Opinions

Just please give us a call if you find out anything when you get there.
Like where we can go to be safe.

Niets zo leuk als af en toe een degelijke rampenfilm. Zo’n film waarbij de ramptoerist in je tevredengesteld wordt. Het aantal films dat al eens de revue zijn gepasseerd zijn legio. De oorzaken voor mondiale destructie zijn gevarieerd. Er waren allesvernietigende aardbevingen (“Earthquake” en nog maar recent “San Andreas”) die plateaus omhoog duwden en complete metropolen uiteenreten. Boten die zonken vanwege een enorme golf (“The Poseidon Adventure”) of een verdwaalde klomp ijs (“Titanic”). Uitbarstende vulkanen (“Dante’s Peak”), aanstormende ijstijden (“The Day after Tomorrow”), tsunami’s (“Lo Imposible”) of toepasselijker een zich snel verspreidend, dodelijk virus( “Contagion”). De verhaallijn van zulke rampenfilms is over het algemeen steeds hetzelfde. Je weet in de eerste plaats al wat er te gebeuren staat en wacht dus geduldig op het catastrofale moment. Vervolgens ben je getuige van de op voorhand geweten rampspoed. En stiekem voel je dat gelukzalige moment dat je alleen maar een stille getuige bent en niet lijfelijk aanwezig bent en je lot moet ondergaan. En telkens loopt het goed af voor de protagonisten (met enkele willekeurige slachtoffers uit het gezelschap) die op een miraculeuze manier weten te ontsnappen aan de dood. Eindigen doen zo’n films dan meestal met apocalyptische beelden die aantonen hoe vernietigend het wel allemaal was.

“Greenland” viel in mijn ogen buiten de categorie van films die zo’n verhaallijn volgen. Het past eerder in het rijtje van films waar je ook “Seeking a friend for the End of the World” in terugvindt. Je bent je bewust van welk drama er zich gaat afspelen. Maar echt spectaculair wordt het niet. De actierijke scènes waarbij fragmenten van de naderende komeet op de aarde inslaan, zijn nogal schaars te noemen. Eigenlijk een beetje zoals in “Armageddon” waar ook onderwerpen zoals bijna onuitvoerbare menselijke missies en zelfopoffering meer centraal stonden dan het rampgedeelte op zichzelf. In deze laatste werd de ruimtelijke trip met spaceshuttles naar de voorgrond geschoven. In “Greenland” is het de trip van de familie Garrity naar een bepaalde plek waar John (Gerard Buttler) en zijn familie veilig zijn voor de nakende vernietiging van al wat leeft op de Aarde. Kortom, de naderende ramp verschuift naar de achtergrond en de dramatiek neemt het over. Op allerlei vlak weliswaar.

Zoals het een clichématige rampenfilm betaamt, heb je allereerst het familiale aspect. Meestal handelt het over een gezin met relationele problemen. Zo ook hier in “Greenland”. Wat John effectief heeft uitgevreten, wordt niet expliciet uit de doeken gedaan. Maar wees gerust, hoe langer de moeizame reis duurt, hoe meer de elkaar wantrouwende echtelieden dichter naar elkaar toegroeien. Volgens mij is dat ook een verplicht item dat in een rampenfilm verwerkt moet worden. De film focust meer op de neveneffecten van zo’n ramp dat zich over de gehele wereld afspeelt. De hysterie en paniek die ontstaat. De plunderingen die uitbreken en de massale uittocht met de gekende monsterfiles. De verontwaardiging die zich meester maakt van vrienden van John en Allison (Morena Baccarin) die aanwezig zijn op een verjaardagsfeestje op het moment dat John een persoonlijke melding krijgt van de autoriteiten om zichzelf en zijn gezin in veiligheid te brengen op een voor het grote publiek geheim gehouden plek. De smeekbede van één van de ouders om haar kind mee in veiligheid te brengen had meer impact op mij dan de rest van de film.

