verwezenlijken van een kunstmatig intelligente entiteit die ook beschikt over menselijke emoties. Zijn werk zorgt ook dat een groepering, genaamd R.I.F.T., hem ziet als een bedreiging en een mogelijke oorzaak van de ondergang van de maatschappij in de toekomst. Ze slagen in hun opzet om hem te liquideren, maar ze zijn tegelijkertijd de aanzet dat Dr. Carter zijn levenswerk op zichzelf toepast. Hij laat zijn intellect en bewustzijn transcenderen naar een supercomputer met de hulp van zijn vrouw Evelyn (Rebecca Hall) en een goede vriend Max (Paul Bettany). Het experiment slaagt en de digitale versie van Dr. Carter begint via het virtuele netwerk uit te groeien tot een niet te stoppen machtswellusteling.

Dat dit niet bepaald een origineel en innovatief onderwerp is, zal iedereen wel ondertussen ergens gelezen hebben. Er zijn uit het verleden verscheidene film met ontsporend informaticamateriaal. In “Demon Seed” terroriseert het domotica systeem de huisvrouw om een kind te verwekken en in “Westworld” zijn het op hol geslagen robots in een pretpark die voor chaos zorgen. In “Terminator” is het Skynet dat een bewustzijn heeft gekregen en zich keert tegen het menselijke ras en recent was er in “Her” een OS dat menselijke trekken kreeg. De rij kan gerust nog aangevuld worden met gelijkaardig films zoals “AI”,”I,Robot”,”War Games”,”Robocop” en één film die echt enorm aanleunt bij “Transcendence” is “The Machine”. Persoonlijk vond ik deze laatste qua opzet veel beter. Het enige verschil met “Transcendence” is het budget. “The Machine” is een slim in elkaar gestoken low-budget SF, die op een creatieve manier omspringt met het beperkte budget en er toch in slaagt om op de SE’s op een overtuigende manier te brengen.

Het grote pluspunt van “Transcendence” zijn dus de speciale effecten en de aankleding van de film. Een genot voor het oog om de informatica toestanden te bekijken zoals de supercomputer, de flatscreens die overal verschijnen, het klinisch futuristisch uit de grond gestampte bedrijfsgebouw in-the-middle-of-nowhere, de futuristische uitvindingen die er in de eerste plaats voor dienden om mensen te helpen en op medisch vlak vernuftige meesterlijke hulpattributen waren, maar uiteindelijk dienden om de behandelde mensen een keurslijf aan te meten zodanig dat ze voor het uiteindelijk doel konden worden ingeschakeld. De zichzelf herstellende weefsels door nano-technologie ziet er visueel knap uit. Maar ondanks de verbluffende beelden blijft het een kunstmatig niet intelligent verhaal.

Een groot gedeelte zal ook wel gespendeerd zijn aan de cast met Depp en Freeman in een hoofdrol. Depp is gekend voor zijn excentrieke rollen en na lange tijd vertolkt hij nog eens een doodnormaal personage in plaats van een excentrieke piraat of doorgedraaide indiaan met een dode vogel op zijn hoofd. Maar verwacht je niet aan een meesterlijke vertolking. Zijn bijdrage in het begin was die van een saaie, afwezig lijkende intellectueel die niet verder kwam dan wat gemompel over zijn hoogtechnologisch stokpaardje. De rest van de film verscheen hij als een 3D computerbeeld.

Uiteindelijk was het een nietszeggende, fraai gestileerde film die bij mij alleen de reactie "Was het dat maar !" losweekt. De boodschap dat de vooruitgang van de informatietechnologie onomkeerbaar en belangrijk is geworden en dat we er voor moeten waken dat deze technologie ons leven niet gaat bepalen, is duidelijk, maar komt niet overtuigend over. Uiteindelijk surfen we naderhand doodgemoedereerd naar een website om te kijken waar we de volgende avond eens kunnen lekker gaan uit eten, berekenen we de kortste route naar daar via ViaMichelin en betalen de reservering via onze PC-banking. Tot slot laten we iedereen weten via Facebook waar we gaan eten zodanig dat we de virtuele “Smakelijk eten”-wensen via elektronische weg kunnen ontvangen. De boodschap is dus duidelijk niet aan ons besteed. Duidelijk een film die dingt naar de titel "Ontgoocheling van het jaar".

