Opinions

Vroeger, toen ik nog niet zoveel verantwoordelijkheden had en tijd genoeg had in de avonden, was ik hopeloos verslaafd aan het spelen van videogames. Menig uurtjes spendeerde ik achter mijn monitor waarbij ik me doorheen allerhande levels ploeterde. Telkens benieuwd wat hierna zou volgen. En een tomeloze drang om mezelf op alle vlak te verbeteren. Tegenwoordig kan ik mezelf er niet meer toebrengen om nog urenlang verslaafd naar een scherm te turen. Enerzijds ontbreekt me de tijd en anderzijds de zin. Waar ik dan telkens wel enigszins enthousiast van wordt zijn de pogingen om zo’n videogame in een film te gieten. De schamele pogingen die er tot nu toe zijn geweest en die in mijn ogen succesvol leken, zijn alleen de “Tomb Raider” en “Resident Evil” franchise. Maar toch missen die films iets subtiel tegenover hun console-versie. Misschien komt het wel omdat je niet zelf de touwtjes in handen hebt en alles gewoon moet ondergaan. Misschien is het gewoonweg dat videogames zich niet lenen voor verfilmingen.

Wat te denken van de Hitman verfilming? Spijtig genoeg heb ik de originele film uit 2007 niet gezien. Ik heb dus ook geen idee hoe slecht of goed deze was, en wat de vergelijkingspunten zijn met deze versie van “Hitman : agent 47”. Agent 47 (Rupert Friend) is een koelbloedige, emotieloze geheimagent die een soort reïncarnatie is van Neo gemengd met John Wick en “The Equalizer”. Onverschrokken, intelligent, razendsnel en dodelijk. Op de cover staat een kale, emotieloze man in een strak, zwart pak en een rode stropdas die twee vervaarlijk uitziende pistolen vasthoudt. Een genetisch gemanipuleerde moordenaar die ontstond in de laboratoria van Dr. Pitor Litvenko (Ciaran Hinds), waar iedereen naar op zoek is voor verschillende redenen. Agent 47 is op zoek naar de achtergelaten dochter Katia (Hannah Ware) om haar te elimineren, zodanig dat de “Syndicate International “ haar niet kan gebruiken om Litvenko op te sporen. De organisatie “Syndicate International” wil namelijk het Agent-programma terug initiëren.

“Hitman : Agent 47” is niet meer dan een aaneenschakeling van actierijke scenes vol nietszeggende gewelddadige confrontaties en dommigheden, maar qua verhaallijn is het nogal zwak. Het geweld wordt overvloedig over je uitgebraakt en zorgt voor een vloedgolf van schermutselingen waarbij er gretig gebruik wordt gemaakt van de bovenmenselijke eigenschappen zoals een onderhuidse titanium bescherming. Daarbij wordt er overdadig gebruik gemaakt van slow-motion effecten. Ook niet bepaald vernieuwend. Verwacht je dus niet aan een ingewikkeld verhaal. Het is allemaal redelijk voorspelbaar en simplistisch. Ook de dialogen zijn niet bepaald intelligent of boeiend te noemen. En de personages kan je gerust steriel noemen. Maar beweren dat Rupert Friend een totaal gebrek aan emoties toont, is echter ronduit belachelijk. Dit is juist essentieel om de rol van Agent 47 op een gepaste manier te brengen, daar deze gemanipuleerde geheimagent het begrip emotie niet een beheerst.

Hitman zorgt voor plezant vertier en brengt hersenloze entertainment, maar als geheel is het allesbehalve een echte hit.

2.5*

Met de kans dat ik gelynched word door de hele-middle-earth-aanhang-fanclub

Dit was wat ik schreef op mijn FB een half jaar geleden.

Vandaag in de cinema gezien ... wat een ontgoocheling ... smijt de 3 LOTR films bijeen , goed schudden en dan haal uit de geknede massa de magistrale scenery, de meeslepende soundtrack en het magische van de wereld van Tolkien, gooi dan gerecycleerde scenes die de laatste montage niet hebben gehaald erbij , update sequences van de beste actie-scenes en hopla ... we zijn weer begonnen aan de 3-delige marathon-zitting. M.a.w. the same old stuff in een nieuw jasje. Blijft mij een raadsel hoe er zo'n mastodont van een film uit zo'n pietluttig klein boekje kon worden gemaakt . Wild guess...puur winstbejag ... dus Peter Jackson, Shame on you , you've fallen for the big bucks ... yeak !

Ik heb nog eens de kans gekregen om The Hobbit nog eens te bekijken, en ik blijf bij dezelfde mening. Pas op ... ik ben een totale LOTR freak-fan en bewonderaar. Alle films in de cinema gekeken, de marathon sessie nog eens meegemaakt, de extended version DVD-box thuis en ook al 3 keer herbekeken tijdens een ziekenverlofje m.a.w. voor mij is dit DE film van de volgende eeuwen die nooit kan geëvenaard worden door iets anders. Maar toen ik vernam dat The Hobbit uitkwam en een soort prequel was van LOTR had ik zoiets van "Kom-aan-seg". Hetzelfde wat ik had bij de Star Wars saga. De eerste film jongzijnde gezien in de cinema en een hele tijd met open mond rondgelopen, zo omvergeblazen was ik. De vervolgen waren ook één voor één top. En dan komen ze met prequels op de sequels en dan sequels op de prequels ... en pas op er gaan nog preprequels op de semi-sequels komen ... Wat ik wil zeggen : voor mij is het een verderborduren aan iets om te kunnen borduren. Ik heb die Star Wars prequels aan me voorbij laten gaan.

The Hobbit wou ik wel zien maar dan alleen omdat ik verknocht ben aan alles wat fantasy is en omdat ik wist dat ik weer betoverd zou worden door die wondere wereld van Tolkien.

Maar telkens weer flitsen er dan die dollartekens voor mijn ogen ... spijtig.

Run before it turns everyone against you.

De reden waarom ik trailers mijd, is tweeledig. Ofwel is het zo onthullend dat je eigenlijk na het kijken ervan al op voorhand de film hebt gezien. Ofwel is de trailer uitnodigend en wekt het je nieuwsgierigheid, maar kom je achteraf tot het besef dat ze zich beter beperkt hadden tot het maken van deze trailer alleen. Beter nog. Ze konden er misschien een extended version van maken, want echt veel meer heeft de uiteindelijke film niet te bieden. “The hollow child” behoort tot deze laatste categorie. Het initiële idee had potentieel. De uitwerking viel dan weer tegen. Of misschien was het onderwerp toch iets te beperkt om er een volledige film aan te wijden.

“The hollow child” een horror noemen, vind ik zelf een beetje overdreven. Echt eng is het bijna nooit. En de onthulling en het tonen van hetgeen zich verschuilt in het donkere, duistere woud is zo kortstondig en laat, dat het compleet irrelevant lijkt. Om eerlijk te zijn vond ik de dagelijkse strijd die Samantha (Jessica McLeod) moet voeren tegen het onbegrip en de radeloosheid over waar ze zich nu thuis voelt meer het hoofdthema. Ik kreeg het gevoel alsof het gebeuren waarbij Olivia (Hanna Cheramy), dochtertje van het pleeggezin waar Samantha is opgenomen, plots verdwijnt en terugkeert met een totaal verschillend persoonlijkheid, een ondergeschikt element was. Ik kreeg meer rillingen van datgene wat Samantha zichzelf aandeed met een schaar dan van Olivia’s gedrag.

Toch zijn er ook wel wat positieve kanten aan deze film. Het begin is zeker niet slecht en laat enkele sfeerrijke beelden zien van het bewuste woud waar de jongeren telkens doorheen wandelen. Op het sprookjesachtige af. Blijkbaar is het ook een betoverd bos, want na 30 jaar ziet het er nog identiek uit. Vervolgens is er het acteergedeelte. Allereerst is er Hanna Cheramy die toch een bewonderenswaardige prestatie levert. Voor kinderen van die leeftijd is een hoofdrol zeker niet vanzelfsprekend. Maar vooral Jessica McLeod verdient appreciatie. Het voelde nergens geforceerd aan. Ook al evolueert ze van een rebellerende tiener naar een doorsnee, verantwoordelijke dochter die oprecht spijt heeft van haar fout. Daartegenover zijn er dan wel weer de irriterende rollen van John Emmet Tracy, de onsympathieke stiefvader en Johannah Newmarch (Een ravissante schoonheid overigens). Deze laatste wordt geportretteerd als de geschifte vrouw die in het verleden het ouderlijke huis in de fik stak omdat ze beweerde dat haar teruggekeerde zus een indringster was. Om eerlijk te zijn zag ze er niet zo krankzinnig uit.