De rest van de film toont dan de moeizame trip naar deze geheime plek vol obstakels en tegenspoed. Vanzelfsprekend lijdt het zoontje Nathan (Roger Dale Floyd) aan suikerziekte en mag de levensnoodzakelijke medicatie niet vergeten worden. En ja hoor, verwacht weer op de zenuwen werkende problemen daaromtrent. Ook het bereiken van de militaire luchthaven om hun gereserveerde plaatsen op een transportvliegtuig op te eisen, verloopt ook niet zonder slag of stoot. En op een bepaald moment wordt het allemaal een beetje teveel. Net als je denkt dat deze familie wel genoeg tegenslag verwerkt heeft, dient zich alweer het volgende aan. En alhoewel de makers getracht hebben deze film een uiterst realistisch karakter te geven, zitten er ook wel enkele onrealistische toestanden in, zoals de chaos bij het vliegveld. Ik vrees dat indien men geconfronteerd wordt met zo’n situatie in werkelijkheid, een veelvoud aan burgers voor de dranghekken zou staan. En de manier waarop dingen opgelost raken tijdens deze tumultueuze tijden, komt ook soms wel wat ongeloofwaardig over.

Misschien waren mijn verwachtingen wat betreft deze film ietwat te hoog en werd het eerder een teleurstellende ervaring. Men heeft er eerder een emotionele rollercoaster van gemaakt dan een rampenfilm avant la lettre. Maar met het verstand op nul is het best een genietbare gegeven. En ook al wordt Gerard Butler meestal geassocieerd met hersenloze actiefilms, weet hij hier, net zoals in “The Vanishing”, toch te overtuigen. De aller-sympathieke huisvader die dankzij heldhaftigheid erin slaagt om het geschonden vertrouwen dat zijn vrouw had in hem weer te herstellen. “Greenland” is zeker geen slechte film, ondanks het tekort aan actierijke en apocalyptische beelden. Ik vond “2012” vele malen slechter ook al voelt “Greenland” redelijk melodramatisch aan in bij momenten. Maar deze film verveelt niet. Voordat je het weet is de 2 uur durende film afgelopen. Maar spijtig genoeg was deze rampenfilm niet zo onvoorspelbaar vergeleken met de aanstormende komeet.

2.5*

“What do you think happens to us when we die?

I don't know.

I guess it's a lot like it is before you're born.”

Allereerst een waarschuwing voor diegenen die ervan uitgaan dat dit een voortzetting is van de meesterlijke film “Gremlins” uit 1984. Geloof me vrij, deze film heeft hier helemaal niets mee te maken. In de verste verte niet. Niet op vlak van entertainment. Niet op vlak van inhoud. En zeker niet op vlak van acteren. Als er iets was dat me echt op de zenuwen werkte bij het bekijken van deze B-categorie horror, dan was het wel het vreselijk acteerwerk. Niet alleen was het zielloos. Maar het kwam zo amateuristisch en geforceerd over. Er is zelfs geen sprankeltje humor aanwezig. Geen kwaadaardige Gremlins die een orgie houden in een lokale pub. Of een bejaarde dame die met haar stoeltjeslift gelanceerd wordt. Of zou het kunnen dat ze de debiele conversaties zagen als humoristisch? Ik vrees het niet.

Maar toch was het uitgangspunt en basisidee redelijk inventief en origineel te noemen. Een metaalachtige kubus met een klok-achtige afbeelding vol astrologische tekeningen waarin iets gehuisvest is waar je liever niet mee geconfronteerd wordt. En er is maar één gouden regel die ervoor zorgt dat je van het kleinood verlost raakt. Je moet het gewoonweg doorgeven aan iemand anders waar je zielsveel van houdt. Daar sta je dan voor een dilemma. Een vergiftigd geschenk voor iemand die je enorm graag ziet. En dat is wat ene zekere James uiteindelijk doet, nadat zijn huisgezin waarschijnlijk al kennis gemaakt heeft met het bloeddorstige wezen. Hij schenkt het aan zijn moeder. Wist hij veel dat er nog meerdere personen aanwezig zijn in het ouderlijke huis. En voor je het weet begint het kleine wezentje toe te slaan en stapelen de lijken zich langzaamaan op. Uiteindelijk is het Adam Thatcher (Adam Hampton) die opgescheept zit met de duivelse doos.

