Opinions

Do You Like Hitchcock? Who doesn't?

In 2005 maakte Dario Argento een eerbetoon aan The Master of Suspense voor de Italiaanse televisie. Een filmstudent bespioneert zijn knappe overbuurvouw. In de videotheek hebben zijn buurvrouw en een andere jongedame het over de film Strangers on a Train. Kort daarna wordt haar moeder vermoord... Een soort van Rear Window dus.

Een eerbetoon is het zeker, de hele film zit vol met erg directe verwijzingen naar niet alleen Hitchcock, maar ook het Duitse expressionisme, Argento's eigen films en zelfs de Sovjet-Russische cinema. En dan bedoel ik dat de hoezen en posters van deze films zichtbaar zijn of door de personages besproken worden, niet dat ze filmisch worden geciteerd. Al is daar ook spraken van, zo citeert Argento zijn eigen Tenebre en zijn er erg duidelijke verwijzingen naar Psycho, Vertigo en Body Double. Het is eerder Body Double dan Rear Window omdat Argento net als De Palma een stuk minder verhullend is in zijn voyeurisme dan Hitchcock was. Voor de soundtrack heeft Argento ook De Palma's vaste componist Pino Donaggio weten te strikken. Donaggio levert een soundtrack af waarin hij in grote lijnen Bernard Herrman en Goblin imiteert, door de digitale instrumenten helaas een stuk minder mooi als zijn werk voor De Palma.

Visueel is de film echter niet bijzonder sterk. Dat ligt niet perse aan Argento want als hij precies het zelfde in de jaren '80 gedaan zou hebben was er niets aan de hand geweest. Het is de schuld van de ontzettend fletse digitale opname, de goedkope tv-verlichting en het feit dat de jaren '2000 gewoon zo'n periode was waarin alles er lelijk uitzag (alles van auto's tot waterflesjes, allemaal niet esthetisch). Iets waar ook The Cart Player en Giallo last van hadden overigens.

Het acteerwerk is alles behalve geweldig en het verhaal is (logisch) niet erg origineel, maar toch is dit een behoorlijk vermakelijke film van Argento in zijn minst succesvolle periode. De Palma en Scorsese zijn net wat beter in Hitchcock imiteren omdat ze dat wat minder eigenzinnig doen, Argento deed het eerder beter in zijn Dierentrilogie.

Tightrope is een detective/thriller uit het einde van Clint Eastwood's Dirty Harry-periode. Om duidelijk verschil te maken met de Dirty Harry-films speelt de film zich af in New Orleans en is Eastwood hier een echte familieman.

Een seriemoordenaar heeft het op knappe vrouwen gemunt. Als Wes Block de moordenaar moet opsporen komen de moorden steeds dichter bij hem zelf te staan.

Tightrope is best sfeervol opgenomen en Clint speelt een aardige rol. Ook leuk dat zijn dochter in de film is gespeeld door zijn echte dochter Alison. Geneviève Bujold was daarnaast ook prima. Een probleem was echter wel dat de nadruk meer lag op het leven van de detective als op de moorden zelf, pas aan het einde werd de film echt spannend. Daarnaast vond ik het ook storend dat de film vooral seksueel expliciet is en helemaal niets van bloed of gore laat zien. De blije Jazz-muziek die het New Orleans-gevoel moest versterken verpest de naargeestige sfeer ook volkomen.

Een mindere film met Eastwood. Genoeg potentie, maar uiteindelijk niet echt bijzonder.

"Dead? No excuse for laying off work."

Bizarre maar toch ook wel erg goede film! Leuk fantasy verhaal met veel Spanning en Komedie, zitten ook een heleboel droge stukjes in.

De effecten, schaalmodel en het andere grafische is helemaal top! Die prachtige kitscherige 80's effecten. De film heeft een mooi sfeertje. Erg goede muziek van Mike Moran en het liedje "Dream Away" is ook geweldig.

Een paar dwergen gespeeld door beroemde lilliputters zoals Kenny Baker (R2-D2), Malcolm Dixon (Oompa-Loempa), Mike Edmonds (Ewok), Jack Purvis (Jawa/Ewok), Tiny Ross (Dwarf) en David Rappaport deden het alle geweldig. Historiche figuren gespeeld door geweldige acteurs zoals Ian Holm, John Cleese en Sean Connery die het ook geweldig deden. Ralph Richardson (Ulrich uit Dragonslayer) deed het ook wel goed als God. Tony Jay's stem werd in sommige scènes gebruikt voor god. David Warner was ook wel een goede bad-guy alleen is hij helemaal niet zo "eng".

Het einde is wel heel erg droog. Keven's ouders zijn dood, de wereld is half-middeleeuws, Sean Connery is een brandweerman? Ook vind ik het niet erg goed hoe ze Kevin's ouders neerzetten; zulke zakken horen geen kinderen te hebben, verder wel goed allemaal.

Leuke Fantasy vol van Britse humor.

Geweldige film! Zoals gewoonlijk zwaar ondergewardeerd. Ik ben een groot Kuifje-fan en vind dit toch de beste Kuifje-film. Hergé's leerling Bob de Moor heeft die Animators van Belvision mooi geleerd hoe zo moeste tekenen. Want de tekenstijl van de Kuifje films uit de 50's en begin 60's lijkt nergens na. Vind alle Belvision-films wel mooi maar dit is toch de beste. Goede Animatie Schitterende achtergronden. Goed verhaal. Heel erg goede muziek. Zowel de nederlandse als franse stemmen zijn goed. Top film!

Leuke film, ik vind dat ze de personages uit de strips en tekenfilms goed in het "echt" hebben gemaakt. Talbot & vooral Wilson spelen erg goed. ook is de muziek goed.

Erg leuke en vermakelijke film. Deze Kuifje en de Blauwe Sinaasappels is in alles wel wat minder dan Kuifje en het Gulden Vlies.

Ondanks dat is dit weer een erg leuke live-action Kuifje-film. Leuke muziek, goed acteerwerk. Alleen vind ik Jean Bouise wel een mindere Haddock als Georges Wilson. Leuk verhaaltje en best wel goede actie.

Leuke en vermakelijke film.

John Robie, voor zijn dagen als verzetsman in de oorlog een berucht diamanten-dief, wordt verdacht van een aantal diamantenvoren in de Rivera. In een poging zijn onschuld te bewijzen gaat hij opzoek naar de echte dief.