2.5*

“You know, in my day, when you wanted to make a cup of coffee you just had to boil the water

and strain the grinds. Now it seems like you need a PhD.

Dad, you have a PhD. That's a juicer.”

Ik kan me de eerste “The Transporter” uit 2002 nog wel herinneren als een energieke en razendsnelle film waarbij Frank Martin de straten aan de Franse zuidkust met zijn bolide onveilig maakte. Deze Brit zijn stuurmanskunst was niet te evenaren en hij stelde dit talent in dienst van iedereen die ervoor betaalt. De twee volgende films gingen verder op dit elan. Alle films hadden hetzelfde gemeenschappelijk. Het verhaal was rechttoe rechtaan en simplistisch. Je zou het gerust een typische weekend-film kunnen noemen waarnaar je keek met het verstand op nul.

Op een reboot zat ik dan ook niet te wachten. De enige reden waarom ik dan toch gekeken heb, was om te zien hoe Ed Skrein het er vanaf zou brengen als de keiharde koerier. Want geef eerlijk toe, “The Transporter” is en blijft Jason Statham. De gecontroleerde vechtstijl en zijn droge humor zijn typische kenmerken waar hij een patent op heeft. Diegene die de rol van Martin op zich neemt, zal dus zijn uiterste best moeten doen om dit te kunnen evenaren (laat staan te verbeteren). Ik geef echter toe dat Skrein het niet slecht deed. Al vanaf de eerste scene in de parkeergarage, had ik een gevoel dat het wel snor zat. Dezelfde rustige, bedaarde aanpak. Dezelfde nuchterheid. Dezelfde niet zo spraakzame man die als hij dan toch eens iemand van antwoord dient, dit op een brommende, bijna onverstaanbare manier doet, en die nooit afwijkt van de zichzelf opgelegde regels.

De hele film draait rond een Russisch prostitutienetwerk dat zich gesetteld heeft aan de Franse Riviera en met harde hand wordt geleid door Karasov (Radivoje Bukvic), een gewetenloze Russische pooier die in ieder geval over meer hersencellen beschikt dan de lieftallige dames die voor hem werken. Zoals de drie dames van plezier Anna (Loan Chabanol), Gina (Gabriella Wright), Qiao (Wenxia Yu) en Maria (Tatiana Pajkovic). Ze bedachten het lumineuze plan om Frank’s vader (Ray stevenson) te ontvoeren en op die manier “The Transporter” onder druk te zetten om hen te helpen. Alles draait dus rond weerwraak. Wraak over het aangedane leed en de verwoeste levens van deze jongedames.

“The transporter refueled” is simpelweg wat je ervan moet verwachten. Een doodeenvoudig verhaal zonder al te veel spitsvondigheden waarbij de ene actiescène na de andere volgt. De vechtpartijen zijn degelijk gechoreografeerd waarbij Skrein ook handig gebruikt maakt van in de buurt rondslingerende attributen. Hoewel hij niet een spierbundel is zoals Statham, wist Skrein zijn mannetje te staan en tegelijkertijd blijkt hij te beschikken over een behoorlijk incasseringsvermogen. Tevens zijn er een aantal niet onaardig uitziende achtervolgingsscènes. Met name die in de luchthaven is redelijk spectaculair. Het meest geslaagde onderdeel in deze “Transporter” reboot, is de bijdrage door Ray Stevenson. Dit zorgde voor enkele luchtige gniffelmomenten.

