Opinions

Downtempo, melodramatisch relaas van een seniore held die terugkijkt op zijn leven. De enige actie zit in de titel.

Maraviglioso Boccaccio doet kurkdroog en heel verantwoord aan. De film is gebaseerd op verhalen uit de Decamerone maar oogt niet erg realistisch. Decors en kostuums zien er allemaal 60 graden gewassen uit en je hebt het idee dat je naar een toneelstuk zit te kijken. De gedragen manier waarop de acteurs zich bewegen draagt daaraan bij. Toch zijn de verhalen die worden verteld onderhoudend genoeg om de film uit te zitten. Voor de liefhebbers van Italiaanse geschiedenis.

Deze, vrij briljante, interpretatie van Marie Antoinette doet haar meer recht dan alle filmvertolkingen tot nu toe en daarmee is de film ruim geslaagd. Een puntje van kritiek is de onhandig vormgegeven catharsis die teveel als een donderslag bij heldere hemel komt. De scène in het theater waarin niemand meer applaudisseert mist een aanloop en ook de revolutie zelf had al wat eerder merkbaar mogen zijn. Al met al heeft Coppola een weergaloze film gemaakt die de historische Marie Antoinette reuze zou hebben geamuseerd.

De film volgt de geschiedenis zoals beschreven in de biografie door Stefan Zweig. Hij verdiepte zich in talloze historische verslagen, documenten en correspondentie mbt haar leven. Kirsten Dunst zet een tikkeltje moderne versie neer van de Marie Antoinette die Zweig beschrijft. De film volgt de geschiedenis vrijwel op de voet: het afstaan van haar bezit en kleding bij het oversteken van de grens, de irritatie met Madam Dubarry en de, in gebreke blijvende, besluiteloze koning. Het verhaal focust op de periode dat de koningin haar slechte huwelijk probeerde te compenseren met speeltafels en Bal Masqué.

De film komt hierdoor naar het einde toe duidelijk in tijdnood. Marie Antoinette's vriendschap met Marie Louise van Savoye, Prinses de Lamballe en de rechtszaak naar aanleiding van de collier-affaire moesten eraan geloven terwijl vooral die laatste een opmaat vormde naar het verlies van haar koninklijk gezag. Het verhaal stopt eigenlijk op het meest interessante moment: daar waar Marie Antoinette verandert in de koningin van Frankrijk. Vanaf dat moment zou de film echter niet meer de lichtzinnigheid hebben die Coppola zo nastaat en die beide karakters schijnt te verbinden.

Ook de romance met Axel von Fersen komt duidelijk tijd tekort. Jammer dat Coppola niet laat zien dat Fersen Marie Antoinette op het moment van crisis niet in de steek liet: hij voegde zich bij haar op het moment dat iedereen Versailles had verlaten. Wellicht is zijn rol te groot en te klein om hem verder in het verhaal toe te laten. Fersen deed er alles aan om zijn geliefde Marie Antoinette en haar familie te redden. Hij organiseerde hun vlucht maar het koninklijk paar werd in Varennes onderschept en teruggebracht naar Parijs. Het lot was Fersen Von Fersen sowieso niet gunstig gezind want 20 jaar later zou hij eveneens omgebracht worden door een woedende menigte. Het wachten is op een regisseur die de geschiedenis eens van zijn kant belicht.

Lodewijk XVI wordt prima neergezet als de zachtmoedige en onhandige heerser. Zo besluiteloos als hij in de geschiedenis te boek staat, zo zeker was hij dat hij Versailles niet zou verlaten. Daarbij wees hij het voorstel van enkele edelen van de hand om op het volk te schieten en ze onder de voet te lopen. Wat er ook aan vooraf was gegaan, wat voor fouten ze ook hadden gemaakt en wat er ook zou gebeuren; ze zouden, zelfs gescheiden van elkaar, de rol van koning en koningin tot aan het bittere einde blijven spelen.

'...eerst als de revolutie met geweld over het kleine rococo-toneel tot in de grootste, tragische wereldgeschiedenis binnendringt, ziet ze in hoe verschrikkelijk ze gedwaald heeft door de nietige rol van soubrette en salondame te verkiezen, terwijl het lot haar de kracht en spanning had gegeven voor een heldinnenrol. Op het ogenblik dat zij in de rol van koningin alleen de sterfscène kan spelen in het tragische naspel, wordt zij zichzelf bewust. eerst als het spel in ernst overgaat en haar de kroon wordt ontnomen, eerst dan wordt Marie Antoinette van binnenuit koningin.' (Stefan Zweig)

Wat een aangename verrassing! Prachtig en spannend verhaal, schitterende fotografie, fijne casting; er valt verdorie niks op aan te merken, haha. De film wordt nergens kitsch of plat of goedkoop. Acteurs spelen de sterren van de hemel; het drama is echt en de catharsis werkt. Marrowbone is van begin tot eind een super film die langer blijft hangen dan de aftiteling. Sergio G. Sánchez rocks! Had ik al gezegd dat horrorfilms zuigen?