Aan het begin verbaasde ik me erover dat twee Fransozen onderling Engels praten, maar het is nu eenmaal Hollywood (bovendien was Robie oorspronkelijk Amerikaan). Cary Grant speelde een prima hoofdrol. Grace Kelly speelt wederom een leuke Blondine en John Williams had ook een goede rol als de verzekeringsman.

Na een aantal keer een teleurstellende restauratie te hebben moeten aanzien, heb ik nu eindelijk weer eens een mooie versie met scherp beeld gevonden. De cinematografie is - zoals altijd bij Hitchcock - weer uitstekend. De nacht-scenes, waar op een clair-obscure-achtige manier wordt belicht en impressionistisch kleurgebruik wordt toegepast, deden me heel erg denken aan de latere films van Mario Bava en dan met name Blood and Black Lace. Of beter gezegd, waarschijnlijk heeft Hitchcock Bava op het idee gebracht voor die prachtige kleuren. In ieder geval prachtig dat shot van de zwarte-kat op een groen verlicht dak. Ook de helikopter-beelden van de achtervolging door het Franse landschap was erg memorabel.

Daarnaast bevat de film ook nog schitterende beelden van de Riviera en zijn de achtergrondprojecties ditmaal veel beter geïntegreerd met de studie-opnames (of er zijn ook veel meer opnames op locatie geweest). Overigens grappig dat de kostuums die gebruikt zijn voor het gekostumeerde bal, beter zijn dan de kostuums die een gemiddeld kostuum-drama toentertijd had. De muziek van Lyn Murray vond ik een stuk minder memorabel als wat Herrmann allemaal voor Hitchcock gemaakt heeft. Maar de muziek werkt wel uitstekend bij de film.

Hitchcock heeft een cameo in de bus naast Cary Grant aan het begin van de film. Typische Hitchcock-kenmerken in deze film zijn de angst om ontdekt te worden (al is het hier meer de vlucht voor de autoriteit) en de relatie tussen Frances en haar moeder. Verder zijn er ook een aantal verwijzingen naar Hitchcock's afkeer tegenover Eieren; een wordt kapot gegooid, een wordt uit een raam gegooid en in een ander wordt een sigaret gedoofd.

De film heet dan wel To Catch a Thief, maar echt gevangen is Robie nergens. Ze hadden daar mischien wat meer mee kunnen doen. Waarschijnlijk verwijst het naar hoe Frances Robies identiteit ontdekt en Robie opzoek is naar de echte dief.

Deze Hitchcock heeft niet veel suspense, maar weet de aandacht van de kijker toch prima vast te houden. Spannend wordt het nergens, maar het verhaal van de ex-diamantenrover met het Romantische sub-plot wist te wel vermaken. Bovendien zag ik het einde niet echt aankomen. Verhaaltechnisch niet heel memorabel, maar visueel weer een sterke film van Alfred Hitchcock.

"Miss Jean Louise. Miss Jean Louise, stand up. Your father's passing."

Dit was natuurlijk een must-see. Die je gelooft het nooit me getipt is door een leeftijdsgenoot. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het vond tegen vallen, ik had meer verwacht van een film die zo'n grote naam heeft onder de filmkenners. Het speeld misschien ook mee dat ik deze zonder ondertiteling heb gezien en daardoor de helft van de tijd het niet verstond (die lui praten allemaal zo raar, op Peck na dan).

Gregory Peck acteert geweldig en doet het erg goed in deze rol. Die kinderen zijn in het begin tenenkrommend maar hoe langer de film vordert hoe meer het wend; Ik vind het ook erg knap van Robert Mulligan dat hij zulke prestages uit die kinderen gekregen heeft. Verder zijn alle acteurs ook wel goed.

De muziek van Elmer Bernstein is het beste van de hele film. Een erg dramatische en soms Cowboy-achtige score.

De film is een beetje langdradig en het fijt dat het zwart-wit is werk dan niet echt mee. Bij The Elephant Man had ik er niet zo'n last van maar hier zou ik toch liever kleur hebben.

Het verhaal en de climax zijn wel onovertroven. Dat gedeelte met die kinderen en dat huis (dt spookverhaal) dat lijkt heel cliché maar dat komt omdat ze dat hier van hebben nagedaan. Ik heb wel een paar vraagtekens? Wat in hemelsnaam gebeurde er op die Halloween-nacht? Leeft dat jochie nog?

Ruime voldoende, een keer herzien met subs indien mogelijk.

"I'm gonna bag Masters, and I don't give a shit how I do it."

Als de beruchte valsmunter Masters zijn oude partner vermoord, zet Chance van de Secret Service alles op alles om hem te pakken te krijgen.

To Live and Die in L.A. moet het vooral hebben van het fijne jaren '80 sfeertje. Het plot heeft niet heel veel om het lijf, maar is toch zeer degelijk voor een standaard Misdaad-Thriller. Zowel qua plot als qua uitstraling heeft de film veel weg van Miami Vice. Allemaal erg mooi geschoten en nachtscènes die van Michael Mann hadden kunnen zijn. Het namaken van de dollars was ook erg mooi in beeld gebracht. Ze hadden hulp gekregen van een echte valsmunter uit de gevangenis en hebben daadwerkelijk biljetten vervalst, die gewoon in de circulatie zijn gekomen en door de echte secret service moesten worden opgespoord.

William Friedkin is natuurlijk bekend van The French Connection, de film met de beste achtervolgingsscène aller tijden. Dat evenaren is natuurlijk moeilijk, maar To Live and Die in L.A. heeft toch weer een zeer aardige achtervolgingsscène, waar er zelfs door de kanalen en tegen het verkeer in word gereden (wat dat betreft ook een aanrader voor mensen die wel eens Grand Theft Auto hebben gespeeld).

De muziek van Wang Chung was ook geslaagd met mooie jaren '80 synthesizer-klanken. De drumcomputer die ze hebben gebruikt is volgens mij precies de zelfde als die in Crockett's Theme te horen is.

De film heeft een paar goede shot-outs waarbij lekker veel bloed is gebruikt. William L. Petersen en Willem Dafoe spelen hun rollen erg goed. Het einde van de film was ook veel origineler dan ik had verwacht.

Net als Manhunter, Thief en Scarface weer een erg sfeervolle en vermakelijke Misdaad-film uit de jaren '80. Een aanrader voor de liefhebbers.

"To-to-ro? You're Totoro!... I bet you're Totoro..."

Weer een erg leuke film van Hayao Miyazaki. Dit keer wel wat kinderachtiger dan je van hem gewend bent, toch was ook Tonari no Totoro - tegen mijn verwachtingen in - prima te bekijken voor (jong-)volwassenen.