Maar toch kon ik me niet van het gevoel ontdoen dat ik naar een flauw afkooksel van het origineel aan het kijken was. Er was nu eens echt niks wat we nog niet gezien hebben. Een clichématige film die wel lijkt op een fenomenale reclamefilm voor Audi. Qua product placement kan dit wel tellen. Ook de welbekende ergernissen werden in deze film verwerkt. Ondanks dat Frank zich overduidelijk in de minderheid bevindt, slaagt hij er toch in om iedereen gekreukeld achter te laten. En hij heeft dan wel een uiterst snelle wagen, maar zelfs met een 2PK zou hij zijn achtervolgers kunnen afschudden, daar die te dom zijn om op een behoorlijke manier te rijden. Voor mij mogen ze deze franchise gerust afsluiten. De fut is eruit, het verhaal is verteld, de brandstof is op … Het hoeft niet noodzakelijkerwijs gerefueled worden.

2*

What I want is not on you.

It's in you.

’t Is een beetje “Die Hard” in een ziekenhuisvleugel. Alleen is de onvermurwbare John McClane vervangen door de dappere serveerster Madison Taylor (Nicky Whelan) die haar vege lijf (en toegegeven, ’t is een schoon, welgevormd lijf) moet redden terwijl er twee kleerkasten achter haar aanzitten. En ja hoor, de actieheld bij uitstek Bruce Willis, waar in lang vervlogen tijden nog bewondering voor was vanwege zijn bijdrages aan actiefilms en verafgoding van de persoon in kwestie een vanzelfsprekendheid was, is ook van de partij nu. Ditmaal echter niet om met de hoofdprijs “Meest waardevol acteur” te gaan lopen. Zijn bijdrage is redelijk gelimiteerd en stelt uiteindelijk niet veel voor. Een verwaarloosbaar personage die zich overduidelijk doorheen elke scène moet slepen terwijl hij achter de feiten aanholt.

Wat is er toch met de steracteur Bruce Willis aan de hand? De sympathieke acteur van weleer, die tijdens zijn hoogdagen elke flutfilm kon omtoveren tot een kaskraker, is langzaam maar zeker zijn status in de vernieling aan het werken. Het lijkt wel alsof hij de laatste jaren bewust kiest voor flauwe, inspiratieloze B-films met een rammelend scenario. Als ik de lijst van films afloop met hem in een centrale rol die ik de laatste jaren heb gezien, dan zit daar echt niks ordentelijks tussen. De films “The Prince”, “Vice”, “Extraction”, “Precious Cargo”, “Marauders”, “First Kill”, “Acts of violence” en “Reprisal” zijn stuk voor stuk misbaksels van films die een kijkbeurt zelfs niet waardig zijn. De enige film die ik kon waarderen was “Once upon a time in Venice”. Het is de enige film waar Willis een ongeforceerd enthousiasme demonstreert. Ik weet wel dat het acteursleven iets dierbaars is voor Willis. Ik raad hem echter aan om de eer aan zichzelf te houden en stilletjes zijn zuurverdiende vermogen te gebruiken om de rest van zijn leven te genieten van een welverdiende rust. En dat bespaart de filmliefhebbers heel wat ergernis.

Soit. Als je dus de futloze bijdrage van Bruce Willis vergeet, de vele onwaarschijnlijkheden en het ridicule in sommige situaties negeert en het schaamteloos kopiëren van enkele overeenkomstige situaties uit “Die Hard” aanvaardt, dan is het eigenlijk niet zo vreselijk slecht allemaal. Toegegeven, veel krediet blijft er niet meer over. En zonder twijfel verdient hoofdrolspeelster Nicky Whelan het overblijvende gedeelte van dit krediet. Ook al is het soms wel irritant om te zien hoe haar conditie van de ene scène op de andere radicaal kan verbeteren. Het ene moment strompelt ze hevig bloedend door een ruimte. Het volgende moment lijkt ze weer springlevend. Overigens begrijp ik nog altijd niet waarom men in dit hospitaal de schotwonde niet verzorgde. Enkel een snelverband aanleggen en tot na het weekend wachten totdat er iemand aanwezig is om de wond te dichten, lijkt me niet een patiëntvriendelijke procedure.

