Opinions

Ook na deze tweede kijkbeurt kan ik hier helaas geen meesterwerk in terug zien.

Laat ik vooropstellen dat de cinematografie magnifiek is. De film staat bol van geweldige tracking shots. Het is telkens weer genieten wanneer Danny op zijn driewieler door de lange hallen van het hotel fietst. De hallucinaties zijn ook erg sterk uitgebeeld en zijn zonder twijfel mijn favoriete onderdeel van de film. Het sound design is uitmuntend en ik heb zelden zo'n zenuwslopende score gehoord. Het Overlook Hotel is ook nog eens uitermate sfeervol en de perfecte setting voor een film als deze. Dat soort dingen kun je allemaal wel aan Kubrick overlaten, perfectionistisch als hij is.

Waar ik me echter aan stoorde was de karakterontwikkeling, die eigenlijk gewoon amper aanwezig is. Het idee van een hoofdpersoon die vanwege zijn isolement langzaam maar zeker compleet doordraait kan ik zeker waarderen, maar Jack Torrance is van begin af aan al een doorgedraaide kwal waardoor dit principe totaal niet uit de verf komt. Het is een verdomd eendimensionaal karakter zonder enige redeeming quality. Daarnaast legt Jack Nicholson het er veel te dik bovenop wat mij betreft. Zo'n rol is veel meer gebaat bij nuance en subtiliteit. Daar is Nicholson gewoonweg niet de juiste acteur voor met zijn irritante maniertjes. Het karakter van Duvall brengt het er niet veel beter vanaf. Het enige wat zij mag doen is verontwaardigd zijn en de boel bij elkaar krijsen. Wat een ondankbare rol zeg. Van enige chemie tussen die twee personages is ook geen enkele sprake. Eeuwig zonde, want als dat van zulke kwaliteit was als het filmtechnische aspect had The Shining ongetwijfeld tot een van mijn favorieten behoord. Nu blijft die op een magere 3.5* steken.

Geweldig!

Normaal gesproken houd ik totaal niet van comedies. Als ik er 5 in mijn top 100 heb is het veel. Zelden kom ik comedies tegen waarbij de humor niet geforceerd aanvoelt, maar dit is er zo een. In plaats van humor bestemd voor de grootste gemene deler gaat beginnend regisseur Boots Riley hier voor een eigenzinnige combinatie tussen onderkoelde humor en een bruisende absurdistische stijl. Een bijzonder ambitieuze en bij vlagen hilarische film is het gevolg.

Riley geeft zijn eigen draai aan het hedendaagse Oakland, Californië en creëert op die manier een alternatieve realiteit die nooit al te ver van onze werkelijkheid vandaan staat. De film gaat over een man genaamd Cassius Green die zich omhoog probeert te werken als telemarketeer. Wanneer al zijn collega's een staking organiseren om een hoger salaris af te dwingen moet Cassius kiezen tussen zijn promotie of zijn collega's en vrienden. In essentie is de film een werkvloer-comedy. Je zou het als de urban fantasy versie van Office Space (1999) kunnen zien, maar daar zou je de film te kort mee doen wat mij betreft. De film gaat namelijk veel verder dan dat met een stijl waar je "U" tegen zegt. De prachtige cinematografie en belichting gaan gepaard met gave muziek die altijd op het perfecte moment wordt ingezet. De creativiteit en het oog voor detail in deze film is werkelijk fantastisch; van de kunst aan de muren tot aan Tessa Thompson's uit de kluiten gewassen oorbellen, overal is over nagedacht.

De film staat daarnaast bol van maatschappijkritiek, maar het gaat nooit ten koste van de kwaliteit. Sterker nog, het voegt juist dat scherpe randje toe. De spot wordt gedreven met het kapitalisme, de elite, rassenverschillen, hebzucht en activisme. Allemaal zaken die we al vaker belicht hebben zien worden, maar nooit op zo'n wonderlijke manier.

De cast is super. Lakeith Stanfield draagt de film met gemak. Tessa Thompson kan in mijn ogen niks verkeerd doen en Armie Hammer is perfect gecast als maniakale CEO. De personages in de film worden amper uitgediept, maar ze hebben in ieder geval allemaal hun eigen stijl en identiteit. De relaties hadden wat mij betreft nog iets beter uitgewerkt kunnen worden. Zo wordt er meerdere malen gehint naar een mogelijke driehoeksrelatie, maar daar komt de film nooit meer op terug.