Ik heb hem met Japanse audio gekeken omdat ik de Engelse dub meteen al veel te kinderlijk vond, het licht waarschijnlijk aan mij maar Japans klinkt toch minder betuttelend als Amerikaans Engels. Voor zo ver ik het kan beoordelen deden de stem-acteurs het prima.

Twee meisjes verhuizen met hun vader naar het platteland omdat hun moeder ziek is en in een ziekenhuis in de buurt verblijft. In het huis vinden ze kleine zwarte stof-wezentjes en als het jongste meisje op een dag in de tuin speelt en een gek diertje volgt ontmoet ze Totoro, hun buurman. Totoro is een leuke kinderfilm over fantasie. Ik vond Totoro - die in mijn ogen een soort kruising is tussen een kat, een hond en een hamster - erg grappig met zijn brede glimlach en snorharen. Maar zelfs beter nog was de kat-bus, hoe krijgen ze het toch verzonnen... Ik wou dat ik deze in mijn jeugd had gezien.

De film komt een beetje langzaam opgang. Eerst zien we vooral de meisjes in hun nieuwe omgeving. Daarna zien we hoe ze met Totoro een paar avonturen beleven. En pas dan word de film wat minder vrolijk en luchtig als ze bericht krijgen uit het ziekenhuis. Het word een soort jeugd-drama met best goed werk van de stem-acteurs (het gehuil was wel even door een zure appel heen bijten). De film is ook deels autobiografisch, Miyazaki's moeder was vroeger ook lang ziek en verbleef lange tijd in het ziekenhuis. In een interview heeft Miyazaki ooit verteld dat het voor hem te pijnlijk zou zijn geweest om de film met jongens als hoofdpersoon te maken omdat het dan teveel op zijn eigen jeugd zou lijken.

De animatie was zo als gebruikelijk van hoog niveau, en de achtergronden waren schitterend. Alleen daarvoor zou je hem al kunnen kijken. Joe Hisaishi maakt weer de muziek en doet dat dit keer een beetje anders. In plaats van orkestrale muziek gebruikt hij dit keer elektronische muziek. Soms was het een beetje over-the-top maar er zaten een paar erg gave tracks bij.

De film is veel korter als Miyazaki's andere films en kijkt dan ook lekker weg. Voor kinderen moet dit helemaal geweldig zijn, al zullen ze af en toe raar opkijken van Japanse tradities. Vond het ook maar raar dat de ouders blij zijn dat ze in een spookhuis wonen en in plaats van grappig mee te spelen met de kinderen lijken ze werkelijk te geloven in de magische wezens die zich schuil zouden houden in het huis en bos. Aanrader.

Goede film. Gister op TV gezien.

Goede effecten, de straaljagers zijn erg mooi gemaakt. De muziek is ook erg mooi. Erg goed geacteerd, wel grappig om Tom Cruise een jaar na Legend te zien en man die ziet er ineens veel ouder uit.

Goede film met veel Straaljager-actie.

Wat zijn grenzen?

Twee Griekse kinderen lopen weg bij hun moeder om hun vader te vinden, die in Duitsland zou wonen en die ze nooit hebben gekend. Tijdens hun reis ontmoeten ze vriendelijke en minder vriendelijke mensen.

Landscape in the Mist is het derde deel in de Silence-trilogie van Theodoros Angelopoulos. Het is kalme contemplatieve film die doet denken aan het werk van Andrei Tarkovsky. Op een zelfde manier maakt Angelopoulos gebruikt van trefzekere shots en vloeiende camerabewegingen, waarbij het lijkt dat de filmmaker de omgeving volledig naar zijn hand heeft kunnen zetten. Wat het kalme karakter van de film nog versterkt zijn de lange stiltes en de geluiden van het landschap, af en toe onderbroken door de muziek van Eleni Karaindrou.

Qua inhoud deed de film me een beetje denken aan Hector Malot's klassieker Alleen op de Wereld. Ook hier zien we hoe twee kinderen een ontroerende reis maken die niet zonder tegenslagen is. Angelopoulos doet namelijk ook nog iets heel anders. Waar vondeling Remi opzoek is naar zijn echte moeder, zijn de kinderen in deze film op zoek naar een onbekende vader waarvan het bestaan niet zeker is. Landscape in the Mist kan worden geïnterpreteerd als een religieuze allegorie. De vader in dit verhaar staat dan voor god en de reis van de kinderen verbeeld de zoektocht van de mens naar god. Het einde van de film zou je kunnen interpreteren als dat de kinderen na hun dood alsnog vader/god ontmoeten in de vorm van een boom.

Naast het einde was ook de verkrachting een erg indrukwekkende scène. Geen geschreeuw, geen strijd, niets zichtbaar in beeld. Maar juist daarom is het extra hartverscheurend om te zien hoe het meisje langzaam de vrachtwagen uit kruipt.

Uiteindelijk een sterke contemplatieve roadmovie die veel openlaat voor interpretatie.

Waar Hitchcock begin jaren '60 nog de populairste regisseur ter wereld was ging het na The Birds ineens berg afwaarts met zijn carrière. Marnie - nu gewaardeerd als een van de laatste grote Hitchcocks - was een flop. Torn Curtain heeft wel wat geld opgebracht, maar Hitchcock was er zelf allerminst tevreden mee.

De Amerikaanse wapendeskundige Michael Armstrong en zijn verloofde Sarah Sherman wonen een wetenschappelijk congres bij in Kopenhagen. Sarah ziet hoe Michael Armstrong boodschappen ontvangt en daarna plotseling naar Zweden moet vertrekken. Als ze een kaartje wil kopen voor een ticket naar huis krijgt ze echter te horen dat Armstrong naar Oost-Berlijn is vertrokken...

Hitchcock kreeg het idee voor de film toen er in het nieuws was dat twee Britse diplomaten waren overgelopen naar de Sovjet-Unie. Hij vroeg zich af wat hun vrouwen daarvan zouden denken en kreeg zo het idee voor een film over de vrouw van een verrader. Het liep echter totaal niet lekker met het maken van het script. Hitchcock was er totaal niet tevreden mee.

