Opinions

Heb me tijdens het kijken van Raid 2 afgevraagd waar Tarantino zich onderscheidt van Evans.

Een veel genoemd voorbeeld is de sneeuw-scene met begeleidende lascia ch'io pianga. Dramatisch ja, maar ook misplaatst. En het was niet de enige steek die Evans liet vallen. De vergadering waar de syndicaathoofden hun vete proberen bij te leggen -inclusief Pacino-imitatie van een van de acteurs- verwijst te veel naar The Godfather en de maïsveld-achtige afrekeningen doen denken aan Casino.

Evans probeert zijn fenomenale actiescenes te verpakken in een misdaadepos dat, gezien de speelduur, epische ambities heeft. In plaats van zich sec te beperken tot het geweld waarin hij excelleert, overspeelt hij zijn hand door zijn film meer te willen laten zijn dan deze is. Waar Tarantino de stilist is die met veel zelfspot moeiteloos met meerdere genres kan spelen, gaat Evans hier onderuit. Raid II doet hard z'n best meer te zijn dan actie, maar is in die poging vooral pretentieus.

Met zijn sublieme composities en brute choreografieën brengt Evans op ongekende wijze een ode aan geweld. Maar de kunst van het perfectioneren van een genre ligt niet in het uitwijken naar andere genres, maar in eenvoud. Voor deel III moet Evans terug naar de roots van Raid I: een simpel plot en een bijpassende speelduur. Hij heeft bakken talent, maar moet leren doseren om al die wervelende actiescenes tot een temporijk geheel te krijgen.

Lang genegeerd omdat Sicario naar verluidt het mysterie van de rest van Villeneuve's oevre mist. Maar verder draagt deze film in alles de handtekening van deze regisseur: bakken sfeer en stijl en realisme met op de achtergrond een heerlijke score. Buitengewoon sterk gefilmd en geacteerd. Een een voorbeeld van een film waarin plot ondergeschikt is aan stijl.

Ben zeer benieuwd wat Villeneuve van het vervolg op Bladerunner gaat maken.

Dik 4*

Zeer zwak. En wel hierom (bekende argumenten die andere negatieve reviews ook aanhalen):


1. Mager plot. De Dark Side, een nieuwe Death Star en aanval daarop, rebellen, the-force-is-strong-in-this-one nieuwelingen. Klinkt bekend, huh?

2. Makkelijke humor. Betreft vooral het projecteren van menselijke emoties op Whookies en robots.

3. Geen scheppingskracht. We zien sneeuw, woestijn en mogelijk een locatie in Schotland. Planeet Aarde dus. Geen op glas geschilderd Ewok-dorp.

4. Gehaast. Heel de plot van episodes IV, V en VI lijkt in de 2 uur van TFA gepropt te zijn. Een zeldzaam rustpunt is het eerste gesprek tussen Kylo Ren en Snoke. Daarbuiten lijkt elke ontmoeting te worden afgesloten met een zinloze achtervolging. Wat tot de krankzinnige sequence leidt waarin Rey en Finn de Milennium Falcon nog niet buiten de dampkring van Jakku hebben en al door Han Solo worden opgevist, om na een dialoog van 5 zinnen in een gangoorlog te belanden (leuk eerbetoon aan de cast van the Raid overigens.

5.The bad guy. Interessant masker, maar eenmaal af lijken we naar Harry Potter te zitten kijken.

Kortom: TFA mist de hand van George Lucas.
George Lucas was een schepper van werelden, en in de afgeserveerde trilogie I-III diepte hij zijn universum verder uit. Van de politiek van de Republic tot de teloorgang van Anakin. Abrams komt niet verder dan Star Wars hervertellen. Het is fanfiction is een leuk jasje, maar mist meesterschap.

Is me na ruim een decennium nog bijgebleven. Zeer sterk en geloofwaardig plot, belicht vanuit de kant van de onderzoeksjournalistiek (dé journalistiek in mijn ogen). Montage, sfeer en subliem acteerwerk maken het af. Absolute must see. *4.5

Laat de Hollywood-productie links liggen als je cinema een warm hart toedraagt.