Dus in zijn geheel is dit geen vreselijke film (buiten het ongeïnteresseerd en slaapverwekkend acteren van Willis). Het idee van de bezwarende kogel in Madison’s dij is op zich wel een origineel idee. Het concept van corrupte agenten en het één-locatie principe waar het slachtoffer moet vechten voor haar leven, is dan weer niet bijster creatief te noemen. Dit (en de resulterende verhaallijn) werd al ontelbare keren gebruikt in betere films en televisieseries. En echt spannend kan je deze film ook niet noemen. Ook Texas Battle (een dijk van een artiestennaam) en Tito Ortiz zijn geen schoolvoorbeelden van acteurs. Maar door hun imposante verschijning en no-nonsense houding, zorgen ze wel voor de nodige entertainment. Kortom, “Trauma Center” was ondanks zijn (beperkt aantal) positieve punten toch al gedoemd om als “On Demand” film aangeboden te worden. Ben je een fervente Bruce Willis fan, dan moet je natuurlijke deze film kijken. Alleen vrees ik dat het de status van Willis geen goed zal doen.

2.5*

The air is moving.

Fritz left a door open somewhere.

Wisten de makers van “Trench 11” dat de film “Overlord” dit najaar op het filmpubliek wordt losgelaten? Dachten ze filmstudio “The Asylum” voor te zijn en een low-budget horror af te leveren waarin Amerikaanse en Engelse soldaten te maken krijgen met Duitse zombies? Grootste verschil met “Overlord” is de keuze van wereldoorlog. “Overlord” gaat over de lotgevallen van Amerikanen na D-day in de 2de wereldoorlog, terwijl “Trench 11” zich situeert tijdens de 1ste wereldoorlog. Dus geen Nazi Duitsland. En een ander verschil toont zich in het beeldmateriaal. Kijk maar eens naar de trailer van “Overlord” en je zal probleemloos merken dat er budgettair wel een verschil is op de afdeling “Speciale Effecten” en “Computer Graphics”. Filmproducent “Carousel Pictures” lijkt me niet over een CGI afdeling te beschikken. En qua speciale effecten is het ook niet al high-tech wat de klok slaat. Het blijft beperkt tot wat grime en stop-motion technieken.

In strikte zin gaat het hier niet echt over zombies. Je kan eerder spreken over uit de hand gelopen chemische experimenten. Zo’n beetje als hetgeen gebeurde in “Attack of the Lederhosen Zombies” waar een chemisch product voor kunstmatige sneeuw de oorzaak was van al de ellende. Hetgeen Lt. Berton (Rossif “zoon van Donald” Sutherland) en het groepje Amerikaanse soldaten en Engelse officiers tegenkomt in de ondergrondse tunnels van een reusachtige Duitse bunker in de bossen van Argonne, zijn geïnfecteerde proefkonijnen. Proefpersonen waarop men medische experimenten uitvoerde waarna ze veranderden in nietsontziende woestelingen wiens lichaam volgepropt zit met wriemelende spaghetti. Een soort parasiet die de frontale kwab van de menselijke hersenen infecteert, waardoor het slachtoffer zijn persoonlijkheid verliest en niet meer het verschil tussen goed en kwaad kent. Het resultaat is enkele bloederige confrontaties en ietwat heerlijk goor gespetter.

Misschien zien de bloederige scenes er een beetje goedkoop en ouderwets uit (ook al hou ik wel eens van een uit elkaar spattende schedel), toch slaagde men erin een dreigende sfeer te creëren. De locatie is één gegeven dat hiervoor zorgt natuurlijk. Ondergrondse tunnels zijn natuurlijk geschikt om te zorgen voor duistere, claustrofobische beelden. Een griezelig doolhof van gangen waar je om elke hoek weer een krankzinnige mutatie kan tegenkomen. Spanning is dus wel degelijk aanwezig. En humor is ook op bepaalde momenten aanwezig. Ook al denk ik dat dit niet met opzet is gedaan. Zoals bijvoorbeeld deze conversatie :

How do I know I’m not infected?

What are the symptoms?

Begins with fever. You become increasingly violent.

How do you feel?