“The hollow child” heeft zijn goede en slechte kanten. Maar waar het helemaal niet in slaagt, is om te zorgen voor een griezelig of angstaanjagende sfeer. Het is verre van horror en zal zeker niet opvallen tussen alle andere releases. Laat je dus niet misleiden door de filmposter. Deze straalt meer horror uit dan de film op zich. Je kan het eerder een drama noemen met enkele horror-elementen. En spijtig genoeg was het einde ook al te voorspelbaar. Heb je dus te veel vrije tijd en weet je niet hoe deze op te vullen dan kan je deze doorsnee horror eens een kans geven. Ik ben er echter zeker van dat je naderhand een uitspraak klaar hebt die als volg klinkt : “Had ik misschien beter ….”.

2*

Bless your name, holy Jesus.

Satan's sheddin' big ol' tears tonight.

He's a big boy, ain't he? I call him Satan, 'cause he's so big and mean.

It's these deadly serpents the Lord sent us to handle... without fear.

Our hearts are filled with the Holy Ghost.

Get on up here, Brother Cole. Satan wants to talk to you.

“The Holy Ghost People” is niet echt een horror, ook al laat de filmaffiche dit uitschijnen en is het een redelijk macaber thema. Het is eerder een thriller waarbij het griezelige gedeelte zich eerder manifesteert op religieus vlak. Of je moet al de rillingen krijgen bij het zien van enkele giftige ratelslangen.

Het akelige van deze film zit hem in het feit dat het inderdaad nog steeds mogelijk is dat een individu die charismatisch overkomt en het talent heeft om op overtuigende manier te prediken, een meute zou kunnen vervoeren en manipuleren zodanig dat ze hem blindelings volgen en rotsvast geloven in wat deze indoctrinerende figuur verkondigt. Een heldere geest die uit laat schijnen dat hij de waarheid (meestal een verdraaide waarheid echter) in pacht heeft . Ongeacht of datgene wat hij predikt op Bijbelse of andere religieuze teksten gebaseerd is of dat dit gewoon geïmproviseerde goed klinkende en holle woorden zijn. En meestal spreekt hij dan mensen toe die het psychisch en emotioneel moeilijk hebben of herstellende zijn van een bepaalde tegenslag, en eigenlijk nood hebben en op zoek zijn naar een sprankeltje hoop en een laatste strohalm om zich aan vast te houden. De geschiedenis heeft al aangetoond welke gevolgen zo’n figuren kunnen veroorzaken. En zonder hier een religieus debacle te veroorzaken, ben ik er stellig van overtuigd dat de meeste mondiale problemen hun oorsprong vinden in het religieuze aspect in het menselijke leven. En dat kan sommige al danig de schrik op het lijf jagen. Enough said !

In “The Holy Ghost” is Charlotte (Emma Greenwell), een doodgewoon dienstertje in een lokale bar in een godvergeten Amerikaans stadje nabij de Appalachen, op zoek naar haar zus Liz die ze jaren geleden heeft buiten gegooid wegens een aanhoudende drugsverslaving. Het laatste wat ze weet over Liz is dat ze zich aangesloten heeft bij een sekte, genaamd “The Church of the One Accord”, ergens in de bergen. Ze vraagt de hulp van de aan PTSS lijdende drankzuchtige Afghanistan veteraan Wayne (Brendan McCarthy) die ze een avond naar huis heeft geholpen. Allereerst staat hij nogal weigerachtig hier tegenover totdat Charlotte met haar spaarcentjes voor Wayne’s ogen wappert. Voor je het beseft wonen ze een dienst bij van deze religieuze groepering en maken ze kennis met de flegmatieke en charismatische figuur Billy (Joe Egender) die er uitziet alsof hij zo weggelopen is uit een jaren 60 film en waarvan je verwacht dat hij elk moment één of ander rock a Billy lied zal aanheffen. Een echte religieuze crooner. Zijn boodschap beklemtoont hij d.m.v. het gebruik van giftige ratelslangen. Deze zijn het symbool van de eeuwige strijd tussen God en de duivel. Algauw beseffen Charlotte en Wayne dat Liz niet aanwezig is en gaat Charlotte op onderzoek uit. Voordat ze het weten zitten ze echter gevangen in het gevaarlijk godsdienstig web van Broeder Billy en zijn trawanten.

Uiteindelijk was dit in de aanloop geen beroerde film. De naargeestige sfeer was constant aanwezig en zelfs bij momenten was het redelijk spannend. De beelden die er tussenin werden gemonteerd van de gelijknamige documentaire gemaakt door Peter Adair in 1967, zorgen ervoor dat het deze lugubere,enge sfeer behouden bleef. De vertolkingen zijn het sterkste punt in deze qua ontknoping matige film. Vooral Joe Egender vond ik fantastisch en sterk acteren. Hij kwam echt over als een duivels en manipulatieve persoon met zijn luid klinkende stem en de manier waarop hij zijn volgelingen op hypnotiserende wijze toesprak. Een ware wolf in schapenvacht. Satan in hoogst eigen persoon. Brendan McCarthy en Emma Greenwell kwamen heel overtuigend over als het bij toeval gecreëerde koppel. McCarthy, de door alcohol geteisterde persoon, die eigenlijk liever direct terug naar zijn stekje wil rijden maar uiteindelijk toch overstag gaat naarmate hij langer droog staat. Een personage dat overal lak aan heeft. En Greenwell probeert op eigen houtje de puzzel te ontrafelen. Een sterke bezetting die zichtbaar moeite deed.

Maar dan vervalt de film in een rommelig geheel en heeft het een teleurstellend einde. De hele opbouw is grandioos en wordt teniet gedaan door zo’n inspiratieloze ontknoping. En waarom konden ze niet recht op de man af vragen over de aanwezigheid van Liz ? Ondanks hun afkeer en onverschilligheid t.o.v. dat religieuze gedoe, laten ze zich er toch in onderdompelen. Het lijkt me toch vreemd dat ze van meet af aan konden aanvoelen dat er een zeker gevaar uitging van deze gesloten gemeenschap.

Al bij al een op zeker gebied enge en griezelige film over het afschrikwekkende van fanatieke sektes. Een aaneenschakeling van extreem religieuze hersenspoelingen waarbij zelfkastijding een methode is tot zelfreiniging. Een geschifte ritueel aangemoedigd door een dogmatisch persoon. Er zijn meerdere films over zulke sektes (en deze is zeker en vast beter dan “Red State”) die, doordat het voor “normale” mensen onbegrijpelijk en vreemd is, tot verwarring leidt en zelfs angstaanjagend is doordat het onbekende afschrikt. Verwacht je dus niet aan bloederige taferelen en akelige schrikmomenten. Voor de genre liefhebbers is het echter een film die het bekijken waard is.

3*

“I saw a beast coming out of the sea.

It deceived the inhabitants of the earth,

and forced all people to receive a mark o, their right hands,

which is the number of the beast.

And that number is 6-6-6”

Als je een soort “The Exorcist” variant verwacht met een door een demon bezeten persoon die vloekend en tierend aan een bed geketend ligt, groen slijm uitbraakt, onsamenhangende flarden tekst afraffelt in een vreemde taal die hij/zij niet machtig is en haar/zijn hoofd op bovennatuurlijk wijze laat rondtollen, dan ben je eraan voor de moeite want “At the Devil’s door” is niet dit type film. Ben je echter een liefhebber van het meer subtielere griezelgenre met een akelige ondertoon en een sinistere,dreigende sfeer die gecreëerd wordt door gebruik te maken van schaduwspel, zich verplaatsende voorwerpen en een constant voelbare dreiging, dan is dit verplicht kijkvoer.

Natuurlijk zal hier en daar weer gemor zijn over het gebrek aan diepgang van de personages en het ontbreken van echte schrikmomenten. Ten eerste vind ik een horror niet altijd geslaagd door irritante opeenvolgende artificiële schrikmomenten (zoals in “The Quite ones” door het gebruik van oorverdovende geluidseffecten) of door het overdadig gebruik van gore elementen. Een horror is voor mij eerder magistraal als er door miniem gebruik hiervan toch een akelige,duivelse sfeer wordt geschapen. En diepgang van personages heb je daar niet echt voor nodig. Verwacht je dit, dan raad ik je aan om een Shakespeariaans drama te kijken. Je verwacht ook niet dat je je te pleuris schrikt tijdens het bekijken van een romcom.

Review "At the Devil's door...

Whatever you're thinking...rethink it.

Na de iets mindere films "Safe" en "Parker", en de voor mij toch geslaagde "Hummingbird" die een beetje afwijkt van de standaard rollen die Statham normaal speelt, verschijnt hij weer in deze rechttoe rechtaan keiharde actiefilm. De screenplay werd geschreven door Stallone en krijgt daardoor een beetje de sfeer uit de actiefilms uit de jaren 80. De film blijkt gebaseerd te zijn op een roman van Chuck Logan, vietnam veteraan en auteur van meerdere misdaadromans met Phil Broker als hoofdpersonage. Een ex-politieagent en ex-militair.