Het meest positieve in deze indie-horror is de vormgeving van het duiveltje met een onvermoeibaar killer-instinct uit de doos. Ondanks het feit dat het budget beduidend lager ligt dan de meeste films waar computer gegenereerde wezens in opduiken, zijn de makers er wonderwel in geslaagd om een verrekt realistisch schepsel te creëren. Maar net als in “Big Ass Spider” is het buitenproportioneel gevormd exemplaar van veel mindere kwaliteit. Het lijkt wel een nep, plastiek figuurtje dat via stop-motion tot leven komt. Vergelijkbaar met de reusachtige insekten uit SF-films van de jaren 70. Ook inhoudelijk gingen de makers creatief te werk. Zo is het niet zo evident voor de familie Thatcher om de kubus kwijt te raken. Als ze denken dat ze van de ellende verlost zijn door het zomaar aan iemand willekeurig door te geven (een beetje zoals het probleem werd opgelost in “It follows”), dan komen ze ook bedrogen uit. Blijkbaar kan het mysterieuze wezentje op een bepaalde manier aanvoelen dat je niet echt houdt van de nieuwe eigenaar. Dat het onding telkens weer opduikt, ongeacht wat Adam ook probeert, was te verwachten. En om eerlijk te zijn was het hoogst irritant na de zoveelste poging.

Moest deze film dateren uit de jaren 80, dan was het uiteindelijk eindproduct verantwoord te noemen en paste het zonder twijfel bij andere toen uitgebrachte monster-horror films. Spijtig genoeg kan het creatief in beeld brengen van de gremlin (Trouwens, ik vraag me nog steeds af waarom het zo genoemd werd), de zeldzame spannende momenten (de confrontatie tussen dochter Anna (Katie Burgess) en het monstertje) en de toch wel intrigerende onderwerp, er niet voor zorgen dat de balans positief uitslaat. En de oorzaak is dan vooral het gebrekkige acteren, de stupiditeiten, de soms toch wel slechte SE’s (vooral de aangebrachte wonden zagen er kitcherig uit) en de beperkte verhaallijn. De naïviteit waarmee bepaalde problemen opgelost worden is soms ronduit belachelijk (zoals het verbergen van lijken in de kelder). En voor de zoveelste keer zijn de dienaars van de wet niet slimmer dan de twee idioten uit “Dumb and Dumber”. Meest hilarische moment was voor mij de reactie van een rechercheur die detective Harris (Kyle Pennington) in contact bracht met Lucy Anifero, zigeunerin en blijkbaar iemand die iets weet over occulte en bizarre zaken. Nadat Harris bij de bewuste dame een degelijke uiteenzetting heeft gekregen over de duivelse kubus, is dit de eerste opmerking van deze rechercheur : “She’s hot, right?”. Van zo’n idioot moet je niet gaan verwachten dat hij de zaak zal oplossen.

Ben je een fan van zulk type SF-horror en ben je aanhanger van alles wat ook maar gerelateerd is aan de jaren 80, dan kan ik je deze wel aanraden (er zit zelfs een Alien-achtig fragment in). Je zal er niet met open mond naar kijken en omvergeblazen worden door wereldschokkende nieuwigheden, maar het kan wel zorgen voor kort vertier.

PS. Deze hilarische recensie las ik op Letterboxd en vat het eigenlijk een klein beetje samen :

My roommate and I decided to watch a movie tonight. I asked her if she wanted to watch The Dark Tower, 'cause I hadn't seen it yet. She said "No, I've already seen it and it's the worst movie of the year". So we watched this instead. Once it was over, her only comment was "We should have watched The Dark Tower..."

1.5*

I have been in this well of loneliness, this black hole.

Maybe it drove me a little mad.

We were meant for love, Frances,

not this terrible isolation.

Kom je deze tegen op je favoriete streaming platform of ergens op één of andere VOD-netwerkdienst, dan is het zeker geen slechte keuze om anderhalf uur mee op te vullen. De film an sich is zeker niet baanbrekend of adembenemend vernieuwend. Deze Hitchcock-achtig thriller zorgt voor tijdelijk vertier waarbij het acteerwerk vooral hetgeen is dat je zal bijblijven. Spijtig genoeg wordt al heel vroeg aan het begin van de film een onthulling gedaan waardoor het wel enorm evident is welke richting het uitgaat.

Laat ik met de deur in huis vallen. Isabelle Huppert is gewoonweg fantastisch als Greta. Een vriendelijk ogende weduwe, woonachtig ergens in New York in een lieftallig huisje dat tussen flatgebouwen is geplet, die haar eenzame dagen doorbrengt met alledaagse dingen. Haar man is overleden en haar dochter studeert aan een conservatorium in Frankrijk. De andere hoofdrol wordt ingepalmd door Chloë Grace Moretz. Zij speelt Frances. Een jong volwassene die als serveerster werkt in een chique restaurant en een zorgeloos leventje leidt samen met haar beste vriendin Erica (Maika Monroe). Een levenslustig en doodbraaf kind die geniet van het leven. En net als Greta moet ze omgaan met het verdriet na het verlies van een naast familielid. Haar moeder is het jaar ervoor overleden aan kanker.