I feel like blowing up something.

That is a symptom

Spijtig genoeg zijn de personages een beetje clichématig. Zo heb je weer een betweterige, autoritaire overste (Ted Atherton) die geen tegenspraak duldt en telkens weer met smoesjes afkomt of dreigende taal uitspreekt als hij zijn gezag wil laten gelden. Ze worden begeleidt door een trio doorgewinterde Amerikaanse soldaten die stijf staan van de adrenaline. Terwijl de Engelse officieren een authentiek Engelse theepot bovenhalen, snuiven deze heren een lijntje coke (of iets gelijkaardigs) om onverschrokken en alerter het strijdtoneel te betreden. Kleurrijkste en atypische figuur hierbij is Sgt. Pronger (Jeff Strome). Die gelaatsuitdrukking laat bij momenten zien hoe geschift deze oorlog hem wel heeft gemaakt. En dan heb je de Duitse sadistische onheilsofficier Reiner (Robert Stadlober) die een fervente aanhanger is van chemische oorlogsvoering. Een beetje vergelijkbaar met Dr. Maru uit “Wonder woman” of Red Skull waartegen Captain America het opnam. Maar dan minder machiavellistisch.

“Trench 11” zal geen instant klassieker worden in horror Land. Maar je kan er wel veel positiefs over zeggen. Toegegeven, sommige van de acteurs zijn niet bepaald overweldigend. En bij momenten zitten er onnozelheden en onwaarschijnlijkheden tussen (maar dat heb je bij elke horror wel eens). Zo vond ik de uitspraak van Capt. Cooper (Luke Humprey) over het inschakelen van het hele Amerikaanse leger (“Whatever Jennings is doing down here is important enough to secure the full cooperation of the American army. How else could he get a whole division down her?”) toch een beetje raar klinken. Ik veronderstel dat een divisie uit het Amerikaans leger toch uit meer dan drie soldaten bestaat. Maar ondanks deze minpunten, vond ik deze oorlogs/horrorfilm wel behoorlijk geslaagd.

3*

Nee dit vond ik niet echt speciaal. Een echte jaren 50 B-Film met belachelijk uitziende monstertjes. De speciale effecten zien er vreselijk uit. De decors zijn overduidelijk bordkartonnen creaties. En die conversaties .... Jongens toch. Ik schoot in de lach bij de converstaie tussen Alan en de journalist nadat die laatste vroeg hoe ze zijn molotov's moest gebruiken. "De vod aansteken en gooien naar die dingen" was het bloedserieus antwoord, waarna de journalist hem verbijsterend aankeek.

2*

What are you all staring at? I'm not a pole dancer.

Clint Eastwood (Gus) op zijn best als baseball-scout. Een oude humeurige mopperkont die ,zo lijkt het,alleen oog heeft voor baseball. Met het ouder worden , gaat zijn zicht drastisch achteruit en vraagt zijn beste vriend (leuke bijrol van John Goodman) aan Gus's dochter om haar vader bij te staan. De nieuwe generatie in de club waar Gus onder contract ligt proberen hem aan de kant te schuiven. Matthew Lillard speelt natuurlijk de rol van het irritant betwetertje. Ik weet niet hoe het komt, maar die vent heeft gewoon de uitstraling om zo'n vervelend ettertje neer te zetten

Ondanks de enorme clichés en opeenstapeling van voorspelbare verlopen, heeft deze film mijn aandach tot het einde kunnen vasthouden en vond ik het een aangename film om naar te kijken. De slechte vader-dochter relatie, wat eigenlijk het hoofdonderwerp is in deze film, komt natuurlijk picobello in orde op het einde, de betweterige nerd wordt vanzelfsprekend op zijn plaats gezet en de laan uitgestuurd, de advocaat die zich slinks in de plaats gewrongen heeft van de dochter om een baanbrekende zaak te leiden maakt er natuurlijk een soepje van en de dochter vindt haar prins op het witte paardje ook in de loop van het verhaal. Zo voorspelbaar, maar voor één keer niet storend voor mij.

