Opinions

Ik ben er nog niet helemaal uit.

Zoals verwacht bestaat de eerste helft vrijwel alleen maar uit lange dialogen. Normaal gesproken kan ik erg genieten van Tarantino's dialogen, maar ditmaal vond ik ze regelmatig niet scherp genoeg, daarnaast zitten er een paar scènes in die vrijwel niets toevoegen, waardoor de eerste helft erg traag aandoet.

Aan het spel van alle spelers valt niks af te dingen. Vooral Sam Jackson en Walter Goggins stalen de show, maar Kurt Russell, Jennifer Jason Leigh en Tim Roth waren ook fantastisch. De enige die ik iets minder vond passen was Channing Tatum.

Tijdens de tweede helft van de film kwam er eindelijk wat leven in de brouwerij en werd het gelijk een stuk beter. Met als hoogtepunt het gedeelte waar Jackson & Goggins proberen te achterhalen welk van de drie heren de koffie vergiftigd heeft.

Ook de score was erg goed, helaas stond het geluid in de bioscoop wat zacht waardoor het niet volledig tot zijn recht kwam.

Voor nu geef ik de film 3.5*, maar ik moet hem nog eens rustig thuis bekijken om een definitief oordeel te vellen. Misschien dat ik hem dan nog met een halfje verhoog.

Toch een stuk minder dan The Raid.

Het is een vergelijking waar deze film niet aan ontkomt gezien de gelijkenissen wat het land van herkomst, de bruutheid van de gevechten en de hoofdrolspelers betreft.

Headshot weet niet op gelijk niveau te komen met The Raid vanwege een aantal storende factoren. Op de eerste plaats is het verhaal bagger en wordt er ondanks dat onwaarschijnlijk veel tijd gestoken in expositie en sentiment. Dit soort films draaien gewoon om de actie en dat snapte The Raid: Redemption dondersgoed; een minimaal verhaal, vrijwel geen expositie en gewoon knallen. Het plot in deze film is ook nog eens erg voorspelbaar. Waar bij the Raid de good guys én de bad guys met bosjes omkwamen, is het hier vooral Iko Uwais die als een soort onschendbare superheld schurk na schurk van het leven beroofd. Dit komt de spanning die voelbaar hoort te zijn bij de gevechten niet ten goede. Dit was echter ook een van mijn kritiekpunten bij The Raid 2. . Ten tweede voelen de actiescènes ondanks dat ze erg gewelddadig en bruut zijn nooit écht urgent. Zo zie je vaak van die storende momenten waarbij de personages elkaar eerst 10 seconde aankijken alvorens ze elkaar weer tegen het lijf gaan. Ook ongepaste dialogen, onnozele beslissingen of het tussendoor glimlachen halen de spanning en urgentie uit de gevechten. Hierdoor begint de actie op den duur ook te slepen waardoor de film te lang voelt. Mijn laatste kritiekpunt is vooral persoonlijk en dat is dat meer geweld en sadisme niet garant staat voor een impactvollere film. Scènes zoals die in de bus gaan wat mij betreft een beetje te ver, maar goed ik kan zien dat er genoeg andere zijn die daar wel van genieten, dus dat is zoals ik al zei vooral een persoonlijk ding.

Ondanks dat alles heb ik me toch wel vermaakt met de film. Vooral van de eerste helft heb ik genoten, maar ik merkte dat naarmate de film vorderde ik steeds meer moeite had met mijn aandacht erbij te houden. Wat vooral indruk op mij maakte waren de mooie plaatjes die je voorgeschoteld krijgt. Ook de gevechten zelf zijn goed in beeld gebracht en de choreografie is indrukwekkend, ondanks het punt dat ik eerder aanhaalde van de vreemde pauzes tijdens de fysieke confrontaties.

Waar aan het begin de film nog op een dikke 7 afstevende blijft er helaas nog maar een zesje over.