Riley neemt met deze debuutfilm ongetwijfeld teveel hooi op zijn vork want tegen het einde ontspoort het geheel enigszins. Iets wat we trouwens wel vaker zien bij beginnende regisseurs die al hun ideeën in hun eerste film stoppen in plaats van te doseren. Alles wordt hier echter met zo'n flair en energie gebracht dat ik de gehele speelduur met een lach op mijn gezicht heb zitten kijken. Lang niet iedereen zal de surrealistische insteek van deze film kunnen waarderen, maar als je op zoek bent naar een originele comedy waar de creativiteit vanaf druipt, dan ben je bij Sorry to Bother You aan het juiste adres.

Ik weet zeker dat ik veel mensen tegen het zere been ga stoten, maar wat mij betreft is Star Wars: The Force Awakens de beste film uit de serie.

Tuurlijk, Star Wars en The Empire Strikes Back waren in tegenstelling tot deze film baanbrekend, maar ze waren niet foutloos. The Force Awakens hergebruikt het verhaal van Star Wars, maar doet er nog een schepje bovenop wat betreft acteerwerk, actie en het script. Ik ben er overigens van overtuigd dat dit een generatiedingetje is, aangezien ik niet het geluk had om met de originele trilogie op te groeien, maar met de prequels.

Hoe dan ook, de nieuwelingen hebben een prestatie van formaat afgeleverd, Oscar Isaac, Adam Driver, John Boyega, maar vooral Daisy Ridley speelden stuk voor stuk geweldig. Ridley is absoluut geknipt voor deze rol en wordt ongetwijfeld een superster. Desalniettemin was het ook weer geweldig om onder andere Han en Chewie weer te zien. De fanservice deed voor mij geen afbreuk aan de film, het voelt als een door-fans voor-fans creatie en dat werkte uitstekend.

De praktische sets en effecten waren heel erg tof gemaakt, er zaten een aantal prachtige shots in en ook de actie deed wat het moest doen, hoewel soms iets te snel en chaotisch. De lightsaber gevechten daarentegen waren gelukkig zeldzaam en ontzettend goed, zonder gekke over-de-top salto's, maar gewoon hard en ruig zoals het hoort.

Helaas zaten er toch nog wel wat slordigheden en clichés in het verhaal; het was bijvoorbeeld wel ontzettend makkelijk om de defensie van de starkiller base uit te schakelen en Finn bleek wonder boven wonder nog te leven na zowat doormidden gehakt te worden. Daarnaast had ik ook ontzettend graag meer van de Knights of Ren gezien, daar hebben we amper iets van gehoord, maar hopelijk bewaren ze dat voor de volgende films. Verder zat er een tikkeltje teveel humor in, begrijp me niet verkeerd het was grappig, maar de ene na de andere grap zorgde ervoor dat de ernst van de zaak een beetje onderbelicht werd.

Ondanks dat The Force Awakens veel leent van de originele Star Wars trilogie, is het een uitstekende film geworden die me niet alleen heeft laten lachen en juichen, maar me ook met open mond heeft laten kijken en me bovendien zelfs wist te emotioneren. Dat kunnen er niet veel zeggen!

4,5*

Erg fijn ondanks een paar kanttekeningen.

De eerste paar scenes vielen me niet mee. De poging tot humor viel totaal verkeerd en de hele zaal bleef muisstil wat een ontzettend ongemakkelijk begin opleverde. Daarnaast kregen we een aantal clichématige one-liners voor onze kiezen die regelmatig met overacting gepaard gingen. De eerste akte verliep met horten en stoten waardoor de toon van de film inconsistent werd.

Gelukkig kwam hier op den duur verandering in en werd ik steeds verder meegezogen in het Star Wars avontuur. Vooral de storylines van Luke, Rey en Kylo Ren vond ik heerlijk om naar te kijken, terwijl het avontuur van Finn en Rose niet helemaal van de grond kwam. Ondanks dat de backstory van Finn ongelofelijk veel potentie biedt, blijf ik het een oninteressant personage vinden. Kylo Ren daarentegen vind ik het beste aspect van deze nieuwe trilogie. Het idee van een schurk die in een tweestrijd met zichzelf verkeert in plaats van een eendimensionaal 100% kwaadaardige villain is verfrissend en Adam Driver speelt de rol met verve. De emotie en angst is van zijn gezicht af te lezen en komt zo ontzettend echt over dat ik regelmatig vergeet dat het maar een acteur is. Mark Hamill en Daisy Ridley waren ook sterk. Waar ik de training van Luke in The Empire Strikes Back een vervelend stukje cinema vind kon mij de training van Rey hier wel bekoren en ik had er graag nog wat meer van willen zien.

