Opinions

Een mixed bag deze Japanse horror-anthologie bestaande uit 4 shorts gebaseerd op de verhalen van schrijver Edogawa Rampo. Alle vier zijn ze bijzonder stijlvol geschoten, maar geen enkele wist me echt te pakken.

Het begint met het korte Mars Canal, een intrigerend begin, maar voorbij voordat ik er erg in had. Het was vooral erg sfeervol en abstract. Helaas werd dat niet helemaal doorgezet in het tweede filmpje genaamd Mirror Hell. Ondanks de mooie shots had het plotje weinig interessants te bieden. Vooral de symboliek met de spiegels werd behoorlijk door de strot gedouwd. Maar goed, die titel heeft die niet voor niets. Catterpillar, het derde deel uit de reeks vond ik het leukst. Lekker pervers en stijlvol. Het einde waarin de motieven van de personages worden blootgelegd vond ik een stuk minder. Die waren zo krankzinnig dat het moeilijk werd om het geheel nog serieus te nemen. De laatste short, Crawling Bugs, begon erg sterk, maar ontspoorde steeds meer richting het einde toe.

Ondanks dat ik wat moeite had met de absurditeit toch nog een voldoende vanwege de sterke stijl die over de gehele linie zichtbaar is.

Sterke psychologische horrorklassieker.

De bloedmooie Catherine Deneuve speelt een jonge vrouw, Carol, die lijdt aan androfobie (een angst voor mannen). Ze woont samen met haar zus in een appartement, maar wanneer haar zus op vakantie gaat en ze het voor twee weken alleen moet zien te redden gaat het mis. Ze trekt zichzelf terug met als gevolg dat haar angsten en hallucinaties in rap tempo verergeren.

Polanski weet hier met minimale middelen een knap staaltje werk vol symboliek af te leveren. Er wordt nooit uitgeweid over de achtergrond van de personages, maar de beelden spreken voor zich. Heerlijk hoe Polanski de kijker zijn eigen conclusies laat trekken. Dit is typisch zo'n film die aan de oppervlakte simpel lijkt, maar als je wat dieper graaft kun je er veel meer uithalen. Het geheel wordt vakkundig opgebouwd. Het is traag en dicht op de huid gefilmd, daarnaast wordt er gebruik gemaakt van een jazzy score waardoor er een zenuwslopend, benauwend sfeertje ontstaat. Niet omdat het nou zo spannend is, maar omdat je als kijker voelt dat Carol een tikkende tijdbom is waarbij het enkel afwachten is totdat die afgaat.

Ondanks dat ik dit soort karakterstudies het liefste zie, wist Catherine Deneuve me niet helemaal te overtuigen. De aftakeling van haar geestelijke gezondheid wordt er naar mijn idee te dik bovenop gelegd in de acteerprestatie. Deneuve blijft maar apathisch voor zich uit zitten te kijken. Een vrij makkelijke manier om de kijker duidelijk te maken dat er iets mis is met haar. Iets meer nuance zou beter zijn geweest.

Repulsion haalt het niet bij mijn favoriete Polanski film Rosemary's Baby, maar komt dichter in de buurt dan The Tenant.

Zojuist in de bios gezien (4K met Dolby Atmos).

Wat een intense beleving. Het eerste wat opvalt zijn de prachtige beelden, Lubezki tovert de meest waanzinnige plaatjes op het doek. Het gebruik van natuurlijk licht is zeker geen gimmick, maar heeft net zoals de tracking shots ontzettend veel toegevoegde waarde. Tel daarbij op de intense score en de aankleding van de personages en je voelt je in no-time een mede-pelsjager in de expeditie.

Het verhaal is echter een vrij rechttoe rechtaan wraakverhaal. Dit zorgde bij mij op sommige momenten voor een botsing tussen het simpele plot en de grootsheid van de productie. Bij dit soort audiovisueel geweld verwacht je ook een episch avontuur, maar dat blijft grotendeels uit. Zoals al vaker werd opgemerkt was anderhalf uur ook wel voldoende geweest om dit verhaal te vertellen, waardoor de film vaak nogal traag was. Ik kan me voorstellen dat dit gaat vervelen als je hem thuis bekijkt, maar in de bioscoop valt er in ieder geval meer dan genoeg te genieten tijdens dat soort momenten.

DiCaprio speelde als vanzelfsprekend erg goed in een veeleisende fysieke rol en Hardy was ook als vanouds ijzersterk, wat mij betreft mag die man in elke film spelen.

Al met al was het een erg indrukwekkende film vooral op audiovisueel gebied, ik ben er alleen niet zeker van of dit op een kleiner scherm ook over komt.

4*

Waanzinnig gaaf!

Qua opzet is The Limit of Sleeping Beauty een typisch hedendaags rise-and-fall verhaaltje zoals we die wel vaker gezien hebben. Aki is een aspirant actrice die naar Tokio verhuist om haar droom te verwezenlijken. Het pad dat ze bewandelt gaat echter niet over rozen en gaandeweg begint ze haar grip op de realiteit te verliezen. Droom en werkelijkheid lopen naadloos in elkaar over waardoor je je ook als kijker begint af te vragen wat echt is en wat niet. Wat deze film echter zo uniek maakt is de manier waarop beeld en geluid gecombineerd worden om de ideale droomwereld te creëren. Er hangt een onwaarschijnlijk fijne sfeer in de film dankzij de warme neonbelichting (Debie fans will love it!) en hypnotiserende soundtrack. Dit gaat gepaard met een krankzinnige montage waarbij er gretig op los wordt geëxperimenteerd. Zoals McSavah hierboven al vermelde lijkt het alsof je van videoclip naar videoclip gaat. Zowat elk frame was er een om in te lijsten. Gelukkig ging dat wat mij betreft niet ten koste van de inhoud. Vooral vanwege de aandoenlijke acteerprestaties kon ik me blijven inleven in het verhaal van Aki. De kwetsbaarheid die Yuki Sakurai uitstraalt wist me ondanks alle visuele bravoure toch te raken. Richting het einde wordt de film wel steeds grimmiger dankzij een aantal aangrijpende gebeurtenissen waarvan we inmiddels weten dat ze niet ver van de realiteit verwijderd zijn. Net op het moment dat ik bang was dat de film als een nachtkaars uit zou gaan worden nog eens alle registers opengetrokken. Heerlijk!

Ik vraag me op dit moment nog steeds af of er een sluitende verklaring voor het verhaal te vinden is of dat het allemaal open is voor ieders eigen interpretatie. Dit is hoe dan ook een geweldige zintuiglijke ervaring waar ik me ongetwijfeld vaker aan zal gaan blootstellen.

Ontzettend bedankt voor de tip McSavah!