Nadat Gary Grant weigerde en Anthony Perkins werd afgewezen, werd Paul Newman gecast in de hoofdrol. Julie Andrews was razend populair toentertijd en dus liet Hitchcock zich overtuigen haar te casten. Een beslissing waar hij veel spijt van heeft gekregen. Hitchcock vond haar acteerwerk problematisch en zou gezegd hebben "Iedere draaidag leek het alsof je wachtte tot het moment dat ze ging zingen.". Ook een groot probleem van het casten van Andrews was dat ze maar beperkt de tijd had om de film te maken. Het onvoltooide script moest dus al verfilmd worden. Newman was net zomin tevreden met het script als Hitchcock was en ging voortdurend in discussie. En alsof dat allemaal nog niet dramatisch genoeg was, werd Hitchcock onder druk gezet door Universal om Bernard Herrmann te ontslaan en een moderne componist in te huren. Dit lijdde tot een grote ruzie tussen Herrmann en Hitchcock die nooit meer goed is gekomen.

Julie Andrews was niet echt slecht, maar echt acteren kun je het niet noemen wat ze doet. Het is echt een grandioze miscast om een vrolijk zonnestraaltje als haar in de rol van de platinum blonde te plaatsen. Newman speelde prima en de mindere scènes lagen vooral aan het script en niet zozeer aan zijn acteerwerk. Verder wordt er veel Duits en Zweeds gesproken. Al is het soms wel heel erg duidelijk dat dat door Amerikaanse acteurs gedaan wordt. Veel steenkool Duits en dat Zweeds leek pas echt nergens op.

John Addison - die later de fenomenale score voor A Bridge Too Far zou maken - vervangt Herrmann en maakt een degelijke score die prima past onder een spionage thriller. Als je hoort wat Herrmann heeft gemaakt merk je echter wel dat Addison's muziek niet echt veel spanning oproept. De meeste spannende scènes hebben in zijn versie geen geluid. Ik denk dat de film met Herrmann's score veel beter was geweest.

Al met al was het best een vermakelijke koude oorlogs-thriller die net wat te lang doorging. Ook vond ik dat er veel meer gedaan kon worden met het achterhalen van de kennis van de wetenschapper en het winnen van zijn vertrouwen, nu gebeurt het allemaal halsoverkop. Wat wel echt een goede scène was uit de film is die waarin Armstrong tegen Stasi-agent Gromek vecht. Hitchcock wilde hiermee laten zien hoe moeilijk het is om iemand om te brengen omdat veel spionage films uit die tijd het een fluitje van een cent zouden laten lijken.

"See you at the party, Richter!"

Mind fuck eerste klas, geweldige film. Ik moet toegeven dat ik een iets serieuzere film had verwacht maar dit is toch wel zeker een geweldige film van onze eigen Paul Verhoeven. Hij mag dan gemaakt zijn in 1990 voor mij voelt het aan als een 80's film (wat een compliment is).

Arnold Schwarzenegger is hier weer even geweldig als altijd en heeft hier ook een aantal geweldige uitspraken. Michael Ironside heeft de reputatie om altijd een bad-guy te spelen, nou ja bijna altijd. Hij is hier ook best wel weer goed.

De film heeft een erg goed verhaal en is een beetje gebaseerd op We Can Remember It for You Wholesale van Philip K. Dick uit 1966. Ik moet zeggen dat het verhaal telkens weer een mega-wending krijgt en je echt je kop er goed bij moet houden. Op alle actie, humor, seks ect. na lijkt het net op een verhaal van Isaac Asimov vooral de finale als ze mars van zuurstof voorzien.

De muziek van Jerry Goldsmith is grandioos!! In een interview heeft hij gezegd dat dit zijn favoriete werk was.

Al met al een erg goede film! Een echte must-see!

"The Tower of London - a monument to the corruption of the soul, wherein the shadowed past a man gained the throne of England despite the insane ambition that drove him to evil and murder."

Tower of London verteld het verhaal van Richard III die nergens voor terugdeinst om Koning van Engeland te worden. De film is eigenlijk een historisch drama met een aantal spoken en martelscènes, het blijft toch Shakespeare.

Vincent Price zet een uitstekende rol neer als Richard, een rol die wel past bij zijn uitstraling. Het verdere acteerwerk was ook zeker niet slecht.

De film is mooi opgenomen in zwart-wit, hetgeen de film een grimmige uitstraling geeft. De mooie veldslagscènes waren echter geleend uit de eerdere versie uit 1939. Muziek was ook niet verkeerd.

Al met al zeker geen slechte film, mooi opgenomen en ook goede kostuums en sets. Aanrader voor fans van Vincent Price.

Hoewel ik een hekel heb aan Computeranimatie vind ik de Pixar films (op Cars na) geweldig! en de allerbeste van Pixar is toch wel Toy Story. Leuke Vermakelijke film!

Toy Story 3 was een geslaagd einde voor de Toy Story-reeks. Geen losse eindjes en dus eigenlijk geen noodzaak voor een vervolg, maar het is nu eenmaal een van de meest geslaagde films van Pixar dus natuurlijk konden ze het niet laten er nog een te maken.

De film is weliswaar overbodig, maar ik vond hem zeker niet slecht en uiteindelijk is het een prima avontuur met de bekende personages. Veel nevenpersonages komen vrij weinig voor in de film en het lijkt in dat opzicht een beetje op het patroon van de eerste film, waarin Woody vooral het verhaal beleefd. Het plot rond Bo voelde een beetje alsof Pixar wel heel erg op de politiek correcte-bandwagon mee ging, maar uiteindelijk viel dat best mee.

Interessant aan dit deel was dat de drang van speelgoed om te spelen met kinderen heel erg centraal stond: hoe voelt vergeten speelgoed zich? En daarnaast gingen ze ook erg out-of-the-box met Forky: wat maakt speelgoed speelgoed?

Prima film van Pixar, maar niet zo iconisch als Toy Story en Toy Story 2.

"Merry New Year!'

Erg leuke 80s komedie voor de periode tussen Kerst en Nieuwjaar. Twee rijke bankendirecteurs maken een weddenschap, een van de twee wed dat hij van een succesvolle zakenman een crimineel kan maken en van een crimineel uit de getto een succesvol zakenman.

Dan Aykroyd was geniaal als de verwende kakker Louis Winthorpe III, met name karakteristiek hoe hij hart gaat praten als hem onrecht wordt aangedaan. Eddie Murphy zorgde natuurlijk voor de nodige grappen en was oprecht hilarisch. Verder vond ik Denholm Elliott (Raiders of the Lost Ark) leuk als de butler en was het ook geinig om Jamie Lee Curtis weer eens te zien na haar rol in Halloween.

De film schuwt geen clichés en heeft van die lekker typische shots en dialogen. Het gebruik van klassieke muziek en het ingewikkelde beurssysteem zijn dingen die je niet zo snel in hedendaagse Komedie-films zult zien. Uiteindelijk heeft deze bespotting van het kapitalisme, toch weer een typisch Amerikaans einde, geen gezeik iedereen rijk. Erg vermakelijk met een aantal grappen waar ik echt van moest lachen.