Bespottelijk maar visueel sterk drama over Mary Queen of Scots. De steeds verder oprukkende politieke correctheid zorgt voor potsierlijk taferelen waarbij zwarte mannen (met baard) opduiken in oorspronkelijk roomblanke, historische verhalen. Racisme van het zuiverste water maar dan van het legale, politiek correcte soort. De film hangt verder aan elkaar van historische onjuistheden. Saoirse Ronan en de schitterende fotografie en art direction maken het de moeite waard maar manmanman wat is dat 'coloublinde' casten griezelig zeg. Het wachten is nog op 'The color purple' vertolkt door blanken.

Sterk geromantiseerde film over het leven van de schrijfster Mary Shelley. Een productie die behalve romantiek uiteindelijk gelukkig ook wat diepgang te bieden heeft. Prachtige rol voor Elle Fanning. Uitstekend geacteerd, sober vormgegeven (deed me aan de BBC denken) Voor liefhebbers van geschiedenis, kostuums en gotische toestanden, zoals ik, zeker de moeite van het kijken waard, ook al had er wel wat meer in eh... gesneden mogen worden.

Indrukwekkende oorlogsfilm met treffende poster die gaat over de opstand van de burgers van Warschau tegen de nazi bezetting. De film behandelt vooral het menselijk drama en draaft daar soms behoorlijk in door. Er wordt herhaaldelijk stijlbreuk gepleegd wat aan het begin een legendarische kus-scene oplevert maar gaandeweg ook voor verwarring zorgt.

Wat de film rommelig maakt is dat het niet altijd even duidelijk is welk verhaal er nu verteld wordt. Het romantische deel is dik in orde en heeft naar het einde toe nog een fijne twist maar het is soms niet aanwezig genoeg om, door de chaos heen, overeind te blijven.

Grootste gemiste kans is echter dat het grote plaatje totaal ontbreekt. Juist in zo'n epos waar kosten noch moeite zijn gespaard, wil ik als toeschouwer een helder beeld krijgen van hoe de vork nu precies in de steel zat. In plaats daarvan kiest de film voor het drama en de gruwel en verliest daardoor realisme en inhoud. Gelukkig is daar Wikipedia

Stalin weigerde met zijn troepen de Weichsel over te steken en liet de burgers van de stad zich letterlijk doodvechten. De nazi's begonnen met de executie van meer dan 50 000 burgers als afschrikking maar de opstand ging door. Vanuit de lucht werd stadsdeel voor stadsdeel gebombardeerd en de nazi's zetten hun grofste beulen in die plunderdend en verkrachtend rondtrokken. Uiteindelijk werd de complete stad huis voor huis opgeblazen en in brand gestoken. De Duitsers hadden het plan om er een 'meer' te maken.

Stalin had uiteindelijk weinig moeite om de puinhopen op de nazi's te veroveren. Overlevende verzetsstrijders werden zonder pardon geëxecuteerd of naar de goelag gestuurd.

Prachtige Nederlandse film waar veel aandacht aan is besteed en die sferisch een tot de verbeelding sprekend beeld geeft van Nederland uit die tijd.
Het scenario wil veel te veel vertellen en door de vaart die het verhaal hierdoor krijgt blijven de belangrijkste gebeurtenissen dramatisch onderbelicht waardoor de film vol zit met gemiste kansen.

Daar waar er wel aandacht besteed wordt aan prachtige slow motion opnamen van voeten in de regen
lijkt de sterfscene van De Ruyter wel afgeraffeld. De man grijpt wat in de lucht en valt (terwijl in het echt zijn been werd verbrijzeld) en twee tellen later wordt hij begraven. Dan was het mooier geweest om de film na zijn afscheid te eindigen want dat is dramatisch wel goed gelukt en iedereen snapt dat hij niet meer terug komt. Had je meer tijd gehad voor De Witt.