Ik heb weer enorm genoten van deze film. Vooral de actiescènes (spijtig genoeg wel maar een beperkt aantal) die perfect geschikt zijn voor een acteur als Statham. Koelbloedig, flitsend snel en verpletterend keihard. Dat is waar de meeste mensen een film van Statham voor kijken, en in deze film worden ze niet teleurgesteld. Het begin van de film deed me wel het ergste verwachten. Het cliché beeld van een binnenrijdende motorbende die een drugslabo gaan controleren. Statham als undercover met vettig lang haar en daaropvolgend de inval van de DEA. Het exploderen van het drugslabo riepen beelden op van televisieseries zoals « The A-team » uit de jaren 80. Een spektakel dat veel gelijkenis vertoonde met een doorsnee vuurwerk op de 4de Juli.

Door de trekkergevoelige vingers van de aangestormde politieagenten wordt de zoon van de drugsbaron doorzeefd met een belachelijke hoeveelheid kogels. Kwestie om zeker te zijn dat hij het niet overleefd veronderstel ik. Gelukkig is het verder verloop van deze film van een iets hoger niveau dan deze slappe intro. Prachtige momentopnames uit het Zuiden van Amerika met beelden van de bayou zoals we ze ook al zijn tegengekomen in « Mud ». Wat me wel stoort is het afschilderen van inwoners aldaar als stereotype « rednecks » die een vreemdeling minachtend ontvangen en eerder geneigd zijn deze als ontvangstpresentje een oplawaai te geven. Statham beslist om zich daar te vestigen samen met zijn 10 jarige dochter. Trouwens een puike prestatie van dit tienertje en waarschijnlijk iemand waarvan we nog gaan horen in de toekomst.

Enige nadeel van deze film is dat het zo simpel en voorspelbaar is als een Plop-verhaal. Je kan je verwachten aan een één tegen allen verhaal, waarbij de getormenteerde en bedreigde huisvader natuurlijk als grote overwinnaar uit de strijd komt. Tevens waren er een paar belachelijke voorvallen. Hoe is het ten eerste mogelijk dat ondanks dat Broker zo ver uitwijkt, hij toch terechtkomt in een ellendig klein stadje, waar de lokale opkomende drugbaron toevallig een vriendin heeft die redelijk bekend is met de reeds eerder vermelde motorbende. En mij lijkt het ook niet zo evident dat een ex-politieagent thuis een archief heeft liggen in zijn dompige kelder over allerhande misdadigers. En dan zeker niet van diegene die het waarschijnlijk wel op je gemunt heeft.

Maar dat kan de pret niet bederven bij deze popcorn film. Statham is ijskoud en dodelijk routineus. Vidovic speelt overtuigend de rol als dochtertje maar dat ze die dikke pestkop een lel ging geven, was ook geen verrassing. Franco tracht over te komen als een harde jongen, maar geeft bij mij steeds de indruk elk moment spontaan in huilen uit te barsten. Kate Bosworth is een vermelding waard als de verslaafde moeder van het pestkopje die telkens een ongelofelijke grote bek kan opzetten. Winona Ryder was bijna onherkenbaar als de drugshoer, maar speelde in mijn ogen bijna geen rol van betekenis. En Clancy Brown speelt een leuke rol als sheriff van het godvergeten stadje. Brown beter gekend als Captain Hadley uit “The Shawshank Redemption” is geknipt voor een rol als sheriff die niet zuiver op de graat is.

Conclusie : Een voorspelbare verhaallijn met enkele onderhoudende vechtscènes. Leuk voor een vrijdagavond.

3,5*

Gisteren samen met de kids gekeken. We zitten in een periode waar we ze laten kennismaken met de films die wij leuk vonden in onze jeugdperiode. En eerlijk gezegd, het blijft een onderhoudende en spannende jeugdfilm. Misschien dat ik er nu met een volwassen blik er naar kijk en dat het minder indruk maakt dan 30 jaar geleden ongeveer. Maar ik moet toch toegeven dat sommige speciale effecten er nu nog indrukwekkend uitzien. En die twee deugnieten van mij kropen uit spanning dicht tegen mij aan. Bewijs dat deze film niks van zijn charme heeft verloren!

3.5*

“You taste the same. But you're different. You're different.”

Degenen die op het punt staan om in het huwelijksbootje te stappen en naderhand ook nog een huwelijksreis gepland hebben, geef ik toch de goede raad om deze film links te laten liggen. En zeker als de geboekte huwelijksreis als eindbestemming één of ander afgelegen woud is, want dat was ook de bestemming van Bea (Rose Leslie) en Paul (Harry Treadaway). “Honeymoon” is niet een doodnormaal reisverslag van de twee tortelduifjes hun reis, maar een subtiel horror-SF verhaal waarbij de klemtoon niet ligt op het gebruik van meesterlijke gebruikte SE’s of gore,bloederige fragmenten. Het is het summier gebruik van middelen (waarschijnlijk ook door het micro-budget) waardoor het een beklemmende,naargeestige sfeer schept. Het is het besef dat je levensgezel niet meer diegene lijkt te zijn als ervoor.

Recensie Honeymoon

“Two people love each other, why can’t people be happy for them?

He’s Punjabi, Mona.

He’s Muslim, Adel.

Yeah, but that ain’t how it works.”

Zo af en toe kom je een film tegen met een zelden gebruikt (of misbruikt) onderwerp. Geen buitenaardse wezentjes die alweer het voortbestaan van het mensdom in gevaar brengt. Geen zoveelste jeugdverhaal over een post-apocalyptische wereld met heroïsche held als bevrijder. Geen platte humor in een sullige komedie met overstresste strebers. Geen doorsnee actieverhaal met stoere spierbundels of een horror met de zoveelste kwade geest die door gebruik te maken van middeleeuwse rituelen teruggedreven wordt naar de plaats van verderf waar het vandaan kwam. “Honour” handelt over eremoord. Ondanks onze moderne maatschappij is dit oeroud conservatief gebruik nog steeds van toepassing in sommige culturen. Vooral in de islamitische gemeenschappen durft men wel eens naar dit gebruik teruggrijpen. Meestal worden vooral die personen geviseerd die een familie tot schande hebben gemaakt en worden deze waanzinsdaden gerechtvaardigd door bepaalde wetten van de islam. Raar maar waar in sommige landen gaan de meeste daders vrijuit zoals bijvoorbeeld in Pakistan. Een verwerpelijke gedachte dat er daar nog jaarlijks honderden vrouwen worden vermoord doordat ze de familie-eer hebben geschonden. En dat is dan ook het uitgangspunt voor deze film.

Filmreview Honour

“How about you guys beat the shit out of each other and the winner gets an exclusive interview with me?”

Ik moet toegeven dat ik bewondering kan opbrengen voor Daniel Radcliffe op dit moment. Hij doet enorm zijn best om de stempel van “Harry Potter” van zich af te schudden. Na jaren als tovenaarsleerling met een toverstokje rond te zwaaien, richtte hij zijn pijlen op heel andere projecten die toch duchtig afwijken van datgene wat we van hem gewend zijn. “The woman in black” was een voltreffer maar lag nog een beetje in de lijn van het voorgaande : donker,macaber en zich afspelend in een eng,oud herenhuis (Een soort Zweinstein in het klein). “Kill your darlings” is dan weer van een heel andere categorie. Een filosofische getinte film over poëten en revolutionaire schrijvers waarbij Radcliffe waarschijnlijk intensief de handleiding over homoseksualiteit heeft moeten doorbladeren. En dan is er ook nog “Horns”. Een religieus getinte horror met een fikse dosis humor als toevoegsel. Dit alles kan echter niet verhullen dat de basis van de film gevormd wordt door een puur romantisch verhaal over allesomvattende liefde en de overtuigingskracht om dit te ondermijnen doordat het lot er anders over beslist heeft.

Recensie Horns

Misschien ligt het aan mij of aan het verrekse warme weer waardoor ik een loom gevoel had deze week, maar ik vond deze film eigenlijk helemaal niet slecht. Het idee van een buitenaardse beschaving (Yep dat is het SF gedeelte) die door een invasie alle mensen mentaal overneemt om de aarde te verbeteren op ecologisch en sociaal gebied door een gezondere en vredevollere wereld te scheppen , vond ik eigenlijk tegelijkertijd interessant en intrigerend. Daarlangs had je dan ook nog het gegeven van de tweestrijd die er was tussen Melanie en Wanda : een mentaal steekpel als het ware.

Het acteerwerk was niet van het hoogste niveau, maar de scenery in de film was dat wel. Er zijn meerdere films die niet mijn aandacht konden behouden Het brak ook een beetje met het oude cliche-beeld van geweldadige moordzuchtige aliens. Dit was duidelijk als bepaalde aliens Seeker Lacy erop wijzen dat ze wel een beetje te geobsedeerd te werk gaat en zelfs overgaat tot het (per ongeluk) neerschieten van een gelijke.

Het feit dat het uiteindelijk uitdraaide op een driehoeksverhouding is een gegeven dat waarschijnlijk wel gesmaakt zou worden door puberende tienermeisjes. Het is m.a.w. een SciFi for Chicks , zoals iemand omschreef op IMDB. Het einde was dan wel weer voorspelbaar, maar passte wonderwel bij het geheel.