Roman Polanski's verfilming van William Shakespeare's The Tragedy of Macbeth is vooral visueel een erg indrukwekkende verfilming. De beelden zijn bijzonder mooi opgenomen met sterke composities van prachtige locaties op de Britse eilanden. De mooie aankleding, de sfeervolle luchten en het kleurgebruik zijn bijzonder goed uitgevoerd.

Verder heeft Polanski nadruk gelegd op het geweld en het bloedvergieten. De combinatie van sterk acteerwerk en een vrij realistische setting botsen echter nogal met de theatrale Oud-Engelse dialogen die af en toe - ook al zijn ze poëtisch erg sterk - heel erg gekunsteld over komen en de vaart uit de film halen.

Zoals vaker bij Shakespeare verfilmingen vond ik de hoofdpersoon alles behalve sympathiek en werkte de uitwerking van bovennatuurlijke elementen vaak erg vervreemdend. Desalniettemin zeker geen onaardige Shakespeare verfilming.

Goede actie-thriller.

Bijzonder dat je hier de aanslagen vanuit de ogen van de terroristen en niet vanuit de slachtoffers ziet. Je krijgt een beeld van de extremistische wereld.

Niet echt een film voor Kerstavond, maar ja....

Begin jaren '70 was Dario Argento een van de meest succesvolle regisseurs van Giallo. Hij werd echter pas echt een beroemdheid in Italië door de tv-serie Door into Darkness waar hij net zoals Hitchcock in Alfred Hitchcock Presents had gedaan een kort moordmystery inleidde.

De aflevering Il Tram is de enige die hij ook zelf heeft geregisseerd (op enkele half voltooide afleveringen na dan). De aflevering verteld het verhaal van een moord die in een tram is gepleegd zonder dat iemand het heeft gezien.

Door het 4:3-formaat mist de film die heerlijke Argento cinematografie een beetje en de jazzy stock-muziek is alles behalve sfeervol. Verder zitten er ook best saaie tussenpozen in het verhaal en wordt het pas aan het einde (als de inspecteur erachter komt hoe de moord is gepleegd) echt leuk.

Vermakelijk voor een keer, maar duidelijk minder niveau als Argento's bioscoopfilms uit die tijd.

"I'm from another time, another world. I don't even know what you people eat for lunch."

Mijn eerste film van Pulp Regisseur Charles Band en ik moet bekennen dat het niet tegen viel. Trancers viel mij meteen op door die gave 80s poster. We hebben hier te maken met een soort mix van Blade Runner, The Terminator en een cop-movie.

Tim Thomerson was best een aardige hoofdpersoon. Af en toe speelde hij heeeel erg houterig, monotoon tekst oplezend, maar tijdens de actie en tegenover de jonge Helen Hunt speelt hij prima. Ik had wel steeds het idee dat hij Harrison Ford probeerde na te doen. Art LaFleur was eigenlijk de enige die echt goede acteerprestaties had, verder was het het gebruikelijke houterige low-budget werk.

In 2247 word Angel City overspoeld van Trancers, hersenloze zombies die worden bestuurd door ene Whistler. Maar een man is tegen Whistler opgewassen en dat is Trooper Jack Deth. In Opdracht van de hoge raad moet hij terug naar 1985 om te voorkomen dat Whistler hun voorouders vermoord. In 1985 ontwaakt Whister in December in LA en start zijn zoektocht. Tot mijn verbazing was het verhaal eigenlijk zo gek nog niet... Oke, het is pulp van de bovenste plank maar met Cannon in een goede bui had het wel een a-film kunnen worden. Een paar dingen waren niet echt goed doordacht en de film was eigenlijk te kort om het verhaal een beetje uit te laten komen, maar ik vond het toch wel aardig.

Voor het lage budget, $400,000 (dat is gewoon niets), vond ik het toch wel een erg aardig filmpje. De futuristische wereld zag er best aardig uit, op de zaal van de raad en de maté-paintings na dan. De effecten waren lekker kitscherig en 80s en de actie was ook prima.

Het camerawerk was verrassend degelijk. Band weet ook mooi gebruik te maken van neon op film. Het schijnt dat Gene Winfield (die ook aan Blade Runner heeft gewerkt) de futuristische decors heeft ontworpen.

De film was gelukkig niet te lang en bleef ondanks een paar onzinnige blunders best vermakelijk. Als je even met verstand op nul een lekker cheesy 80s filmpje wil kijken ben je hier aan het goede adres.

"You are not being hacked... You are being helped."

Weer eens een sterke film, die wel eens waar ergens een beetje vaag word maar toch zeker niet slecht te noemen is.

Johnny Depp is een goed en erg divers acteur, hij weet hier een goede verstrooide professor neer te zetten. Morgan Freeman - die voor mijn gevoel in haast alle hollywood films speelt die het lukt een gewenst bedrag te noemen - doet het hier ook niet slecht maar ja dat is hij nooit. Verder ook wel goede acteurs. Dacht door de cast dat het een Nolan-film was maar hij bleek achteraf van ene Wally Pfister. Voor een eerste film zeker niet slecht.

De film gaat over Dr. Will Caster die erin is geslaagd om een supercomputer te maken die zelfbewustzijn heeft en menselijke gevoelens begrijpt. Ook doet hij nog veel meer onderzoek naar kunstmatige intelligentie. Hierdoor word hij het slachtoffer van anti-technologie extremisten. Door een kogel waarmee hij is geraakt krijgt hij radiatie ziekte en leeft nog maar vol onbepaalde tijd. Als zijn vrouw nogmaals de gegevens bekijkt over een eerder experiment waarbij ze het bewustzijn van een aap in een computer hebben gestopt en besluit ze samen met hun vriend Max om Will's bewustzijn in een computer te gaan stoppen. Zo besteden ze daar de laatste dagen van Will's leven aan tot het uit eindelijk lijkt te zijn gelukt. Maar dan word Max terughoudend, bang voor de computer die denkt Will te zijn... Sterk verhaal al vind ik de opbouw heel erg sterk en het einde ietsje minder, over het algemeen goed.

De film heeft diepgang en de nodige drama. Het einde vind ik mooi maar de vele veranderingen van sfeer zijn een beetje random. Het word een beetje grotesk en chaotisch aan het laatste deel van de film waar het in het begin erg subtiel is.

Visueel erg geslaagd. Omdat Pfister Nolan's Cinematograaf is heeft het ook de cinematografie van een Nolan-film. Effecten en alles zagen er goed uit.