Misschien een teken van mijn goede smaak, maar ik had pas op het einde door , dat de andere scout Justin Timberlake was Al bij al vond ik hem toch een puike prestatie leveren hier en eventjes kwam het woord "acteertalentje" in me naar boven. In ieder geval was hij hier meer overtuigend dan in "In Time" en is hij sowieso meer te pruimen dan 50Cent in whatever film. Amy Adams vertolkte de rol van tienerdochter ,die meer baseball kennis in zich heeft dan het zo zou lijken , prima en is dan ook nog eens leuk om naar te kijken. En Robert Patrick heeft de eer om de meest bevredigende actie in de hele film te vertolken nl. de gluiperige Philip ontslaan.

Al met al, een mooi onderhoudend romantisch drama.
3,5*

You're the girl in the inner room.

Alicja is your story.

You talked, he wrote it down.

Ik veronderstel dat het bijna onmogelijk is om voor een film gesitueerd in een Slavisch land een uitbundig kleurenpallet te gebruiken. Telkens het verhaal zich afspeelt in zo’n communistisch of ex-communistisch land trekt men een blik open met deprimerende kleuren. Hoe dichter men het moederland van communisme Rusland nadert, des te grijzer, grauwer en fletser de beelden worden. De troosteloosheid en somberheid spat van het scherm af. Alles lijkt kaal, onaangekleed en gewoonweg saai. Om dit euvel in een film te camoufleren, moet men toch over een boeiend en intrigerend verhaal beschikken die door kleurrijke acteurs worden vertolkt. Maar zelfs dat ontbreekt een beetje in “Dark crimes”. Zelfs Jim Carrey is voorzien van een grijze baard. Met een beetje verbeelding zou je de film kunnen zien als een oubollige zwart-wit film.

“Dark Crimes” is gebaseerd op een artikel uit de Washington Post over Krystian Bala. Een schrijver die een onopgeloste moord tot in het detail beschreef in één van zijn boeken en op basis hiervan veroordeeld werd. Misschien een interessant item om een film over te maken, was het niet dat het tempo van de film gelijkaardig is aan het schrijven van een boek. Tergend langzaam. En daar kon Jim Carrey zelf niets aan verhelpen. Deze gekke-bekken-trekker die al eens met God overhoop ligt, geplaagd wordt door een bende pinguïns of laxeermiddel mengt met de koffie van zijn beste vriend, misdeed het niet in deze serieuzere rol. Spijtig genoeg heeft de carrière een immense stempel op deze brave man gedrukt en verwachtte ik elk moment een spastische grijns onder begeleiding van een absurd dansje vol benengezwaai. Zelf vind ik dat nogal logisch daar ik nooit anders heb geweten als het over Jim Carrey gaat. Er zijn maar weinig komieken die erin slagen om in een ernstige film te overtuigen.

Het enige wat deze film uitstraalt is saaiheid. En niet alleen door het uitzicht. Het verhaal is immens langdradig. En als opvulling verzon men er nog nevenplots bij. Zo krijg je het verhaal van de gedegradeerde rechercheur en de wilskracht om weerwraak te nemen op het onrecht dat hem is aangedaan. Vanzelfsprekend krijg je dan het verhaal van een rechercheur die voor hij op pensioen gaat deze zaak wil oplossen als eerherstel (Een beetje zoals Morgan Freeman in “Se7en”). Er is ook nog de verwaarloosde echtgenote die niet meer tegen de afwezigheid en het obsessieve van haar echtgenoot kan. En tenslotte is er het seks-slavinnetje Kasia (Charlotte Gainsbourg) en vriendin van de verdachte schrijver Kozlov (Marton “The Equalizer” Csokas), wiens drugsverslaving en SM-verleden voor sinistere beelden zorgt.