Al bij al geen denderende film , maar nu ook weer niet zo een misbaksels zoals sommige kritieken laten uitschijnen. Dat het een boek van Stephanie Meyer was, wist ik niet. Beter zo, want ik vind die hele Twilight - zooi sowieso niet te pruimen. Waarschijnlijk had ik de film dan zelfs niet eens gekeken. Vooroordelen zijn dus soms voor niks nodig

2,5*

“Are you a cop?

Why?

You ask questions like a cop.

How's that?

Like you're not really interested in the answer, but the way I answer.

I'm a cop.

No kidding.

You're on a stakeout?

I was gonna hop a train.

Changed your mind?

Missed my train.”

“Hotel Noir” speelt zich af in die beruchte jaren 50. De glitterjaren vol glamour en zijn jazzy sfeer waar de heren rondliepen zoals Humprey Bogart en elke vrouw een diva leek. De jaren dat een sigaret opsteken niet geassocieerd werd met een of andere dodelijke ziekte, maar wel met gezelligheid en sensualiteit. Die tijd waarin een microfoon nog leek op een fors uit de kluiten gewassen broodrooster en vrouwen bustehouders droegen alsof ze gesofisticeerde kruisraketten er in moesten verbergen. Zo van die wigwam gevormde dingen waarmee Madonna vele jaren later beroemd werd. Toen converseerden mannen en vrouwen nog precies alsof ze een toneelstuk opvoerden waarbij de dialooglijnen elkaar razendsnel opvolgden en uiterst gewiekst klinkend overkwamen. Het was de charleston tijd en de tijd van de maffia die door Dick Tracy-achtige figuren werd bestreden.

Spijtig genoeg leek deze nogal ouderwets aanvoelende film op de saaie theatervoorstellingen die ik verplicht moest gaan kijken in de tijd dat ik naar de middelbare school ging. Aan het begin had ik nog die hoopvolle gedachte dat dit toch nog een redelijk onderhoudende film zou worden. En dit al vanwege het feit dat ze enkele bekende acteurs wisten te strikken zoals Dany Devito, Rufus “I'll Follow You Down” Sewell, Rosario “Trance” Dawson en Carla “San Andreas” Gugino. Maar ondanks deze welbekende cast, voelde de film aan als een derderangs detective romannetje, waarbij de relatie tussen de hoofdrolspelers op een tergend langzame manier onthult worden. De verhalen zitten in elkaar verstrengeld zoals spaghettisprietjes in een Spaghetti Bolognaise.

En dat is dan ook het grootste nadeel van deze film. De complexiteit en hoeveelheid van wendingen zorgen ervoor dat het een niet zo eenvoudig te volgen film werd. Het voelt ook allemaal zo goedkoop en minimalistisch aan. Zowel qua verhaal als aankleding. Dat de film gerealiseerd werd met een beperkt budget, zal hier ook wel iets mee te maken hebben. En echt intrigerend of spannend is het eigenlijk nooit. De conversatie tussen Felix (Rufus Sewell) en Hanna Click (Carla Gugino) is het boeiendste uit de gehele film. Een reeks van korte vragen en antwoorden die de beide hoofdrolspelers op elkaar afvuren. Verbazingwekkend spitsvondig somtijds. Maar uiteindelijk blijft het niet meer dan een kleurloze film die een poging waagt om een film uit een succesrijk era uit de filmgeschiedenis te evenaren. Een spelletje Cluedo lijkt me spannender.

2*

Liefhebbers van minimalistische films zouden deze film de hemel in prijzen. Met Paul Walker in de hoofdrol zal dit natuurlijk niet gebeuren. Het gegeven is redelijk beperkt : een pasgeboren baby , een moeder die bezwijkt bij de geboorte, een vader die wezenloos achterblijft, een beademingstoestel in een kinderkamertje van een paar vierkante meters, een aankomende zware storm en een noodbatterij die natuurlijk niet naar behoren werkt. En daar vul je dan een hele film mee.

Een beetje morbide om deze film uit te kijken na het heengaan van Paul Walker. Puur toevallig zaterdagmiddag opgezet omdat deze nog in het rijtje "te kijken films" stond. En dan na het tragische nieuws verder gekeken op zondagmiddag. Ik ben verre van fan van Paul Walker. De F&F serie films is niet aan mij besteed. Ik ben niet zo'n autofanaat en het bekijken van blitse driftende bolides is niet mijn ding. Dat heeft hetzelfde effect op mij als een film dat de hele tijd over schitterende schaaktactieken zou gaan. "Vehicle 19" vond ik ook maar een flutfilm en "Pawn Shop Chronicle" heb ik na 20 minuten afgezet omdat het me danig op mijn zenuwen begon te werken met dat hyperkenetisch gewauwel.

Maar "Hours" heeft me ontroerd en ondanks het minimale verhaal geboeid. En eerlijk gezegd, Walker toonde hier toch dat hij capabel was om een karakterrol neer te zetten. De strijd tegen de klok van een vader om het pasgeboren dochtertje kost wat kost in leven te houden. De radeloosheid,vermoeidheid,hoop en het immens verdriet door het verlies van zijn vrouw worden niet op een meesterlijke maar toch uitstekende manier vertolkt door hem. Gelukkig was het enigste rijdende voorwerp een ambulance met een lege batterij. In tegenstelling tot zijn eigen leven, kreeg deze film wel een happy end.

"Hours". Geen film waar je over kan zeggen dat het zo spannend was dat je op het puntje van je stoel zat. Maar wel een film dat aantoonde dat Walker meer was dan de blauwogige blitse knappe kerel die straalde wanneer hij kon rijden met een dure sportwagen. Iemand die ook wel een emotionele rol aankon. Spijtig dat hij niet meer zulke prestaties kan verwezenlijken. R.I.P. Paul Walker

3*

Leek me wel een leuk idee om alle sleutelfiguren uit de monsterfilms te verenigen. Alleen Dracula miste dat geheimzinnige wat Lugosi en Lee uitstraalden. Frankenstein zag er redelijk komiek uit. Spijtig dat ze Boris Karloff de rol van Doctor Niemann hebben gegeven. Alleen Lon Chaney mocht weer de rol van Wolf Man op zich nemen. Al bij al vond ik het maar een flauw vervolg op de Frankenstein franchise.

You can eat cookies till you throw up, for all I care.

You'll see... things are...quite different here.

Als je “Goosebumps” hebt gezien, waar Jack Black ook al de hoofdrol opeiste, dan kan je eigenlijk identiek hetzelfde verwachten. Een op kindermaat gemaakte griezelfilm waar ik na bepaalde tijd met hetzelfde gevoel naar keek. Het is allemaal een beetje teveel van het goede. Aanvankelijk was het waarschijnlijk de bedoeling dat het niet al te eng zou zijn. Het magische en mysterieuze zou moeten overheersen. Dat was het ook de eerste helft. En ik moet toegeven dat ik een zwak heb voor zulk type films. Deze “The House with a clock in its walls” deed me terugdenken aan de wonderbaarlijke films van “Harry Potter”. Ook hier gaat het over een weesjongetje dat in een pleeggezin terechtkomt en blijkbaar magie in zijn DNA heeft zitten. Zelf ziet Lewis (Owen Vaccaro) er uit als Henry uit “The book of Henry”. Ook zo’n buitenbeentje met een vliegeniersbrilletje op. Maar halfweg ontspoorde het een beetje en zag het nogal overdreven, absurd en grotesk uit.

Zoals ik al aanhaalde, is het eerste deel hoogst vermakelijk. Lewis wordt geïntroduceerd en maakt vervolgens kennis met oom Jonathan Barnavelt (Jack Black) en diens buurvrouw Florence Zimmerman (Cate Blanchett). En vanzelfsprekend is er dan het reusachtig Victoriaans uitziend huis met zijn spookachtige contouren. Als toeschouwer merk je dat het er niet echt pluis is en dat er te pas en te onpas bepaalde zaken tot leven komen. Iets dat Lewis pas naderhand ontdekt. Vervolgens zien we hoe het Lewis vergaat op zijn nieuwe school en hoe hij bevriend raakt met Tarby (Sunny Suljic), de populaire jongen die kortstondig de populariteit van Lewis omhoog krikt. Dit alles wordt met de nodige humor gebracht en is hoogst entertainend voor jong en oud. Zelfs de aanwezigheid van Jack Black was nog te pruimen. Ik ben niet echt een grote fan van Black’s humor. Meestal is het flauw en belachelijk overdreven. Daarom dat een gelijksoortige scene met de struikachtige leeuw die zijn darmflora niet onder controle heeft, wel drie keer werd opgevoerd. Flauw en overdreven.