Als ze op een avond een handtas vindt op de metro is ze de eerlijkheid zelve en beslist ze om het kostbare item aan de rechtmatige eigenares terug te bezorgen. Ondanks het luid protest van haar vriendin Erica ( “Okay, this is Manhattan. You find a bag, you call bomb squad”) die liever een wellness-weekendje wil bekostigen met het gevonden geld. Frances beseft echter niet dat ze weldra in een spiraal van psychologische intimidatie en regelrechte stalking terecht zal komen. Een gekmakende, onleefbare situatie die haar wel zal overtuigen om de volgende keer als ze nog eens zo’n achtergelaten handtas tegenkomt, deze met een parmantige trap de Upper Bay in te sjotten. Wat start als een innige vriendschap tussen twee lotgenoten die gezellig samen een wandeling maken, een hond aanschaffen en wat kokkerellen, lijkt naderhand niets anders dan een schertsvertoning te zijn. Een scenario ontsproten aan het krankzinnige brein van Greta.

Het is het acteerwerk van beide actrices dat de film net boven het gemiddelde tilt. De verhaallijn daarentegen scheert niet echt hoge toppen. Qua stijl is het niet al te origineel en volgt de film het aangelegde pad door meerdere films uit het verleden. Zelfs de poging om je op het verkeerde been te zetten op het uiteinde was niet snugger genoeg. Verwacht dus niet een thriller à la “Single white female”, maar eerder aan een psychologisch steekspel tussen de twee hoofdpersonages. Schitterend om te zien hoe zo’n lieftallige, oude dame kan veranderen in een ijskoud, geschift sadistisch vrouwmens. Zonder dat er ook maar iets aan haar gelaatstrekken verandert. Alleen al daarvoor is het de moeite om deze doorsnee film een kans te geven.

2.5

Tell me the fairy tale again.

It's too scary, you'll start seeing things that aren't there.

De laatste jaren worden we overstelpt met live-action versies van bekende Disney sprookjes. Deze volgen meestal het gekende sprookje zonder van het verhaal af te wijken. Zelfs de aankleding en de sfeer is identiek aan het origineel. Met “Gretel & Hansel” is dit echter niet het geval. Regisseur Osgood Perkins heeft enorme moeite gedaan om er een eigenzinnige creatie van te maken. In grote lijnen stemt het overeen met het origineel verhaal van de gebroeders Grimm. Maar de moraal van het verhaal wijkt toch wel enorm af van het origineel sprookje. Geen vervelende stiefmoeder. Geen kiezelsteentjes of broodkruimeltjes. In het originele sprookje was Hans inventiever. Hier is het een hulpeloos klein kereltje die afhankelijke is van zijn grotere zus. Maar het is vooral de rol die Gretel speelt in dit verhaal en hoe dit personage evolueert. Vandaar waarschijnlijk ook het verwisselen van de namen in de filmtitel, wat erop duidt dat Gretel een voornamere rol speelt.

De periode waarin het zich afspeelt, is vergelijkbaar met die in “The VVitch” of “Apostle”. Ten tijde van de grote hongersnood hoogstwaarschijnlijk, toen het voor velen moeilijk was om te overleven. De meesten leefden in armoedige huisjes en hadden geen middelen om aan hun dagelijkse behoeftes te voorzien. Zo ook de moeder van Gretel en Hans, die met niet mistverstane woorden (en een vervaarlijk uitziend houthakkersbijl) de kinderen het huis uitjaagt. Allereerst krijgen ze het advies van een vriendelijke man om werk te zoeken bij houthakkers en vooral niet van het pad af te wijken. Honger en de vondst van heerlijk uitziende paddenstoelen, zorgt er echter voor dat de twee kinderen dit toch doen per ongeluk op een zwart huisje stoten in het woud.