Er zijn enkel een paar opwindende momenten. En dat is telkens als de schrijver Kozlov in beeld komt. Zijn pseudo-intellectueel geneuzel is inhoudelijk misschien niet van wezenlijk belang, maar zijn charisma en persoonlijkheid vult het filmbeeld des te meer. Dat waren die enkele momenten waarop je de spanning en intensiteit kon voelen. Misschien dat Charlotte Gainsbourg bij bepaalde beelden ook voor een welbepaalde spanning zorgde. Alle lof echter voor Jim Carrey die hier in een verder niet zo indrukwekkende film toch een hoogst impressionante vertoning etaleert. Zijn stugheid, verbetenheid en de momenten waarin hij beseft dat hij het bij het verkeerde eind heeft (met kokhalzen als gevolg) worden door Carrey op een indrukwekkende manier gebracht. Maar meer valt er ook niet te zeggen over deze middelmatige film.

2.5*

“I think that guy has a friend with deep pockets.”

Mijn eerste reactie bij een film waar Nicolas Cage in meespeelt, is dat van de eeuwige twijfelaar. Zou ik me wel de moeite doen om deze te bekijken? Of zal ik het maar links laten liggen, want ik heb al een resem Cage-mislukkingen achter de rug? De enige film met Cage waar ik van onder de indruk was, is “Joe”. Dit was echt een meesterlijke film waarin Cage aantoont dat hij een klasse acteur is. De meeste films die ik recentelijk van Cage heb gezien, vond ik toch maar ondermaats. Zowel op verhaal als acteerniveau. Gelukkig is deze “The trust” weer acceptabel genoeg. Het is niet een echte topper, maar ook geen ontgoochelend misbaksel. Het deed me op een bepaalde manier denken aan “Matchstick men”.

Een thriller zou ik het niet noemen. Het is eerder een misdaadverhaal waarbij het gebruik van zwartgallige, cynische humor niet geschuwd wordt. Vooral de interactie tussen de twee hoofdpersonages Stone (Nicolas Cage) en Waters (Elijah Wood) is hoogst amusant. Twee schlemielen die als dienstdoende agenten van de afdeling archivering bewijsstukken zonder schroom er af en toe oneerlijke praktijken op nahouden. Het begin kent wel een trage opstart. Naarmate de film vordert, stijgt het tempo echter. Dit gecombineerd met een korte speelduur maakt deze film een geschikt tussendoortje. En vooral het acteren van de twee hoofdpersonages is subliem. Cage in de rol van een licht neurotisch en ietwat gestoord persoon waardoor zijn overacting niet te veel opvalt. Een personage dat wonderwel telkens goed bij hem past. Elijah Wood (de zoveelste poging om zijn “Frodo” verleden van zich af te schudden) past perfect bij de labiel overkomend Stone. Waters lijkt wel een op een aan de rand van de maatschappij levende sukkel. Het enige wat niet zo evident is, zijn de maniakale en moorddadige karaktertrekken van Stone.

Op het eerste zicht lijkt dit wel een soort “Ocean’s Eleven”, maar dan uitgevoerd door een “Dumb and Dumber” duo. Alhoewel het intelligentieniveau van de beide semi-corrupte politieagenten toch hoog genoeg is om deze klus te klaren. Een misdaad die nodig is om hun dagelijkse sleur te doorbreken en zorgeloos te gaan rentenieren op één of ander tropisch eiland. Maar op het moment dat het wel op een doodnormale inbrekers-parodie begint te lijken, komen ze toch wel opzetten met een paar onverwachte wendingen. Enerzijds is er de onbekende vrouw (Sky Ferreira) die roet in het eten gooit. En anderzijds is er het wijzigend gedragspatroon van Waters.

“The trust” hoort zeker niet thuis tussen Cage’s betere films, maar verrast toch op een eigenaardige manier. Niet dat de verhaallijn denderend origineel is. En het slot is redelijk absurd en abrupt. Maar de vertolkingen zijn interessant en zorgen ervoor dat de film boven de middelmaat uitstijgt. En dan is er ook nog de onverwachtse cameo van Jerry Lewis als Stone’s vader. Zijn aanwezigheid is maar kortstondig. Maar telkens vroeg ik me af waar ik die hoogbejaarde acteur van kende. Zijn bijdrage is niet erg belangrijk, maar zijn aanwezigheid in deze soms toch wel komisch aanvoelende film was terecht.

