Opinions

Heerlijk filmpje, al kan ik me voorstellen dat die voor de horror puristen wat tegenvalt. Zelf prefereer ik echter in veel gevallen horror hybrides over pure horror films en dit is weer zo'n heerlijk hybride werkje bestaande uit een fijne mix van horror, comedy en thriller elementen die samen een bijzonder ongemakkelijke en tevens komische sfeer weten te creëren. De film neemt rustig de tijd om het verhaal op te bouwen en ik zat elke minuut met een grote grijns op mijn gezicht te kijken. Die beduusde uitdrukkingen van Daniel Kaluuya als die weer eens een opmerking met semi-racistische ondertoon naar zijn hoofd geslingerd kreeg waren om in te lijsten. Buiten de conversaties en de vreemde personages waren er ook een aantal visuele vondsten om van te genieten, zoals Allison Williams die gekleed in het wit in een vrijwel geheel witte kamer een glas melk zit te drinken, evenals 'the sunken place' wat eruit zag als een referentie naar Being John Malkovich (slim gevonden ivm Catherine Keener).

De clou die tegen het einde van de film onthuld wordt viel me ook niet tegen, aangezien ik had verwacht dat de familie simpelweg uit een stelletje racisten bestond en alles om die hypnose draaide. Met de hersentransplantatie had ik totaal geen rekening gehouden. Achteraf sla je jezelf natuurlijk voor je kop aangezien er genoeg aanwijzingen waren. Wat ik echter jammer vond was dat het einde wat afgeraffeld aanvoelde. Iets meer spanning en vuurwerk had niet misstaan. Ondanks dat heb ik erg genoten. Wat mij betreft mag Jordan Peele zich vaker aan een "horror"project wagen!

Echt mijn best gedaan om deze film te kunnen waarderen, aangezien ik de hoes van de KimchiDVD editie ontzettend gaaf vind en ik een goed excuus nodig had om die aan mijn verzameling toe te voegen. Helaas viel de film zelf me niet mee.

Kort samengevat gaat het over een vrouw die steeds meer paranoïde begint te worden nadat haar man terugkomt van zijn zakenreis en een nieuw dienstmeisje met zich meebrengt. Zijn vrouw verdenkt hem ervan vreemd te gaan terwijl ze langzaam in de ban raakt van een sjamanistische pop die het dienstmeisje constant bij zich draagt. Op papier wel aardig, maar veel dieper dan dat wordt het echter niet.

Het eerste wat opvalt is de erbarmelijke geluidsband. Volgens mij is vrijwel alle audio apart opgenomen en zijn de stemmen achteraf ingesproken. Iets wat mij vaker tegenstaat bij giallio's, waar deze film in mijn ogen veel van weg heeft ook al komt hij uit Korea. De soundtrack bestaat voornamelijk uit slappe synthesizer troep die elke vorm van sfeer de das om doet. Elk schrikmoment gaat dan ook gepaard met een knullig geluidseffectje. Daarnaast heeft de audio regelmatig last van clipping wanneer de muziek aanzwelt of wanneer de karakters hysterisch schreeuwen.

Dit soort films moeten het eigenlijk altijd van hun visuele stijl hebben. Helaas is de consistentie hier ver te zoeken. Op het ene moment is het beeld korrelig, op het andere moment scherp. Op het ene moment wordt alles fel belicht, op het andere moment wordt er gebruik gemaakt van kleurenfilters. En dan heb ik het nog niet gehad over het overmatige gebruik van het caleidoscoop effect. Vrij origineel en leuk als visuele opsmuk, maar het komt de consistentie niet ten goede. Dat wil echter niet zeggen dat de film er niet uitziet. Zoals je mag verwachten van een Koreaanse film valt er qua camerawerk en kadering zeker wel wat te genieten. Het is alleen niet tot in de puntjes verzorgd. Zo zijn er regelmatig artefacten of vlekken op het beeld te zien en zijn er scèneovergangen die niet helemaal vlekkeloos verlopen.

Jammer genoeg valt er ook nog eens weinig te griezelen op het laatste kwartiertje na. Daarvoor zijn de opzichtige schrikmomenten op één hand te tellen en moet je eerder denken aan een psychologisch familiedrama. Onbegrijpelijk vind ik ook altijd de rol van de man in dit soort films. Er wordt nooit gehoor gegeven aan de zorgen van de vrouw en alle problemen worden weggewuifd. In plaats van dat je te maken hebt met echte personages worden ze gereduceerd tot nietszeggende plot devices, waardoor het erg moeilijk wordt om je in te leven.

Misschien ben ik te streng in mijn oordeel, maar alles waaraan ik me erger in jaren 70/80 horrorfilms wordt hier nog eens extra uitvergroot. Ik denk dat een giallo liefhebber hier meer mee kan (baspls?)