Al met al een sterke film. Een aanrader.

-Acteurs 8/10

-Verhaal 9/10

-Cinematografie 9/10

-Effecten 7/10

-Algemeen 8,8/10

Ik was bang dat ik alle goede films van Dario Argento al gezien had. Mijn verwachting voor Trauma was erg laag gezien de negatieve reputatie. Ik moet zeggen dat de film echt vele male beter is dan ik had durven dromen. Snap helemaal niets van alle lage beoordelingen en negatieve reviews.

Aura is een meisje met anorexia dat uit een kliniek is ontsnapt. Als ze door de politie bij haar ouders thuis wordt gebracht, organiseert haar moeder - een medium - een seance. Een demonische stem zegt dat een moordenaar aanwezig is. In paniek rent iedereen naar buiten. Aura ziet nog net een man met de afgehakte hoofden van haar vader en moeder weglopen. Samen met David probeert ze de moordenaar van haar ouders te vinden...

Trauma heeft een sterke cast met een aantal bekende namen. Dario's dochter Asia Argento deed het prima in de hoofdrol (ook grappig met dat Italiaanse accent). Piper Laurie (Twin Peaks, Carrie) zette een goede rol neer, al schijnt ze de film helemaal niet serieus te hebben genomen, ze heeft hem naar eigen zeggen nog nooit gezien. Brad Dourif had helaas maar een kleine rol, hij is natuurlijk echt geknipt voor zo'n film en speelde de tijd die hij had prima (had stiekem gehoopt dat hij de moordenaar was). Verder waren ook Christopher Rydell, Frederic Forrest en James Russo goed in hun rol.

Na Two Evil Eyes samen met George A. Romero te hebben gemaakt is dit de eerste Amerikaanse productie van Dario Argento. Omdat het zo'n flop was is Argento hierna zijn films - op een enkele uitzondering na - allemaal volledig vanuit Italië blijven maken.

Was van te voren bang dat Argento's visuele stijl in een Amerikaanse productie niet tot uiting zou komen, maar niets in minder waar want Trauma is op en top Argento. Misschien niet zo impressionistisch als sommige van zijn eerdere films, maar wel zeer sterke cinematografie. De gore en special effects van Tom Savini waren ook van hoge kwaliteit. De pratende hoofden waren mischien een beetje bizar, maar iedere Argento-fan zal er niet raar van opkijken. Naast dat Argento's stijl prominent aanwezig is voelt de film ook helemaal Amerikaans aan. Een zelfde soort sfeer als in de films van Brian De Palma, maar dan wat absurdistischer. Trauma is 100% Giallo met de moordenaar met zwarte handschoenen en zijn gave onthoofdingswapen.

Oorspronkelijk zou de film een soundtrack van Goblin krijgen maar de Amerikaanse producenten wilde liever een componist die al bekend was in de VS. Pino Donaggio, Brian De Palma's vaste componist, maakte de soundtrack voor Trauma. Op een enkele track na paste alles uitstekend bij de film. Spannende muziek maar ook emotionele muziek waren erg goed. Het Enya-achtige Ruby Rain gezongen door Laura Evan was ook een schitterend nummer, briljante muziekkeus van Argento.

De Italiaanse versie (waar Engels gesproken wordt op een paar deleted scenes na) begint met 'Silvio Berlusconi Communications presents', wat dus opmerkelijk genoeg betekend dat de film is gemaakt met het geld van de corrupte ex-premier van Italië.

Aan het einde van de film zien we een reggaeband optreden en een zeer slank meisje dansen op de muziek terwijl de aftiteling begint. Dit is Anna Ceroli, half-zus van Asia Argento en stiefdochter van Dario (kind uit een eerder huwelijk van Daria Nicolodi). Anna was de inspiratie voor het personage Aura, ze had namelijk anorexia en is kort na de film overleden. Dit vergroot mijn waardering voor deze film alleen maar, wat als een misplaatst eindshot voelt is eigenlijk een briljant statement.

Trauma is een erg spannende film die van begin tot einde blijft boeien. Het verhaal bleef interessant en vond ik zelfs best goed. Misschien hadden enkele punten meer belicht kunnen worden, maar eigenlijk zat het gewoon ijzersterk in elkaar en dat zie je weinig bij Giallo waar het plot vaak ondergeschikt is aan de visuele stijl. Echt een zwaar ondergewaardeerde film die lang niet alle aandacht krijgt die hij verdient. Destijds is het waarschijnlijk een flop geweest omdat het Amerikaanse publiek het absurdisme niet kon waarderen, maar iedereen die de films van Argento kent moet toegeven dat Trauma perfect in zijn straatje past. Een echte aanrader.

Naar deze Horror-anthologie van Horror-meester Mario Bava was ik al erg lang benieuwt. Heb hem uiteindelijk voor de Kerst bewaard en dat was een goede keuze, want de film is bijzonder sfeervol.

Ik baal er enorm van dat ik de Amerikaanse versie van American International Pictures (bekend van Roger Coreman en Vincent Price) heb gekeken. De volgorde van de clips is namelijk anders, de mooie muziek van Roberto Nicolosi is vervangen door de bombastische jazzmuziek van Les Baxter en ik heb het idee dat er veel uit is geknipt (zo mis je shots als het mes dat in de rug van het slachtoffer steekt en is het afgehakte hoofd nauwelijks in beeld). Ook schijnt bij de dubbing het hele verhaal veranderd te zijn. Wat dan wel mooi was van deze versie waren het haarscherpe beeld en Boris Karloff als verteller, maar ik wil zeker de Italiaanse versie zien bij een tweede kijkbeurt.

Het eerste verhaal ‘A Drop of Water’ was een bijzonder sfeervol spookverhaal dat me een klein beetje deed denken aan Le Locataire van Roman Polanski. Inhoudelijk had het beter gekund, maar de beklemmende sfeer en de angstaanjagende Barones zijn haast ongeëvenaard. Het tweede verhaal ‘The Telephone’ was een matige vroege Giallo die in de Amerikaanse versie op zeer amateuristische wijze tot iets bovennatuurlijks is gemaakt. De zwarte handschoenen zijn al van de partij en het had wel een Hitchcockiaans sfeertje, maar het is veel te saai in vergelijking met het vorige segment. Met ‘The Wurdalak’ laat Bava zien dat hij de meester is als het op Gotische horror aankomt. Een bijzonder sfeervol geschoten Oost-Europese vampierengeschiedenis. Het segment was helaas te kort voor een uitgediept verhaal, maar het fenomenale sfeervolle kleurgebruik maakt dat ruimschoots goed. Ik wou dat alle Gotische horror’s het kleurgebruik van Mario Bava hadden. Hammer heet ook een aantal zeer sterke films, maar die missen vaak goede belichting, met name de indoor-shots zijn meestal overbelicht en sfeerloos.