Maar over het algemeen was het toch genieten. En hetgeen me het meest amuseerde was het constant gekibbel tussen oom Barnavelt en Mevrouw Zimmerman. Dat verveelde nu eens echt nooit. En dan waren er plotsklaps brakende pompoenen, creepy marionetten en de verrijzenis van de kwaadaardige Warlock Isaac (Kyle MacLachlan) en zijn illustere vrouw Selena (Renée Elise Goldsberry). En alles draait uiteindelijk rond een uiterst goed verborgen klok ergens in het huis van oom Barnavelt. Ondanks dat er een talentrijke tovenaar en tovenares aanwezig is, lijkt het vinden van deze klok een onmogelijke taak en is oom Barnavelt genoodzaakt om andere hulpmiddelen te gebruiken. Zoals een stevig houweel bijvoorbeeld waarmee hij muren begint te slopen in het midden van de nacht. En de manier waarop het probleem werd aangepakt, vond ik ook een gemakkelijkheidsoplossing. Blijkbaar was de fantasie van de scriptschrijvers uitgeput.

Nee, echt onder de indruk was ik niet. Het zag er misschien wel visueel piekfijn en uiterst verzorgd uit, maar zo betoverend als pakweg “Harry Potter” werd het nooit. Cate Blanchett was misschien wel het enige hoogtepunt in deze kinder-fantasyfilm. Ze had precies zo’n Mary Poppins uitstraling. De film is wel perfect om de fantasie van 8-jarigen te stimuleren. Ze moeten dan wel het hyperactieve gedoe van Jack Black erbij nemen. Is het door de onhandige manier waarmee horror-regisseur Eli Roth dit project heeft aangepakt? Of is het door de drukdoenerij en flauwe humor van Jack Black? Of was het de laserstraal-schietende-paraplu Cate Blanchett die het vergalde? Mijn interesse verdween in ieder geval en maakte plaats voor ergernis en regelmatig hoofdschudden. Het enige waar ik op hoopte was dat die verdomde klok die een bedreiging vormde voor ons universum zo snel mogelijk gevonden werd. En nog belangrijker. Dat de andere boekdelen, geschreven door John Bellairs, niet ook worden verfilmd. Na “A wrinkle in Time” en deze film, ga ik toch eventjes fantasyfilms voor kinderen mijden. ’t Is goed geweest.

2*

“You just gotta take that bad thing.

You take it. You put it in a box.

You close the lid, you look up and you focus on your goal. Okay ?

Because that's what you have to do now.

You have to look up and focus on your goal ! “

Wat een indrukwekkende,beklijvende en toch wel deprimerende film. Een verfilming van de gelijknamige roman geschreven door Meg Rosoff. Ik had geen flauw idee waarover deze film zou gaan. De eigenlijke reden waarom ik deze film wou zien, is het feit dat Saoirse Ronan de hoofdrol speelde (Ik weet. Ik ben een beetje bevooroordeeld). Ik zag haar voor het eerst spelen in "Hanna" en was onmiddellijk betoverd door haar naturelle uitstraling en de professionaliteit die ze toonde in haar acteren. Alsof ze al een doorgewinterde oude rot in het vak was. Toen ik ze zag schitteren in “Byzantium” en “The Host” (alhoewel deze laatste een beetje te melig was) was het voor mij overduidelijk dat we nog veel mooie dingen zouden zien van deze frêle jongedame. En “How I live now” mag gerust bijgeplaatst worden in die galerij van prachtvolle en in hun opzet geslaagde films. Ondanks het ietwat depressief onderwerp.

Lees mijn volledige mening ...

4*

I only have one question for you.

Are you coming with me?

“How it ends.”. Tja, ik heb nog nooit een filmtitel meegemaakt die zo dubbelzinnig klonk achteraf. Vervang de punt maar door een vraagteken zou ik zeggen. Ook al was ik bij aanvang dolenthousiast. Nogmaals een film uit de Netflix Originals stal. En dan ook nog eens eentje waar Forest Whitaker in mag meespelen. Zonder twijfel één van mijn meest favoriete steracteurs. Staat er een film in de startblokken klaar met deze veelzijdige acteur, dan sta ik te popelen om deze te bekijken. De kalmte die hij uitstraalt is magistraal. Ook al staat hij op springen als een pas ontwaakte vulkaan. Spijtig genoeg kan hij deze kansloze film niet naar een hoger niveau brengen. Als het einde van de wereld zo saai wordt als deze film, dan maak ik er terstond zelf een einde aan.

“How it ends.” is de zoveelste film over een post-apocalyptische wereld met de gebruikelijke clichés. Iets waar Theo James al ervaring mee heeft na zijn deelname aan de “Divergent” franchise. Nu, ik ben geen echte fan van de “Divergent” saga, maar ik moet wel toegeven dat die inhoudelijk en visueel veel meer te bieden had. “How it ends” is eentonig en heeft een repeterend karakter. Ik hoopte dat deze film een combinatie van “Cell” en “Mad Max” zou zijn, maar het bleek uiteindelijk een ellendig lange road-movie te zijn met steeds dezelfde terugkerende gebeurtenissen. Uiteindelijk begreep ik wel dat het meer over de band tussen Will (Theo James) en zijn schoonvader Tom Sutherland (Forest Whitaker) ging dan over het overleven in een chaotisch tot puin herleide wereld. De twee hebben een erg moeilijke relatie en tijdens de kilometers lange trip naar Seatle zie je stilaan het wederzijds respect groeien. Maar daar zat ik niet echt op te wachten.

Wat je voorgeschoteld krijgt is een soort crosscountry doorheen de V.S. langs stoffige wegen, verlaten spookstadjes en eindeloze vergezichten. En natuurlijk zijn er de gebruikelijke obstakels van militaire blokkades (die mits de juiste peptalk van Tom, braafjes aan de kant gaan) en radeloze op de vlucht geslagen mensen die maar één ding willen. En dat is zo snel weggeraken van het onheil. En zonder benzine is dat niet bepaald een gemakkelijke taak. Het resultaat is een gevecht voor dit kostbaar goedje. En dat dus de gehele film door. En zoals het gebruikelijk is in een post-apocalyptische films, zijn het de helden die in plaats van weg te vluchten tegen de stroom inrijden. Dichter naar de bron van heel de ellende. Doe daar nog hopen stoffig woestijnzand bij en een bende malloten (die door de Apocalyps hun rebelse aard naar boven halen) die met schietgeweren wild rond zich heen zwaaien, en het plaatje is compleet. Ze hadden beter wat meer gewerkt aan de inhoud. Nu leek het wel een verzameling ideeën die men bij elkaar geharkt heeft.

Nee, echt overweldigend kan je dit nauwelijks noemen. In “Seeking a friend for the End of the World” gebeurde er evenveel. Maar deze laatste was tenminste nog boeiend en onderhoudend te noemen. Toch enkele positieve randopmerkingen. Ten eerste het meisje Ricki (Grace Dove). Haar opmerkingen en handelingen waren bijdehand en soms ook redelijk humoristisch. Haar opmerking over de benamingen van Amerikaanse gevechtshelikopters deden mij eventjes mijn wenkbrauwen optrekken. Zo had ik het zelf ook nog nooit bekeken. En vervolgens is de manier waarop alles in beeld werd gebracht ook wel een vermelding waard. Maar verder sloeg deze would-be dystopische film de bal compleet mis. Het is niet echt een rijkelijke aanvulling voor dit welbekende genre.

2*

Bekijk de titel van deze horror en je beseft al welke richting het uitgaat. Niets zo leuk als een weerwolf film van tijd tot tijd. Alhoewel er toch een zekere schaarste is aan degelijke films als het over dit genre gaat. De laatst (voor mij persoonlijk) geslaagde weerwolf film die ik onder ogen kreeg was “Wer”. Daartegenover staan dan wel abominabel slechte probeersels zoals “Wolves” en “Night Wolf”. Deze film uit de UK is dan wel geen “An American werewolf in London” maar wist me toch aangenaam te verrassen. En ondanks dat het waarschijnlijk een lowbudgetfilm is, waren de creaturen die de passagiers van de gestrande trein terroriseerden toch geslaagd te noemen. Waarschijnlijk zal de gebruikte anatomie wel voor enig protest zorgen bij de adepten van het weerwolvengenre, want ze leken wel op een mengeling van een wolf en het schepsel uit “Splice”. Maar die eerste aanval met een bloeddorstig wezen in close-up, deed me toch naar adem happen. Schitterende make-up en speciale effecten. Ze zagen er in ieder geval minder lachwekkend uit dan de harige creaturen in “Late Phases” (een film waarbij het acteren wel indruk maakte) met hun met kwastjes voorziene oren.

Het verloop van “Howl” is weloverwogen en uitgebalanceerd. Een uitgebreide introductie van alle personages. Het middengedeelte met de bedreigende situatie waarin ze verzeild geraken. En tenslotte de eindconfrontatie met de nodige slachtoffers en een voorspelbare wending. Dat er weer domme beslissingen worden genomen door de betrokkenen is niets om over verwonderd te zijn. Het slot is echter wel verrassend te noemen. Spijtig genoeg is het uitzicht van de nachtwezens wanneer ze in vol ornaat te bewonderen zijn niet zo overtuigend of angstaanjagend. Om eerlijk te zijn leken het wel individuen die teruggekeerd waren van één of andere verkleedpartij. Maar geloof me, de eerste confrontatie was bloederig en meedogenloos. Pure agressie dat zich focuste op het vreselijke wezen dat kort daarvoor nog dodelijk en gruwelijk toesloeg.