De ruimteschepen die elkaar opblazen is nooit mijn favoriete aspect van Star Wars geweest en in het middenstuk begon dat ook wat eentonig te worden, maar ik moet zeggen dat de actiescènes in het laatste (half) uur van de film ontzettend gaaf waren. Bijzonder fraai geschoten en de planeet met witte zand en rode zout was de ideale setting.

Hoewel het een lange film is heb ik geen moment op mijn horloge willen kijken. Ik vond het zelfs jammer toen die afgelopen was. Ik had deel 9 er het liefst gelijk achteraan willen zien.

4,0*

Geweldige remake van Argento's Suspiria die op de setting na weinig overeenkomsten toont met het origineel uit 1977. Waar de versie van Argento bekend staat als een gestileerde slasher met felle kleuren en opzwepende soundtrack is deze versie juist een bijzonder grauwe aangelegenheid die voornamelijk leunt op body horror en bovennatuurlijke elementen. De grauwheid en het opmerkelijke camerawerk zijn kenmerkend voor eind jaren 60, begin jaren 70 horrorfilms. Zo deed deze remake me meerdere malen denken aan Rosemary's Baby. Beide versies van Suspiria zijn artistiek op hun eigen manier. Het origineel kent weinig pretenties en is duidelijk met veel plezier gemaakt, terwijl de film die Guadagnino ons voorschotelt veel meer poogt te zijn. Zo is deze versie maar liefst een uur langer dan het origineel en het plot gaat lang niet meer alleen over de duistere taferelen die zich afspelen op de prestigieuze Duitse dansacademie. De tweedeling van Berlijn, de Bader-Meinhoff groep, de rol van vrouwen in de tweede wereldoorlog, Jung's psychoanalyse en tal van andere achtergrondzaken treden hier op de voorgrond. Aan de ene kant pakt dat positief uit, aangezien de film je ontzettend veel materiaal aanreikt om over na te denken en omdat de context de sombere sfeer enkel versterkt. Aan de andere kant verliest de film hierdoor zijn focus. Van bijzaak en achtergrondinformatie wordt hoofdzaak gemaakt. De hekserij op de dansacademie was voor mij het meest intrigerende aspect van de film en ik had het liefst gezien dat hier alle aandacht naar uit zou zijn gegaan. Vooral het hele gedoe rondom de psychiater had wat mij betreft geschrapt mogen worden. Dat wil echter niet zeggen dat ik me heb verveeld. In tegendeel, ik heb de volle 2,5 uur gefascineerd zitten kijken.

Alles rondom de dansschool vond ik geweldig. Wat mij betreft zouden ze 10 remakes kunnen maken over een geheim genootschap van heksen dat zich schuilhoudt in een dansacademie, zo gaaf vind ik het concept. De dansuitvoeringen waren geweldig en op briljante wijze gecombineerd met de horror. Dakota Johnson deed het geweldig en ook Tilda Swinton was op dreef in maar liefst drie verschillende rollen. Als ik dat niet van tevoren had geweten had ik het waarschijnlijk niet eens doorgehad. Wel bleef ik met de vraag zitten waarom ze niet gewoon een oude man voor de rol van de psycholoog hadden kunnen casten? Het is ook weer niet zo dat haar dubbelrol echt iets toevoegt en als je het eenmaal weet leidt het ook alleen maar af. De soundtrack van Radiohead's Thom Yorke is ook erg mooi en past uitstekend op de zang na. Ontzettend jammer dat hij zo nodig door de groteske finale heen moest zingen, want op zichzelf was dat een uitzinnig stukje cinema.

Deze versie is in ieder geval veel meer mijn ding dan het origineel van Argento. Het is prima mogelijk dat mijn score na het lezen van wat analyses en een herziening nog wat hoger zal uitvallen, maar voor nu geef ik vier dikke sterren. Wat is 2018 toch een heerlijk jaar voor horrorfilms gebleken!