De paddenstoelenscène is amusant te noemen en laat al vermoeden dat deze film zeker niet een toegankelijke versie is van het gekende sprookje. Het is ook niet aangeraden om deze met je kroost te gaan kijken zoals velen dit deden bij de verfilming van “The Lion King”. Daarvoor is deze film te duister, naargeestig en misschien voor kleine kinderen te angstaanjagend. Ook al vond ik dat het label horror, dat deze film heeft meegekregen, een beetje overdreven is. Echt griezelig is “Gretel & Hansel” niet. Verwacht je niet aan de typische elementen uit een horror. Geen jumpscares. Geen bloederige taferelen of creepy bezetenheden. Maar wel een onaangenaam gevoel dat zich de gehele film van je meester maakt. En een intense, enge sfeer waarin je ondergedompeld wordt.

Ik vrees ook dat door het artistieke karakter en experimentele uitwerking, dat dit morbide sprookje niet voor iedereen is weggelegd. Veel horrorliefhebbers zullen vreselijk teleurgesteld zijn en het eerder als een pretentieuze film afschilderen. Boosdoeners zijn natuurlijk het gebrek aan spanning en het lage tempo dat aangehouden wordt. Maar voor mij was het de unieke sfeer en het fantasierijk verhaal waardoor het boeiende ervaring werd. Het design van het heksenhuisje (zonder peperkoeken muren die met allerlei zoetigheid versierd zijn) zal je in verwarring brengen. Een pikzwarte, modernistische woning opgetrokken met hedendaagse materialen en stijlen. Niet direct iets waar je aan zal beginnen knabbelen. Het interieur is enerzijds kenmerkend voor die welbepaalde tijd. Maar anderzijds zijn er ook daar stijlkenmerken die eerder in de tegenwoordige tijd thuishoren. En de rijkelijk gevulde tafel vol overheerlijke stoofschotels en gebakjes, is een lust voor het oog.

Wat me het meest kon bekoren, was de uitstekende cast. Vooral Alice Krige als de angstaanjagende en duivelse toverheks was gewoonweg fabuleus. En ook Sophia Lillis speelt op overtuigende wijze de rol van Gretel. Een jong meisje met onverwachte toekomstperspectieven. De prachtige muziek en geluidseffecten zorgen samen met het gebruikte kleurenpallet voor een apart sfeertje. Alleen de ontknoping vond ik een beetje ongelukkig gekozen en niet passend bij het gezapige tempo van de film. Ik kan zeker genieten van een rechttoe rechtaan versie van een sprookje. Maar deze tegendraadse versie wist me toch te verrassen. Zeker een film voor de liefhebbers van esthetisch fraai gevormde films.

3.5*

Survival of the fittest.

Prachtige natuurbeelden. Beetje National Geographics kijken.

Sterke acteerprestaties , realistische beelden. Het overleven van de mens in een desolate plek, vechtend tegen de kou en de honger, en een horde wolven die hun territorium bewaken.

Verrassend goede film uiteindelijk

3.5*

I would have shot you in the dick,

if the target wasn’t so small

“Guns Akimbo” is gewoonweg te absurd voor woorden. Het is absolute nonsens en niet te serieus te nemen. Het is gewoonweg “over the top” pulp en lijkt wel gebaseerd te zijn op één of andere Aziatisch stripverhaal. Maar geloof me vrij. Deze film is gewoon entertainment van de bovenste plank. Een achtbaan die langzaamaan een uiterste steile aanloop neemt en dan met een rotvaart de diepte in dendert en met een vreselijke snelheid je heen en weer schudt. En deze doldrieste, hyperkinetische rit duurt tot en met de ontknoping. De actiescènes met Nix (Samara Weaving) zijn “John Wick” waardige evenbeelden. Flitsend gemonteerd. Rondspattend bloed als kogels zich in slowmotion doorheen menselijk vlees boren. En dit alles onder begeleiding van een energieke soundtrack waar je “The Ballroom Blitz” van The Sweet te horen krijgt. Kortom, ik heb anderhalf uur enorm genoten van deze film.

Ik heb oneindig veel respect voor de acteur Daniel Radcliffe. Deze kerel had nog heel zijn leven kunnen profiteren van het “Harry Potter” stempel dat ze op zijn voorhoofd hebben getatoeëerd. Men had zonder problemen en zonder schroom nog wel enkele vervolgen kunnen verzinnen die misbruik maken van de succesformule die de boekenreeks en verfilmingen hadden. Hij had ook nog kunnen eisen om deel uit te maken van de “Fantastic Beasts and where to find them” franchise. Maar neen. In plaats daarvan koos Radcliffe voor niet zo voor de hand liggende projecten zoals “Kill your Darlings”, “Horns” en “Swiss army Man”. Een homoseksueel-getinte film vol literair gezwets enerzijds. En anderzijds een film over een vriendschap tussen een schipbreukeling en een lijk. Je kan moeilijk zeggen dat dit commercieel veilige films zijn die goed liggen bij het fantasieminnende publiek die Harry Potter op handen dragen. En om misverstanden te vermijden, ik werd ook betoverd door de Potter-films (althans de eerste vier toch).