Niet alleen was de suspense en spanning een positief element in deze film. Ook de vertolkingen waren genietbaar. Een verzameling kleurrijke figuren waarbij die gereserveerde Engelse houding vooral opviel. Het verwonderde me dat ze niet een theepauze inlaste bij al dit dierlijk geweld. Vooreerst is er Joe (Ed Speleers), de ondergewaardeerde treinconducteur wiens leven een opeenstapeling is van tegenslagen en tegenkantingen. Hij wordt geminacht door collega’s en de passagiers zien hem als een niet capabel figuur. Zijn collega Ellen (Holly Weston) negeert zijn avances. Kate (Shauna Macdonald) heeft al direct een bloedhekel aan Joe nadat ze een nieuw treinkaartje heeft moeten betalen. Adrian (Elliot Cowan) is een verwaande vent die uiteindelijk alleen zijn eigen hachje tracht te redden. Nina (Rosie Day) is een verwend nest. En dan is er nog een bejaard koppel, die hun verontwaardiging over het oponthoud niet onder stoelen en banken steekt, een nerdachtige jonge snaak (Amit Shah), een ingenieur in spe (Sam Gittins) en een zwaarlijvige, vadsige voetbalspeler (Calvin Dean). De introductie is van tijd komisch en uiterst herkenbaar.

Niet alleen de opgevoerde weerwolven zorgen voor de griezelige sfeer. Maar ook de locatie waar de trein komt vast te zitten met zijn duistere bossen en de typische Engelse mistbanken die er zich vormen, zorgt voor een akelige sfeer. De herkomst van de griezels wordt niet uit de doeken gedaan. Alleen de oudere man heeft weet van andere mythische verhalen over defecte treinen waar de passagiers van verdwenen zijn of teruggevonden zijn in een lamentabele staat. Maar verder is het raden waar deze razendsnelle, immens sterke bloeddorstige wezens vandaan komen. Ondanks dat het een typische B-film is en ik Paul Hyett’s film “The Seasoning House” iets beter vond, is dit toch een verdienstelijke film. Het is geen topfilm als het over weerwolven gaat, maar het is zeker en vast eentje dat kan wedijveren met de betere films in dit genre.

3*

Don't speak to the people below. Why?

Because they're down below.

The people above won't answer you. Why?

Because they're above, obviously.

“El Hoyo” is niet zomaar een beangstigende film. Het is er eentje met een moraal. Een film die je aan het denken zet. Zou je het een horror kunnen noemen? Daarover zou je weer een uitgebreide discussie kunnen voeren. Voor sommigen van de gedetineerden is het verblijf in de gevangenis uit deze film wel degelijk horror. Het ligt eraan op welke verdieping ze terechtkomen na een maand uitvoerig schransen of een maand vreselijk honger lijden. Het eerste dat in me opkwam was “Hey, ze hebben een verticale “Snowpiercer” ontworpen”. Wees gewaarschuwd echter. Het is brutaal. Confronterend. En zoals ik al eerder zei, er sluimert een moraal onder de symbolische oppervlakte.

De opzet van de film is nochtans heel eenvoudig. Men neme een torenhoog gebouw. Een op magische wijze zich voortbewegend platform (vandaar de filmtitel). Een verzameling veroordeelden die men per twee verdeelt over elke verdieping. En als laatste organiseert men een cullinaire afdeling vol keukenpersoneel die allen beschikken over de juiste culinaire skills. En deze afdeling zorgt elke dag met dezelfde dosis enthousiasme, inzet en liefde voor hun vak dat dit platform gevuld wordt met lekkernijen. Van gebraadschotels, fruitschalen en torenhoge taarten tot haute-cuisine gerechten vol langoustines, kreeft en wild. Het vervolg kan je dan ook wel raden. Naarmate het platform zakt, verandert de rijk gevulde tafel in een troosteloze dis vol met lege schalen, potten en in diggelen geslagen servies, waar je zelfs geen kruimel meer op kan vinden.

Ondanks het eenvoudige concept en het feit dat de gehele film zich op één locatie afspeelt, blijft de film boeien tot het einde. Een ontknoping die echter flink teleurstelt. Dat is dan ook de enige domper op deze film. Niet dat alles klaar en duidelijk is in deze film. Waarom dat men deze faciliteit zo heeft ontworpen, wordt nergens uit de doeken gedaan. Is het om mensen een geweten te schoppen? Een psychologisch verantwoord experiment? Of heeft er iemand simpelweg dit briljant idee naar voren geschoven om deze alternatieve strafinrichting te ontwerpen? Het zijn trouwens niet alleen veroordeelden die hier werden opgenomen. Neem Goreng (Ivan Massagué). Dit hoofdpersonage ontvangt een diploma (van maatschappelijk werker?) na het uitzitten van een 6-maanden lange celstraf. Is het een vorm van stage? Of zelfkastijding? Zelfs het mechanisme achter het dalende platform bleef voor mij een raadsel. Maar deze onbeantwoorde knelpunten vormden geen probleem. Spijtig genoeg werd het antwoord op de hoofdvraag, namelijk hoe het systeem te doorbreken, niet gegeven. Of was het net de bedoeling om iedereen in het ongewisse te laten?

Dat het een maatschappijkritische boodschap tracht te brengen, is kristalhelder. In grote lijnen is het een allegorische voorstelling van de huidige maatschappij. Een maatschappij met een oneerlijk verdeling van welvaart en rijkdom. En het overgrote deel van diegenen die beschikken over het welvarende in onze maatschappij, zijn niet direct geneigd om dit te delen met die uit de lagere klassen. En het gesmeek van de minder bedeelden valt in dovemans oren, waardoor ze gedoemd zijn om zich te beroepen op minder menswaardige praktijken. En vanzelfsprekend zijn er natuurlijk de wereldverbeteraars en Sint-Maartens die onder ons leven en verwoede pogingen ondernemen om anderen te overtuigen om mee te werken aan een betere wereld en op te roepen tot solidariteit. Een rechtvaardigere wereld. Hoongelach en bespotting is meestal het resultaat van hun inspanningen. Het enige verschil met de werkelijke leefwereld is dat men van maand op maand qua maatschappelijke klasse wisselt. Ten goede en ten kwade.

“El Hoyo” is een bizar verhaal dat je achterlaat met een beklemmend gevoel. Naarmate de film vordert besef je hoe vreselijk het voor sommigen is in deze grijze, grauwe toren. En deze schrijnende toestanden worden ook expliciet getoond. Verwacht je dus wel aan enkele bloederige en gorige beelden vol buitensporig geweld. Voor sommige zal het beestachtige schransen (wat me deed denken aan “La grande Bouffe”) al weerzinwekkend genoeg zijn. Maar verder is deze originele film vlot te degusteren (om maar bij het onderwerp te blijven). En niet alleen vanwege de toch wel degelijke vertolkingen. Niet voor niets dat de film een groots succes is op Netflix. Zo zie je maar dat dit film-platform occasioneel ook betere films programmeert.

3.5*

Statham is met deze film in mijn achting gestegen. Hij speelt de rol als een aan PTS lijdende ex-Special Force militair die na het plegen van een oorlogsmisdaad (zoals ik het kon afleiden) ondergedoken is in het anonieme Londen , perfect en overtuigend. Het is verre van een actie-film en eerder een zwartgallig drama over hoe iemand vanuit een zelfvernietigende levenshouding, zichzelf weer bijeenraapt om zijn metgezel te zoeken en uiteindelijk te wreken. Daarnaast dan ook nog ineens de barmhartige non te helpen, die hem in al die jaren onzelfzuchtig geholpen heeft.

Statham wordt gezien als deel van de nieuwe lichting keiharde-actie-helden die een aflossing zijn van de old-school veteranen. En daar verschilt hij dan wel enorm mee met deze film. Stel je een Van Damme, Stallone of erger nog een Schwarzenegger in deze rol eens voor. Dat zou pas een lachwekkende en ongeloofwaardige performance zijn
Maar Statham past in deze rol. De schaarse actiescenes zijn dan weer rauw en realistisch, maar zijn niet toonaangevend en staan niet centraal zoals in zijn andere films.

Ik was gefascineerd van aanvang tot slot en vond de prestatie van Agata Buzek, de Poolse non , overdonderend gespeeld. En ze is verre van lelijk als je de foto's op IMDB bekijkt. Ze heeft een natuurlijke uitstraling en steekt sterk af tegen dat Holywoodiaanse schoonheidsideaal

De subtiele humor , de flitsende actie momenten en de dramatische gedeeltes van de film zorgen voor een mooi en samenhangend geheel. En dat werd door mij enorm gesmaakt.
Het moment waarop Joey eigenlijk zijn verhaal opbiecht aan de non was , voor mij , het belangrijkste moment in de film. Daarna keert hij terug naar zijn vorige bestaan als nobody in de straatgoot zodanig dat hij niet meer dodelijk is voor anderen. Sterk ! Puik ! Intrigerend ! Meeslepend !