De film heet eigenlijk I Tre Volti della Paura (Drie aangezichten van de verschrikking), maar de Amerikaanse producent wilde op het succes van Black Sunday teren en dus werd de titel Black Sabbath, terwijl de film helemaal niets met Hekserij te maken heeft. De metal-band Black Sabbath heeft zich vernoemt naar deze film. Toen ze aan het optreden waren ging iedereen weg omdat deze film in de bioscoop draaide, horror sells vond Ozzy. De naam zou overigens beter bij Iron Maiden passen, die maakte namelijk ook daadwerkelijk muziek over oude horrorfilms (Dario Argento en Lamberto Bava zijn ook grote Metal-fans overigens). Het blijft niet bij Metal, want Quentin Tarantino beweerd dat hij van deze film het idee heeft gekregen om Pulp Fiction in drie korte verhalen te vertellen.

Het was misschien niet helemaal wat ik er van had verwacht, maar Black Sabbath mag er zeker wezen en is een echte must voor Horror-liefhebbers. Een bijzonder gaaf spookverhaal, een erg vroege Giallo en een ontzettend sfeervolle Gotische horror met Boris Karloff als vampier.

"What's the matter with you lubbers? Ye'd think ye'd never seen a man with his throat cut before!"

Ik had eigenlijk nog nooit een echt goede verfilming van Schateiland gezien. De Disney-sciencefiction verfilming Treasure Planet vond ik wel aardig maar is als verfilming van het boek natuurlijk alles behalve geslaagd. Een Britse vriend rade me deze verfilming aan en ik moet zeggen dat ik erg zeker geen spijt van heb dat ik hem heb bekeken. Tot dusver is dit de beste verfilming van Robert Louis Stevenson's boek.

De film heeft een super-cast. Charlton Heston speelt een meesterlijke Long Jong Silver (compleet met afgehakt been en papegaai). Oliver Reed is Billy Bones en dan zijn er ook nog Christopher Lee (nauwelijks herkenbaar als de blinde man) , Julian Glover, Pete Postlethwaite en een erg jonge Christian Bale, die het voor zijn leeftijd bijzonder goed doet.

De film volgt het boek vrij letterlijk met hier en daar een goede toevoeging, niet te cliché of te onrealistisch. Het verhaal kennen we allemaal wel en was dus redelijk voorspelbaar. De actie was goed maar niet te spectaculair. De op locatie gefilmde opnames zagen er goed uit en de muziek was ook goed. Paste goed bij de film. De piraten zagen er allemaal echt uit als piraten. Charlton Heston met z'n vieze zwarte tanden en alle littekens.

Al met al een erg vermakelijke en sterke verfilming die niet echt gedateerd is, met een super cast.

Aanrader.

"That was more fun than I ever want to have again."

Erg goede film. Animatiefilms zoals The Iron Giant, Titan A.E., Atlantis, Lilo & Stitch en ook Treasure Planet hebben een paar dingen gemeen. Ze zijn SF, ze hebben een nogal vreemde realistische tekenstijl en zijn rond ongeveer de zelfde tijd gemaakt. Ik kan deze allemaal wel waarderen maar als ik de beste zou moeten noemen dan zou ik toch snel op Treasure Planet komen.

Ik vind het erg mooi om het klassieke verhaal van Robert Louis Stevenson in een Sceince-Fiction jasje te zien. Dat zijn namelijk twee dingen die ik kan waarderen; Klassieke verhalen en Sceince-Fiction avonturen. De (ruimte)schepen vind ik erg leuk bedacht en zijn wel mooi. De personages zijn vrijwel identiek aan die in Treasure Island (1950) en vond ik ook vrij sterk. Ik vind het ook wel leuk dat Silver een cyborg is.

De animatie was wel goed. De tekenstijl is nu erg goed en dan weer wat minder. Vooral de hoofdpersonages vond ik erg goed getekend. De achtergronden waren ook wel mooi. Ik vond de CGI tussendoor echter niet zo heel erg goed en dat had wat minder gemogen. Ik verbaas me af en toe wel om de details in de animatie vooral bij Silver, de robot en Kapitein Flint zijn erg veel details geanimeerd.

Sommige typische elementen mochten me gestolen worden. Ook Morph was erg irritant en die naam is gepikt van de oude Stop-motion serie The Adventures of Morph.

De muziek van James Newton Howard vond ik erg goed. Heel episch en in een mooi Sceince-fiction sfeertje. Ook de liedjes van John Rzeznik waren erg goed.

Geregiseerd, geproduceerd en geanimeerd door oude leden van het The Black Cauldron-team zoals Ron Clements en John Musker.

Erg goede film.

Wat een meesterwerk. Een prachtige cineastische contemplatie van het leven en het probleem van het lijden.

Mensen die de film niet kunnen waarderen raad ik aan om 1) de vaste narratieve structuur die je gewend bent van films los te laten en 2) het Boek van Job uit de Bijbel te lezen en de film daarna nog eens te kijken.

Waar waart ge, toen Ik de aarde grondde: Vertel het, zo ge er iets van weet! Wie heeft haar grootte bepaald: gij weet het zo goed; Wie het meetsnoer over haar gespannen? Waarop zijn haar zuilen geplaatst, Of wie heeft haar hoeksteen gelegd: Onder het gejuich van het koor der morgensterren, Het jubelen van de zonen Gods? (Job 38:4-7)

"Welcome, Brother Elf"

Ik moet bekennen dat ik Troll eigenlijk alleen maar heb gekeken als voorbereiding op de beruchte Troll 2, maar nu blijkt dat ik deze niet alleen beter (wat wel te verwachten was) maar ook nog een stuk vermakelijker vind.