Dus geen toverformules, mythologische wezens en een Radcliffe met een tovenaarshoed op zijn knikker die een jongensachtige, verlegen glimlach toont. Nope, hier is het een nobody, met een uitzichtloze job, die thuis voor zijn Tv-scherm het ene bierflesje na het andere ledigt terwijl hij gewelddadige videospelletjes speelt. En als notoire online trollenjager kan Miles (Daniel Radcliffe) niet weerstaan om op de website van Skizm denigrerende commentaren te plaatsen en aanhangers van dit obscuur platform te provoceren. Skizm is een illegale website die in real-life duels organiseer waar bij de tegenstanders elkaar trachten te elimineren. En dit wordt op het internet gesmeten en door honderdduizenden fanatieke fans gevolgd. Nogal wiedes dat ik als eerste aan “Death match” dacht. De organisator van dit alles is de getatoeëerde lelijkerd Riktor (Ned Dennehy) die overduidelijk niet goed snik is en zich laat begeleiden door een bende malloten waar de spiermassa merkelijk hoger ligt dan het gewicht van hun hersenen. En Riktor kan niet bepaald lachen met de gespierde taal die Miles op zijn forum plaatst. En voor dat deze laatste het beseft, ligt hij in bed met twee automatische geweren vastgeklonken aan zijn beide handpalmen en is hij zelf kandidaat voor een duel tussen hem en Nix.

Met deze film verlaat Radcliffe voor de zoveelste keer zijn comfortzone en tracht hij weer te tonen dat hij meer aankan dan Harry Potter te spelen. Een ruige baard, constant onder het bloed zittend en zich bedienen van een portie zelfspot en humor, zorgen daar dan ook voor. Om maar te zwijgen over de kledij : een geruite ochtendjas, een boxershort en pluizige reuzenpantoffels in de vorm van tijgerklauwen. Voor Samara Weaving is dit een kleine beetje een verlengstuk van haar rol in “Ready or Not”. Dezelfde bloederige en over-the-top toestanden. Maar hier heeft ze dan wel meer de attitude van Harley Quinn meegekregen. Een gestoord, niets vrezend persoon die uiterst effectief tegenstanders weet uit te schakelen. Dat haar krankzinnig gedrag veroorzaakt werd door een incident in haar jeugd, wordt er wel eventjes bijgehaald maar heeft feitelijk geen enkele impact of betekenis. Deze hersenloze actiefilm heeft maar één doel voor ogen en dat is chaotische en grenzeloze actie te tonen. En dit alles overgoten met een sausje humor à la Deadpool. Er zitten aardig wat hilarische momenten in deze film. Het probleem van de aan de handen gemonteerde pistolen waardoor handelingen uitvoeren een enorm probleem vormen voor Miles. Een deur openen, iemand bellen of zelfs een plasje doen zijn levensgevaarlijk. De Australisch klinkende dakloze (Rhys Darby) was gewoonweg schitterend met zijn advies over zelfmoordtechnieken en zijn Cypres Hill imitatie. Hoe hij die jas aangekregen heeft, blijft voor mij echter een raadsel.

Als je niet bestand bent tegen een chaotische verhaallijn en erger het je als de film voorspelbare pulp is dat eerder op een overdreven stripverhaal lijkt, dan raad ik je aan om deze te mijden. Ofwel neem je geen al te kritische houding aan en onderga je de film gewoonweg. Misschien kan je dan wel het bruisende tempo, de schreeuwerige beelden, de creatieve cameratechnieken en compleet geschifte ondertoon van deze film met een beperkt budget wel appreciëren. “Guns Akimbo” is zeker geen film voor iedereen vanwege het videogameachtige karakter en de grove humor. En voor wie wil weten wat de filmtitel nu feitelijk betekent : Akimbo is een vechttechniek waarbij in elke hand een wapen wordt gebruikt. Tja, ik moest het zelf ook opzoeken.

3.5*