3*

Een iets boven het gemiddelde uitstijgende woestijnzandkleurige misdaad/thriller waarbij je direct een associatie maakt met een degelijke Hitchcock vermengd met elementen uit een Agatha Christie roman. Het rijke Amerikaans echtpaar Chester (Viggo Mortensen) en Colette (Kirsten Dunst) zijn op vakantie in Europa en ontmoeten in het zonovergoten Griekenland de Amerikaanse gids Rydal (Oscar Isaac) die er niet voor terugdeinst om op kleine schaal mensen op te lichten en die het echtpaar een geleid bezoek aanbiedt door de stad. Uiteindelijk blijkt het echtpaar ook niet zuiver op de graat te zijn en nadat Chester een redelijk opdringerige privédetective vermoord, biedt Rydal zijn diensten aan om het echtpaar te helpen. Wat volgt is een psychologisch steekspel waarbij jaloersheid en een ontluikende liefde centraal staan. Een stijlvol gefilmde psychologische thriller, met uitstekende vertolkingen en een subtiel in beeld gebrachte vlucht van Athene naar Heraklion die uiteindelijk eindigt in Istanboel. Inhoudelijk stelt het geheel niet echt veel voor en verwachtte ik er toch iets meer van. Een verhaal waarbij een kleine oplichter een oplichter van groter kaliber uit de brand helpt en verstrikt raakt in een psychologische driehoeksverhouding. Prachtig gefilmd, bij momenten levensecht, maar uiteindelijk toch een beetje saai en doorsnee ondanks de charismatische vertolkingen. Hossein Amini, die in het verleden de scenario’s schreef voor “Drive” en “47 Ronin”, slaagt er niet echt in om dezelfde spanningsopbouw te creëren zoals in “Drive”. Misschien een aanrader om een zelfgeschreven scenario te regiseren ...

3*

Hannah: I feel safe with you.
Joseph: Nobody's safe with me.

Dit vond ik dus een verdomd goede film. Eentje dat je vastgrijpt,meesleurt en niet meer loslaat. Eentje dat je wakker schudt en je er nogmaals op wijst dat je het toch niet zo slecht hebt in het dagelijkse leven. Een redelijk zware film met partnergeweld als emotioneel onderwerp verweven met een religieuze laag. 't Is niet bepaald een film dat je moet kijken als je emotioneel in een dipje zit, want het is eigenlijk een vreselijke deprimerende donkere film.

De acteerprestatie van Mullan en Colman was overweldigend en indrukwekkend. 2 Getormenteerde zielen die elkaar vinden en uiteindelijk steun vinden bij elkaar. Joseph een vreselijk agressieve eenzaat die blijkbaar zijn eigen vrouw al mishandelde en nu in een dagelijkse roes van alcohol leeft. Op zo'n dronken moment komt die agressie en razernij zo naar boven dat hij zelfs zijn trouwe hond doodtrapt. Of een tiener bedreigt in de pub. Uiteindelijk vlucht hij in een tweedehands kledingwinkel waar hij Hannah ontmoet. Een diep religieuze vrouw die zelf slachtoffer is van seksueel geweld en mishandeling door haar man. Ondanks dat ze eigenlijk tegenpolen zijn proberen ze zich aan elkaar vast te klampen en elkaar te steunen.

De sterkte van de film is zijn realisme. Het beeld van razernij en zinloos geweld. Ik vond niet dat er enig beeld of segment van deze film overdreven was.Het is geen makkelijk film om naar te kijken en het laat een bittere nasmaak na. Maar de film raakte me diep en zat vol intense gevoelens.

Voor mij was het mooiste fragment de begrafenis van Joseph's vriend, waar iedereen in de pub een bier drinkt en iemand een gevoelig nummer zingt op zijn gitaar. Een moment waarop je de 2 hoofdpersonages eventjes ziet openbloeien en dat ze terug kunnen genieten van de gewone dingen in het leven.

4*