Opinions

Bijzonder fraai. Normaal gesproken ben ik niet zo van de westerns, maar deze is zo eigentijds en artistiek dat ik er niet omheen kon. Het plot is simpel. Een aantal bandieten stelen een buit goud en houden zich vervolgens schuil op een afgelegen stuk land bewoond door een kunstenares en een schrijver. Het duurt echter niet lang voordat er twee agenten aan komen kloppen waarna een intens vuurgevecht tussen beide partijen ontstaat die tot het eind van de film aanhoudt. Ondertussen blijkt ook nog eens niemand elkaar te vertrouwen, waardoor het moeilijk wordt te raden hoe de ontknoping eruit gaat zien. Helaas ligt daar ook het zwakke punt van de film. Aangezien de personages niet worden uitgediept kon het me geen malle moer schelen wie nou wie zat te bedriegen en wie er met de buit vandoor zou gaan (al hadden de appetijtelijke dames stiekem wel een streepje voor ).

Gelukkig wordt dit allemaal goed gemaakt door het audiovisuele aspect van de film. Net als de vorige film van deze 2 regisseurs, L'Étrange Couleur des Larmes de Ton Corps (2013), is ook dit weer een heuse stijloefening. Je kunt niet om de editing heen. Fraaie shots worden op inventieve wijze met elkaar verweven en van de nodige filters voorzien. Ook wordt er veel gespeeld met de belichting en het sound design. Zo is er obsessief veel aandacht besteed aan kleine details zoals de leren uniformen die je als nooit tevoren hoort kraken wanneer de politieagenten van hun motor stappen. Dit is niets anders dan voer voor de video-art fetisjisten al denk ik dat deze film een stuk toegankelijker is dan hun vorige, omdat het plot dit keer op zijn minst te volgen is. Ik heb er in elk geval ontzettend van genoten.

The Lighthouse heeft me helaas niet zo weten te betoveren als ik had verwacht.

Ik erken dat het een waanzinnig goed gemaakte film is door een briljante regisseur met een kraakheldere visie. De troosteloze sfeer is voelbaar. De score is spookachtig. Dafoe en Patterson zetten puike acteerprestaties neer. Eggers weet je met gemak naar de 1890s te transporteren en de film heeft overduidelijk meerdere lagen waarin je je kan verdiepen bij herzieningen. Desondanks wist de film mij niet compleet te grijpen omdat ik me simpelweg niet kon inleven in de personages. Ik had me graag mede willen wanen in de krankzinnigheid, maar ik merkte dat de afstand tussen mij en de film groeide naarmate de situatie escaleerde.

Ik houd hoop dat het kwartje alsnog valt bij een herziening zoals eerder ook gebeurde bij The VVitch (2015), maar vooralsnog overheerst een licht teleurgesteld gevoel, aangezien ik had verwacht dat dit mijn film van 2019 zou worden.

Linkeroever is een fraai horrorfilmpje uit Vlaanderen dat vrij onschuldig begint met hardloopster Marie die oververmoeid raakt en haar passie voor de sport daardoor voor een paar maanden een halt toe moet roepen. Ondertussen krijgt ze een relatie met een jongen uit Linkeroever die langzaam opbloeit terwijl Marie langzaam maar zeker lichamelijk aftakelt. De reden waarom is onduidelijk, maar vermoed wordt dat het iets te maken heeft met een zwart gat verborgen in de kelders van het flatgebouw.

Ondanks dat het een trage film is waarin ogenschijnlijk weinig gebeurt bleef ik toch constant geboeid kijken. Voornamelijk dankzij het goede spel van Matthias Schoenaerts en Eline Kuppens die twee boeiende hoofdpersonages neerzetten, maar ook vanwege de geheimzinnige hints die gaandeweg gedropt worden die je op het moment dat je ze ziet niet kan plaatsen, maar je wel duidelijk maken dat er iets kwaadaardigs onder de oppervlakte loert. Cinematografisch is het erg somber en grauw, maar wel op een stijlvolle manier. Het einde werd helaas wat snel afgeraffeld. Daar had vooral op visueel gebied alles uit de kast gehaald moeten worden om echt te willen beklijven.