Opinions

Verrassend goede film. De cinematografie van NYC doet bij vlagen denken aan een '70s Scorsese. Boeiende en fraai geframede achtergrond voor een op papier weinig bijzonder plot. Beeld, geluid en acteerprestaties zijn van hoge kwaliteit en het geheel is een feel good movie die ook voor vermijders van dat genre (zoals ik) zeer aangenaam wegkijkt.

4*

Kan me wel deels vinden in de reactie van DeRidder hierboven. De film, zoals wel meer Verhoevens, is zeker niet zonder gebreken. De vraag is hoe vergeeflijk je als kijker bent. Benedetta is vooral een lange aaneenschakeling van scenes met een functie, waardoor een bepaalde natuurlijkheid ontbreekt (voor mij) en het soms vrij geforceerd en allesbehalve subtiel gaat.

Voorbeelden:
1. Introductie van Benedetta en een hint op een wonder: een out of the blue verschijning van wat rovers, wat met een Floris-achtige kinderlijkheid gaat.
2. Eerste interactie Bartelomea en Benedetta: douchescene.
3. Eerste avance Bartelomea: een hand die Benedetta van achteren tussen haar dijen grijpt.

Al die scenes hebben een functie: ze stuwen het verhaal voorwaarts. Maar het voelt vaak te snel, te erop gelegd, te ontdaan van subtiliteit en karakteruitdieping, waardoor de indruk nog meer gewekt wordt dat Verhoeven door een typische mannenbril de vrouwenliefde bekijkt en de setting gebruikt om gehoor te geven aan een fantasie die niet iedereen vreemd zal zijn: seks hebben in een kerk. Het contrasteert, het hoort niet, het is spannend. Maar het is ook erg jaren '70 en mist zijn uitwerking op millennials als ik.

Toch is Benedetta meer dan een excuus voor wat lesbische porno in een kerk. Zo speelt Verhoeven met de ambivalentie van 'wonderen' en legt hij de kerkelijke machtscultuur bloot. Bartelomea, eigenlijk een interessanter karakter dan de hoofdpersoon, schittert in een hartverscheurende martelscene. Bovenal is ook Benedetta zo'n Verhoeven die die X-factor heeft, een sfeertje waardoor ik 'm weer wil zien. Dat maakt mij vergeeflijk: 3,5*

Het origineel is een klassieker om drie redenen: scheppingskracht, Vangelis, symboliek. Replicants die hun uiterste houdbaarheidstermijn naderen en hun maker zoeken om meer tijd te krijgen, gelijk aan de mens die God smeekt om de dood af te wenden. De laatste regels van Rutger Hauer bevatten de essentie van het hele SF-genre: ze roepen buitenaardse beelden op en relateren die aan wat het betekent om mens te zijn.

2049 mist deze diepgang. Mist überhaupt veel. Nergens snijdt het nieuwe onderwerpen aan. De beelden zijn mooi maar leeg; een wereld waarin niet geleefd wordt. De traagheid is een zegen en een welkome breuk met het hedendaagse Hollywood. Maar toch... blade runner was het summum van SF, 2049 eindigt in de schaduw.