Opinions

Amper 2 jaar later zou Pitt in Fight Club spelen, een film die oneindig veel moderner oogt dan de Devil's Own. Tuurlijk, deels de verdienste van Fincher, maar toch zeker ook de zwakte van Devil's Own: het oogt allemaal heel erg begin '90, misschien zelfs eind '80.

De film werpt een potentieel interessant moreel vraagstuk op: volg je het recht of laat je je gevoel en persoonlijke geschiedenis/affectie t.a.v. die persoon de doorslag geven. Harrison Ford zoekt naar een middenweg, maar dat is natuurlijk gedoemd te mislukken als je een terrorist van zijn doel wilt afhouden. Dus wordt 't uiteindelijk de Hollywood-middenweg. En daarmee mist Devil's Own zijn kans om ook maar iets zinnigs te zeggen. 3*

Tarantino's zwakste film (Death Proof daargelaten).

Wat mij vooral opviel was dat de meester van de absurditeit en onvoorspelbaarheid zichzelf lijkt te gaan herhalen. Het voelt niet meer zo nieuw, en 'directed by Tarantino' lijkt niet langer garant te staan voor unieke cinema, maar vooral te betekenen dat we meer van de Tarantino-formule krijgen, meer van hetzelfde dus. Natuurlijk loopt elke artiest dat risico naarmate zijn oevre zich uitbreidt, maar alleen de besten slagen erin zichzelf op de top opnieuw uit te vinden. Dat revenge een dish is best served cold, wisten we van Kill Bill, ook al van Inglourious Basterds, en inmiddels weten we het helemaal dankzij Django, waarin QT voor de 3e maal op rij wraakmotieven aan zijn protagonist toekent.
Een ander terugkerend element is de verhaaltjesverteller, al dan niet bij het nachtelijke kampvuur: Bill-met-de-fluit in Kill Bill 2, Christopher Walken over het difteriehorloge, en Walz probeert 't met een Duits sprookje (maar de scene weet niet te fascineren en voelt daardoor ongemakkelijk). Ook de queeste naar de bad guy(s), een A-team-achtig poppenkastplannetje en de big shout-out voelt als een combinatie van Kill Bill en Inglourious Basterds. Een van de redenen dat ik die laatste hoger rate dan Django is dan ook dat dit alles in IB nog vers en nieuw was, maar in Django op het herhalen van een kunstje begint te lijken.

QT heeft de gewoonte de speelduur van zijn films op te rekken, maar tijdens de exorbitante 3 uur die Django nodig schijnt te hebben, merkte ik voor het eerst verveling. Waar alle eerdere QT's een hoge herkijkwaarde hadden door briljant gescripte en met panache geacteerde scenes, heeft Django maar weinig memorabels. De karakters zijn minder interessant, de dialogen minder scherp en de muziekkeuze is dubieus. IB had de Fassbender en Waltz scenes, Kill Bill oozde van de stijl en had voortreffelijke Caradine-monologen, True Romance blonk uit met de Sicilians, Reservoir Dogs was gewoon heerlijk brutaal en Pulp Fiction definieerde perfectie. Django, ik zou niet weten waar ik Django om ga herinneren. Dialogen als:

-Oh,you are one lucky nigger.

-You better listen to your boss, white boy.

-Oh, I'm gonna be walkin' in the moonlight with you.

-You wanna hold my hand?


waren er veel te weinig, en de humor was te vaak off: Ik snap QT's "sorry, I just couldn't resist"-neiging om de KKK als een club incompentente hillbillies neer te zetten, maar waar de oude QT dat zou hebben bereikt door een absurde situatie te schetsen, moest de huidige zijn toevlucht zoeken tot jaren '30 slapstick. Flauw en Tarantino onwaardig.

Bottom line: Django is zeker geen slechte film, maar naar Tarantino's maatstaven is het allemaal net-niet. En mensen moeten eens beseffen dat de enkele briljante momenten die Django bevat, nog geen briljante film maken, wat de online score doet vermoeden.

Waardeloos vehikel. Met Douglas in the lead en Bean als bijrol tot zo'n resultaat komen, vergt wel echt een rukregisseur. Gary Fleder, een oevre om te mijden.

Vreselijk script met natuurlijk weer zo'n uitgemolken grand finale in 't donker ergens op een ongewone locatie. Zeker geen '90s sfeer zoals in eerdere reviews genoemd. Film wordt gekenmerkt door de vreselijke filmstijl die je ook terugziet in tv-series van begin 00's: veel lelijke close up's, ongepaste dutch angles en filtertjes. Met 2* ben ik nog mild.

Sluit me aan bij des1. Zoveelste film die de mens achter de crimineel/moordenaar probeert te laten zien. Helemaal waar, maar niet nieuw. En dat is The Drop in a nutshell: een traag drama dat tegen 't einde even tot een kookbubbeltje komt. Degelijk maar niet per se goed en zeker niet beklijvend, alles veilig volgens de Hollywoord-formule en met flink wat bekende namen om de prent nog enigszins uit de grauwe zee van identieke films te proberen lichten. 2,5*