Opinions

Nog zo'n film die geen plaats heeft in de bovenste regionen van een film top-zoveel.

Magere acteerprestaties, dramatiek zo bombastisch dat het eerder irriteert dan ontroert en een totale middelvinger richting de grand scale movies die het zo graag wil imiteren. Een met CGI gevuld colosseum? Come on, Ben Hur had heel Circus Maximus volgestauwd met passionele figuranten - dát was een vleugje Rome. Gladiator is een hamburgerfilm, niets meer.

Lage ratings reflecteren vooral foute verwachtingen van kijkers die een echte mafiafilm verwachten. The Godfather is een klassieker juist omdat deze het genre mafiafilm ontstijgt. Geen flamboyante gangsters en geweldsuitspattingen zoals te zien in werk van Scorcese of dePalma. Wat is de Godfather dan wel?

- De ultieme tragedie. Tussen de intrede van Michael Corleone op de bruiloft in Godfather I en de overpeinzing in het laatste shot van Godfather II, zit zijn metamorfose van goed opgeleide, genuanceerde ideale schoonzoon tot een gedesillusioneerde, verbitterde en meedogenloze overlever. Uitgesmeerd over twee films wordt ingetogen in beeld gebracht hoe Michael door de onvermijdelijkheid van een reeks gebeurtenissen zijn idealen moet opgeven en hoe hij uiteindelijk, afgestompt door het verraad van vrienden, vijanden en zelfs familieleden, komt tot de ultieme tragiek: broedermoord. Zijn doel, het in de legaliteit trekken van het familiebedrijf en de nalatenschap van zijn vader, heeft sluipenderwijs middelen geeist die hij vooraf resoluut zou hebben afgekeurd.

- De ontwikkeling van de acteur Al Pacino: insignificant en grotendeels ongewild door de producers aan de start van de eerste takes. Oscarwinnaar en een van de iconische acteurs van zijn generatie na de afronding van part II.

- De migratiegeschiedenis van de italian americans. De opkomst van alternatieve traditionele rechtssystemen in de ghetto van little italy, die met de modernisering van Amerika steeds meer achterhaald en onverenigbaar blijken te zijn met de liberale democratische rechtsstaat. En daarbinnen het tevergeefse gevecht van Michael Corleone om die overgang te bewerkstelligen.


Godfather I en II moeten als een film worden beschouwd. Een meesterwerk dat een bevolkingsgroep en tijdsgeest vastlegt, generaties topacteurs laat samenkomen en een platform is voor de lancering van nieuw talent.

Ik ga er niet veel woorden aan vuil maken, maar het feit dat Green Mile, en zijn iets beter uitgevallen broertje Shawshank Redemption in een top 10 aller tijden staan, vind ik ongehoord.

Green Mile is het soort film wat door een 12-jarige wordt gewaardeerd om de simpele reden dat die een nog onvoldoende cinematografisch referentiekader heeft om films aan te meten, en om in te zien dat 't creëren van een emotionele spanningsboog die uiteindelijk in een traan eindigt, eerder een zwaktebod is dan het teken van een meesterwerk.

Hollywood drijft op formules en vaste ingrediënten die garant staan voor succes bij een groot Hollywood-geconditioneerd publiek. Uiteindelijk is het heel goedkoop en bombastisch scoren met emoties. Wie dat niet ziet is óf 12 jaar, óf heeft een dubieus kwaliteitsgevoel.