Een dikke 4* want het moet niet altijd een "verstand op nul"-film zijn

Since the last games, something is different. I can see it.

Sinds de laatste Hunger Games zie ik eigenlijk helemaal geen verschil. Ik ben normaal iemand met redelijk lange meningsuitingen. Maar juist zoals bij de eerste film kan ik er eigenlijk bitter weinig over neerpennen. Het is best een goede film voor een zaterdagavond maar qua inhoud is het zo leeg als de lokale supermarkt na 21:00. Ik heb geen flauw idee waarom deze film en zijn voorganger mij niks zegt. Ligt het aan de hoofdrolspeelster ? Of is het gewoon de verhaallijn ? Dit is gewoon een duplicaat van de eerste film met het bijkomend gegeven dat Katniss een symbool is geworden van de nieuwe revolutie. Ze wordt weer in een arena geworpen met eerdere overwinnaars als tegenstanders. Uiteindelijk vond ik er maar niks aan en leek het alsof ik de eerste film terug herbeleefde.

En dan te denken dat ze van het sluitstuk nog eens 2 filmen gaan maken. Ik denk dat ik deze rustig ga overslaan.

2*

Why would they do something like that?
Same reason elites do anything...
'cause they think they're better than us.

Kan er me iemand eens duidelijk uitleggen waarom er zoveel heisa was over de film “The Hunt”. Ik heb begrepen dat de release-datum verschoven werd vanwege de schietpartijen in El Paso, Dayton en Gilroy vorig jaar. Laten we alleen hopen dat niet elke gewelddadige film hetzelfde lot ondergaat, want het aantal massamoorden in de V.S., volgens de database van persbureau AP, USA Today en Northeastern University, is toch schrikbarend hoog. In 2019 telden ze zo maar eventjes 41 van zulke bloedbaden. Dat zijn dan wel een enorm aantal incidenten die ervoor kunnen zorgen dat releases worden uitgesteld. Laten ze dan ook ineens het uitbrengen van gewelddadige videospelletjes, nieuw materiaal van bekende bands die ruigere muziek hanteren en bloederige stripverhalen aan banden leggen. Want geef nu toe. Telkens er weer zo’n incident in de V.S. voorkomt, ploppen de onheilsprofeten als paddenstoelen uit de grond om te verkondigen dat heavy-metal (in de tijd was Marilyn Manson kop van jut) en gewelddadige games (zoals Counter strike bijvoorbeeld) de oorzaak zijn van zinloos geweld met tientallen slachtoffers als gevolg. Geen enkel zinnig mens daar relateert de vrije (en ongecontroleerde) wapenverkoop aan al dat geweld. Zelfs nu in deze Corona-crisis trekken Amerikaanse burgers naar de wapenwinkels om massaal vuurwapens en munitie aan te kopen omdat men vreest dat mensen nogal raar kunnen reageren op deze crisis. Tja, hier in Europa zal men enkel en alleen slachtoffers kunnen maken door het veelvuldig gooien van wc-papier daar dit het meest gehamsterde item is hier.

Op zich was “The Hunt” een doorsnee gewelddadige film met expliciet, bloederig beeldmateriaal. Maar om nu te beweren dat deze film qua geweld de overtreffende trap is van andere films, is toch wel kort door de bocht. Neem nu films als “You're Next” of “The Purge”. Deze films bevatten een bijna gelijkaardig concept. Het concept van jagers en gejaagden. Zelfs “The Hunger Games” neigt die richting uit te gaan. Maar dat was blijkbaar commercieel toelaatbaar. De recente film “Ready or Not” is beter vergelijkingsmateriaal. Eveneens een film waar men jacht maakt op iemand en waar een resem gore, bloederige scenes in verwerkt werden. De ontknoping overtreft hetgeen in “The Hunt” wordt getoond moeiteloos. Ook al is het satirisch karakter prominenter aanwezig. En als je dan toch een film wilt hebben waar rijkelijk het bloed vloeit, dan moet je eens “Revenge” proberen (en ook een film die eindigt met een gevecht op leven en dood). Kortom, als je alle films categoriseert die eventueel zouden kunnen aanzetten tot zinloos geweld, krijg je rijkgevulde opsomming.

Waar men wel uitdrukkelijk de nadruk op legt in “The Hunt” is de immense kloof die er heerst tussen de vermogenden en het doorsnee volk dat in de VS leeft. Natuurlijk resulteert dit weer in een politiek statement. Een groepje zogezegde conservatieven wordt gekidnapt door een clubje walgelijk rijke liberalen die tijd teveel hebben en waarschijnlijk niets meer konden verzinnen waar ze hun zuurverdiende centen aan konden spenderen. Ik ben er zeker van dat er ook wel rijkere conservatieven en armere liberalen in de VS resideren. Maar dat is een heel andere discussie. Dat er een kloof is (zo groot als de Grand Canyon) tussen arm en rijk wordt trouwens in deze Corona-tijden overduidelijk. De armere inwoners die zich geen ziekteverzekering kunnen permitteren, creperen er massaal op dit moment. Ik veronderstel dat velen daar de heisa rond “The Hunt” nu als een bagatel zien.

“The Hunt” kan je gerust vergelijken met een porno-film. Qua verhaal stelt het niet veel voor en er wordt niet te lang rond de pot gedraaid zodanig dat het actierijke gedeelte vrij snel begint. Het duurt nog geen 10 minuten denk ik voordat het eerste slachtoffer met een welgemikt schot door het hoofd neerzijgt. En van dan af aan is het een aaneenrijging van afslachtingen en exploderende lichamen. Niet dat de groep slachtoffers ongewapend zijn want het clubje jagers hebben een reusachtige kist achtergelaten volgestouwd met vervaarlijk uitziend wapentuig. Spijtig genoeg zijn zij waar jacht op wordt gemaakt niet bepaald experts op gebied van oorlogsvoering of close-combat technieken. Alleen hebben ze niet echt hun huiswerk gemaakt en de achtergrond van Crystal (Betty Gilpin) gecontroleerd. Deze vrouwelijke McClane heeft aardig wat kennis van gevechtstechnieken en wapengebruik in huis. En dat is iets waar het groepje rijkelui geen rekening mee heeft gehouden. Crystal speelt het spelletje harder en verbetener dan zij en weet het voordeel naar haar hand te zetten.

Betty Gilpin is perfect gecast voor deze rol. Ze is een fanatiek en verbeten persoontje. Een genadeloze harde tante wiens sarcastische en botte opmerkingen meermaals voor een glimlach zorgen. Om eerlijk te zijn vroeg ik me wel eens af of ze wel mentaal in orde was. En ja, ook mij deed ze een beetje denken aan Phoebe Buffay. Niet alleen de looks maar ook door haar gedrag. Een beetje een afwezig en kinderlijk handelend personage. Spijtig genoeg was de eindconfrontatie een beetje overdreven en onrealistisch waardoor het slapstick-achtige nog meer naar boven kwam drijven. Al bij al is “The Hunt” niet zo indrukwekkend als mijn zou vermoeden. Het is kijkwaardig maar meer dan dat ook niet. De commotie rond deze film heeft alleen maar voor het tegengestelde effect gezorgd (zoals meestal). Een hype met een over-the-top reputatie. Maar, hoe gewelddadig en bloederig deze film ook lijkt, het is zeker niet zo controversieel als de berichten deden uitschijnen.

3*

Geen zin om een uitgebreide mening hierover te schrijven. Het is trouwens al een eeuwigheid geleden dat ik deze gezien heb, en ik kan me er grotendeels niet veel meer van herinneren. Het enige dat ik me nog levendig voor de geest kan halen is dat het allemaal nogal verwarrend overkwam. Ik had op een bepaald moment geen flauw idee in welke tijdsperiode men zat. Het zag er allemaal veelbelovend uit en ik was sowieso al blij dat Kristen Stewart hier niet aan meedeed. De dwergen waren grappig, het fantasy-gedeelte was magisch maar spijtig genoeg was "Frozen" precies wel een bron van inspiratie. Leuk om eens te kijken. Maar ik zit zeker niet vol spanning te wachten voor een sequel. Heb sowieso een bloedhekel aan prequels en sequels.

2*

“You're underestimating her.

I can smell it.”

Soms vraagt een mens zich af, hoe het in godsnaam mogelijk is dat men zo’n flauwekul als “Hurricane Heist” kan maken. Het is een soort “American Heist” vermengd met “Into the Storm”. Eigenlijk heeft deze rampenfilm (op alle vlakken een ramp trouwens) iets weg van “Den of Thieves”. Hier is het ook een bende criminelen die het lumineus idee krijgen om geld te stelen dat gedoemd is om door de papierversnipperaar te gaan. Geld dat uit roulatie wordt genomen en zogezegd niet meer bestaat. Alleen hoopten de snuggere bankovervallers dat de autoriteiten zouden denken dat het gestolen geld, dat opeen geperst ligt in drie joekels van vrachtwagens, dankzij een aanstormende orkaan (categorie 5) gaan vliegen is. De buit bedraagt zo’n slordige 600 miljoen dollar. De makers hadden ook beter hun budget voor deze film verhoogd met een paar miljoen om het rammelende script, falende acteurs en belabberde speciale effecten een beetje op te krikken. Want dat was op bepaald vlak toch wel echt een ramp.