Want de dood van de gebroeders de Witt had veel meer impact gehad als we eerder in de film meer drama tussen de twee hadden gezien. Daarbij werd de Lynchpartij zo braaf in beeld gebracht dat ik me afvraag of ze de film voor scholieren hebben willen maken (alhoewel die al veel meer gewend zijn).
De film is wat dat betreft zo braaf dat je denkt dat de art director smetvrees moet hebben gehad. Iedereen draagt nette kleren; nergens een vlekje te bekennen. De straten zijn keurig aangeveegd en de zeeslagen bevatten geen spatje bloed en zien eruit als een videogame.

Er had met minder middelen een realistischer beeld kunnen worden neergezet. Wie zich een beetje verdiept in die manier van oorlogvoeren vindt op drift geslagen kanonnen die mensen verpletteren, kanonskogels die dwars door hoofden heen gaan, albatrossen die zeelui aanvallen en schepen die slagzij maken en zinken. Niets van dit alles in deze film die zich lijkt te beperken tot houtsnippers en animatie. Wat dat betreft zijn de schilderijen uit die tijd realistischer.
Had op een aantal punten heel erg graag meegewerkt aan het script.

Lang op verheugd en halverwege uitgezet. Fantasieloos en ongeloofwaardig. De hele community is zo nep als een mandje, nergens word ik verleid om dingen echt te geloven. Mensen met bloemen in hun haar over een grasmat laten dansen zegt net zo min iets over een sekte als mannen in legerkleding iets over oorlog zeggen. De scène bij de steengroeve vond ik zo slecht, zowel als concept als in uitvoering, dat ik geen zin meer had in de rest van de film.

Eindelijk eens kans om 2 filmversies van een zelfde verhaal achter te kijken en de uitkomst mag nauwelijks verrassend zijn: deze Amerikaanse remake is 1 lange poging om onrecht te doen aan het origineel.

Het begint al goed. Gloria is geen ingetogen, jonge vrouw uit een Mexicaanse achterstandswijk want daar kan geen Amerikaan zich mee identificeren. In de 2019 versie is ze een hippe tante met een eigen auto die geld heeft voor cadeautjes. Tot zover het sociaal engagement. De film is nog geen 5 minuten oud of ik bevind me alweer in een standaard USA microwave gezin.

Waar de versie uit 2011 een betoverende beeldtaal hanteert wordt in de deze versie alles tot de gebruikelijke in your face hamburger. Ze zouden ook eens verrassen die Amerikanen. Alhoewel: even later blijken potverdrie zowel Gloria als de bendeleider Amerikanen te zijn!! Het moet niet veel gekker worden. En hey! ook de bendeleden zijn Amerikanen geworden. Geen stinkende, slecht geklede Mexicaanse moordenaars maar een soort hippe, goed geknipte jongensband. Het mag er kennelijk niet te realistisch uitzien en het maakt de film totaal ongeloofwaardig.

Gina Rodriguez doet enorm haar best maar haar overacting haalt het niet bij het prachtige ingetogen verdriet van Stephany Sigman. Het wraak-einde van de film is een serieuze ode aan de slechte smaak. Iedere integere, creatieve uiting zou voor dit soort downgrading moeten waken en ik kan me voorstellen dat Gerardo Naranjo er buikgriep van heeft gekregen.

De 2011 versie is een integere, sociale aanklacht tegen onrecht en geweld. De 2019 versie skipt het onrecht en gebruikt het geweld om mensen naar de bioscoop te lokken. Maar veel verder dan een goedkope actiefilm komt het niet. Overbodig.

Ondanks het uitgemolken familiewaarden-thema toch een knap en onderhoudend script. Vermakelijk om te zien hoe een onverstoorbare senior zowel drugskartel als politiemacht in vertwijfeling brengt en erg gaaf dat Clintwood zichzelf op zijn leeftijd op deze manier weet te portretteren.

Sfeervolle, soms hartverscheurende productie over een joods meisje dat tijdens WO2 onderdak vindt bij een Oekraïense boer en zijn familie. Regisseur Steven Oritt laat zich vrijwel niet verleiden tot excessief geweld (dat in die tijd en op die plek alom tegenwoordig was) maar het alledaagse antisemitisme, de honger en de oorlog zijn desondanks in de hele film aanwezig. De dialogen zijn een dingetje. Poolse taal met ondertiteling zou vele malen sterker zijn geweest dan het kromme Engels dat ik onder mijn versie heb gehoord. Michalina Olszanska oogt misschien wat te Amerikaans, de zuurkool wordt eerst gekneusd en dan pas gezouten en het maaien met de zeis wordt vooral door vrouwen gedaan (vanwege het heupwerk) maar voor de rest een prima film.

Erg treffende documentaire over sentimentaliteit.