We hebben jaren voordat de Harry Potter boeken uitkwamen al twee personages die Harry Potter heten, J.K. Rowling was niet zo origineel met namen als men dacht. Jenny Beck acteerde voor haar leeftijd erg goed als Harry's zusje. Vooral nadat de trol haar heeft bezeten is ze erg vermakelijk, "Rattburgers!!". Noah Hathaway kan beter, in ieder geval vond ik hem helemaal niet slecht in The NeverEnding Story. Hier is hij soms erg slecht en dan weer best redelijk. Anne Lockhart en de oudere June Lockhart deden het prima als de heks, al hadden ze beter een brit kunnen kiezen voor de rol. Ik bedoel een Amerikaanse tovenares met een Europees ingerichte kamer? Dat kan niet. Maar veruit de beste acteur in de hele film was Phil Fondacaro. De kleine acteur had al grote carriere, hij speelde namelijk in Return of the Jedi een Ewok, een dwerg in Willow en hij sprak de stem in van Creeper in The Black Cauldron. Fondacaro speelt niet alleen een prima trol maar daarnaast ook nog een personage met een beetje diepgang, namelijk een lilliputter die er van droomt om elf te zijn.

Het zwakste punt van Troll is het plot. Het is namelijk behoorlijk kinderlijk. Sowieso komt de trol uit het niets opdagen en is de uitleg van de 'heks' mij iets te sprookjesachtig. Natuurlijk erg leuk dat er op volksverhalen word ingespeeld maar dat had voor mij beter gewerkt als de film zich in het Verenigd Koninkrijk af zou spelen, waar die verhalen vandaan komen.

De trollen en elfen zagen er prima uit en de effecten vond ik allemaal wel prima gedaan. De muziek was best grappig, vooral dat trollenlied. De transformatie was best wel gaaf. Troll is geen meesterwerk en eerder een film gericht op kinderen dan een echte horror maar het was best een leuke film om een keer gezien te hebben. Duurt gelukkig ook niet te lang.

"They're eating her... and then they're going to eat me... OH MY GOOOOOOOOOOOOOOOD!"

Zo, nu dan eindelijk eens deze beruchte film gezien. Laten we er maar mee beginnen dat het hele concept totaal onzinnig is. Troll was niet eens een succesvolle film, ik vond hem best aardig maar het is zeker geen film waar je wat mee kunt verdienen door er een vervolg op te maken. En daarnaast heeft de film buiten de titel helemaal niets met Troll te maken. Die dingen heten hier namelijk Goblins en geen trollen.

In Italië begon Lucio Fulci eind jaren '70 een aparte trend. Namelijk de trend om een film te maken en dan in de titel te suggereren dat het een vervolg is op een (populaire) amerikaanse film. Fulci deed dit met Zombie 2, een on-officeel vervolg op de Italiaanse dub van Dawn of the Dead. Maar Fulci maakte dan ook geen slechte film, die ik persoonlijk minstens even goed vond als het echte vervolg. Claudio Fragasso deed dit veel vaker dan Fulci. Hij maakte namelijk Zombie 4: After Death een on-officieel vervolg op Fulci's Zombi 3, La Casa 5 een van de vele nep vervolgen op The Evil Dead, Non Aprite Quella Porta 3 (geen idee waar dat een vervolg op is) en het allerslechtste vervolg ooit gemaakt Troll 2.

Soms kijk je een film en denk je 'die acteurs kunnen echt niet acteren', op zo'n moment moet je maar denken dat die acteurs in vergelijking met de acteurs in Troll 2 haast shakespeariaans zijn... Maar na wat onderzoek ben ik er toch achter gekomen dat dat niet de schuld is van de acteurs. De acteurs hebben namelijk allemaal gereageerd op een advertentie in de lokale krant met het idee om figuranten op de achtergrond te spellen maar regisseur Fragasso gaf ze hoofdrollen... Fragasso was volgens mij ook niet helemaal goed bij zijn hoofd anno 1990, hij sprak geen woord Engels en had een script geschreven in gebrekkig Engels. Toen de acteurs voorstelde om zelf de tekst aan te passen zodat het correct Engels word werd Fragasso boos en stond erop dat ze zijn Italo-amerikaans gewoon gebruikte. Dan is het ook niet zo raar dat je wel heel belabberde prestaties krijgt. Sommige acteurs zag je nog enige moeite doen of juist helemaal in hun rol op gaan. Michael Stephenson (het jongetje) doet het nog beter dan de meeste volwassen acteurs. 'zijn zus' Connie Young was pas echt erg, die kreeg het voor elkaar om monotoon het script te citeren en slechts twee emoties te spelen gedurende de hele film. Darren Ewing was onbedoeld enorm grappig in de legendarische 'Oh my geeewd'-scène, schitterend. Deborah Reed ging dan weer een beetje teveel in haar rol op als de gestoorde heks, ik begon te twijfelen of ze echt een gek uit een inrichting hadden gehaald.

Waar de trol in Troll best aardig was zijn het hier duidelijk lilliputters in bruine pijen met plastic maskers. De trollen zijn werkelijk verschrikkelijk slecht, de lilliputters die erin hebben gezeten moeten wel heel wanhopig zijn geweest. De groene smurrie die hierin voorkomt deed me denken aan Albert Heijn afwasmiddel en ecoline-verf. Toch zag het er best aardig uit af en toe maar uiteraard is het idee van vegetarische goblins die mensen met eten in planten veranderen en ze dan opeten zo achterlijk dat de bedenker wel aan de drugs moet zijn geweest.

Wat Troll 2 dan weer onderscheid van meeste slechte films is dat de opnames en de muziek helemaal niet zo slecht zijn. Daardoor kan de film bij vlagen best vermakelijk zijn. Hoewel de muziek eigenlijk niet geschikt was voor een horror vond ik die eigenlijk erg leuk, lekker 80s. Carlo Maria Cordio is een van de weinige mensen uit het Troll 2-team die zich niet hoeft te schamen, hij heeft trouwens ook aan andere (betere) Italiaanse horror-films gewerkt

Ben erg benieuwt naar de documentaire Best Worst Movie waar wat inzicht word gegeven op deze enorm foute film. Ook ga ik meer fake-vervolgen kijken, Terminator 2 (1990) lijkt mij enorm grappig omdat het niet alleen een vervolg is op The Terminator maar ook een shot-voor-shot remake van Aliens. Claudio Fragasso is best wel sneu, maar pas op... het kan nog erger. Joe D'Amato en Fabrizio Laurenti dachten namelijk dat het een goed idee was om nog een stapje verder te gaan. Hun film, The Crawlers, werd voor de Italiaanse release Contamination .7 (het zoveelste vervolg op een Italiaanse Alien-parodie) genoemd en voor de amerikaanse release noemde ze hem... *tromgeroffel*... TROLL 3!!

Troll 2 is een erg slechte film maar toch ook wel een best bijzondere film en voor een slechte film enorm vermakelijk. Twee-en-een-halve ster voor de muziek, de camera, het lef en het vermaak. En de alternatieve poster voor deze film vind ik erg mooi.