Je wordt dus niet omvergeblazen door “The Hurricane Heist”. Nochtans is het begin nog veelbelovend. Een flashback waarin de jonge Will en Breeze proberen te ontsnappen aan een andere indrukwekkende orkaan, samen met hun vader. Een ondoordachte en stupide beslissing van hun vader zorgt ervoor dat de jongens met lede ogen moeten zien hoe hun vader door een rondslingerende silo wordt platgewalst. Geloof me vrij. Er passeren nog meer stompzinnigheden in deze film. Deze desastreuze gebeurtenis beïnvloedt enigermate het leven van de beide jongens. Will (Toby “Kong/Koba” Kebbell) groeit uit tot een ervaren en deskundige meteoroloog, die na al die jaren nog altijd op zoek is naar de oorzaak van deze fenomenen. En natuurlijk naar een oplossing om ze te voorkomen. Waarschijnlijk een soort Freudiaanse reactie om na al die jaren zijn vader nog te redden. Breeze (Ryan Kwanten) is compleet het tegenovergestelde. Een fatalistisch flierefluiter met een je-mon-fou houding. Waarschijnlijk tracht hij het gebeuren te verdringen op deze manier.

Will had bij de planners van de overval in de leer moeten gaan, want blijkbaar zijn zij wel ingewijden in de geheimen van het ontstaan van orkanen. Je moet toch wel al een Nobelprijswinnaar zijn om weken op voorhand te weten dat er in de buurt van een U.S. Treasury facility een orkaan van categorie 5 zal opdagen. En ook dat het oog van die orkaan deze plek zal doorkruisen, wisten ze exact te bepalen. De timing is ook noodzakelijk zodanig dat ze op het juiste tijdstip de papierversnipperaars konden hacken (al ooit gehoord van papierversnipperaars die met het internet geconnecteerd zijn?) en uitschakelen, zodanig dat het papiergeld zich opstapelde voor een tijdje. Wat volgt is een “Die Hard”-achtige reddingsoperatie waarbij de meteoroloog Will de rol van ridder op het witte paard op zich neemt en de bevallige, vrouwelijke bewakingsagente Casey (Maggie “Aftermath” Grace) helpt bij het dwarsbomen van de schurken hun inventief opgezet plan.

De bende staat onder leiding van de zelfzekere Perkins (Ralph Ineson). De meest humane bankovervaller die ik ooit heb mogen bewonderen in een film. Deze schurk wil niet dat de overval eindigt in bloedvergieten, dus wordt iedereen uitgeschakeld met één of ander olifantenverdovingsproduct. Tevens is hij voorzien van een uitzonderlijk diepe stem waar de zanger van The Crash Test Dummies jaloers op zou zijn. Waar deze bende geen rekening mee gehouden heeft, is het feit dat orkaan Tammy over een rechtvaardigheidsgevoel beschikt en telkens het eerlijke trio bevoordeeld. De bankovervallers vallen ten prooi aan de ongure natuurelementen en moeten zich overal aan vastklampen. Terwijl auto’s als veertjes worden bijeengeveegd door de orkaan, blijven onze helden rustig toekijken met een perfect uitziend kapsel. De wieldoppen die Will gebruikt als projectiel, kwakken niet plat op zijn eigen smoelwerk, maar worden accuraat om het hoekje meegenomen door de krachtige orkaan. Goed opletten bij het tafereel in een warenhuis waar het dak afgerukt wordt en onze helden aan een kabel het luchtruim in gekatapulteerd worden, om dan naderhand als engeltjes aan een touw zachtjes neder te dalen. Ik moet zeker niet vertellen dat het voor “The bad guys” veel slechter afloopt.

“Hurricane heist” gaat dan misschien wel over een orkaan van categorie 5. De film zelf is niet meer dan een zwak laag drukgebied. Het ziet er misschien wel allemaal actierijk en wervelend (hoe kan het anders) uit. En misschien is het een film waar de grens van geloofwaardigheid wel overschreden mag worden. Maar men moet nu ook weer niet overdrijven. Om eerlijk te zijn vermoedde ik al dat dit een ramp van een film zou worden. Het moment dat er zich een doodskop vertoonde in de zwarte onweerswolken (iets gelijkaardigs als in “The Mummy”), vreesde ik er al voor. “Hurricane Heist” gaat inderdaad over een overval tijdens een orkaan. Maar “The perfect hurricane heist” is het verre van.

1.5*

“I can come in anytime I want. And I can get you, anytime I want.

But I'm not going to. Not until it's time.

When you wish you're dead... that's when I'll come inside.”

Wat je zeker niet moet verwachten in “Hush”, is dat Maddie (Kate Siegel) al krijsend gaat rondlopen terwijl ze belaagd wordt door een onbekende persoon (John 10 Cloverfield lane Gallagher Jr.)die rond haar huis in een afgelegen bos dwaalt. En dit omdat Maddie doofstom is, nadat ze op jonge leeftijd het slachtoffer werd van een meningokokkeninfectie. Deze met masker getooide gestoorde sadist laat haar weten dat hij zijn tijd zal nemen en als de tijd er rijp voor is, haar huis zal binnendringen en haar met zichtbaar plezier aan zijn mes zal rijgen. Het motief voor deze maniakale daad blijft onbekend. Maar wat wel als een paal boven water staat, is dat deze maniak een ziekelijk plezier beleeft aan dit sadistisch spelletje. Dat hijzelf niet echt gezegend is met een aanzienlijk aantal hersencellen, speelt natuurlijk wel in het voordeel van Maddie want die snul neemt toch wel enkele belachelijke beslissingen. Anderzijds zijn sommige beslissingen van Maddie ook niet doordacht. Maar haar handicap zou wel eens van invloed kunnen zijn geweest op haar beslissingsvermogen. Het is haar dus vergeven.

“Hush” is een doorsnee slasher in het home invasion genre. Tja, zo zijn er al ontiegelijk veel de revue gepasseerd de laatste jaren. De vraag is dan ook of deze film iets origineels brengt. Wel, er wordt degelijk gebruik gemaakt van het feit dat Maddie doofstom is. Er zijn een aantal momenten dat het geluid volledig gemute wordt, zodanig dat we een idee krijgen in wat voor wereld Maddie zich continu bevindt. Een bel der stilte waar ze op een comfortabele manier in vertoeft, zonder zich bedreigd te voelen. Tot op het moment een geschift persoon deze bel doorprikt. Maar daar stopt het dan ook qua originaliteit. Voor de rest volgt het dezelfde richtlijnen als alle andere home-invasion films. Ook hier een kwetsbaar slachtoffer in een penibele situatie en zichtbaar benadeeld ten aanzien van de moordenaar. Aanvankelijk lijkt het een peulenschil om de frêle, doofstomme Maddie naar de eeuwige jachtvelden te sturen, tot blijkt dat ze een enorm overlevingsinstinct heeft en zich niet zomaar gewonnen geeft. De ontknoping is dan ook al ver op voorhand te voorspellen.

Ondanks het inventieve concept en de film kwalitatief bij de betere slasher films hoort, waren er toch enkele zaken die me danig op de zenuwen werkten. Allereerst de dommigheden en stupide beslissingen van zowel Maddie als de belager grensden soms aan het belachelijke. Het leek ook alsof Maddie’s handicaps nog niet voldoende waren, want het grootste deel van de film is gehuld in duisternis. Doordat het zich ’s nachts afspeelt in een duistere woning, is het nogal evident dat alles zich afspeelt in de donkerte. Meestal is dit geen bezwaar voor de filmliefhebber. Behalve als er dan ook bijna niets te zien is, waardoor het soms moeilijk was uit te maken wat er nu met wie aan de hand was. En al een geluk dat “Hush” maar een tijdsduur kent van pakweg 90 minuten, want na de zoveelste wandeling rond het huis door de man met het masker, begon me dat toch wel enorm te irriteren. Voor seriemoordenaars in spe deze raadgeving. Wil je je toekomstig slachtoffer angst aanjagen, dan wandel ettelijke keren rond hun huis. Schijnbaar helpt dit. En dat de identiteit van de moordenaar al zo vroeg wordt prijsgegeven, is ten nadele van de beoogde spanning. Het moment dat hij zijn masker laat vallen, daalt de spanning zienderogen.

De meest geslaagde scene is dan ook wanneer Maddie nog onwetend is en de gemaskerde man haar huis binnendringt en haar observeert van dichtbij. Daarna wordt het een doorsnee kat-en-muis spel. “Hush” is exclusief op Netflix te bewonderen en is een perfecte film om eventjes mee te pikken voor het slapengaan. Ik ben er zeker van dat deze horror/thriller niet zoals “Lights out” je slaap zal bederven. De kans is groot dat er tijdens het bekijken al vermoeidheidssymptomen optreden.

2.5*