Opinions

Eigenlijk is gewoon alles goed aan deze film: verhaal, script, cast, acteren, pacing, muziek en lengte, you name it: heerlijk. Top! Je gaat weer beseffen wat een hoop lege rommel er tegenwoordig wordt geproduceerd.

Nog niet in de schaduw van de kleine teennagel van het origineel.

Lekkere, lange, snelle thriller over cyber criminelen. Een degelijke Duitse productie dus je wordt als kijker voor vol aangezien. Goeie casting, realistische setting, vormgeving en muziek dik in orde, heerlijke twists in het verhaal en lekker snel gemonteerd. Moeite tot aan het eind waard.

Die Duitser weten met hun films wel vaker te verrassen. Voor wie er nog aan kan komen: Wir Sind die Nacht is ook fijn.

Het verhaal werd bedacht door Paul Smit en collega-cabaretier Guido Weijers, geregisseerd door Robert van den Broek, geschoten door cameraman Ismaël Lotz en gefinancierd door Arjan Bakker. De film kwam met veel liefdewerk oud papier tot stand maar oogt als een volwaardige internationale productie, waarvoor petje af. Er werd (vanwege de distributie) gekozen voor een Engelse cast met als prettige bijkomstigheid een geloofwaardig en goed verstaanbaar Nederlands product. Ali Bastian, Patrick Holland en Summer Jade Webber zetten even grappige als innemende personages neer en er valt veel te lachen.

Who is Alice is een lekkere, luchtige, romantische komedie waar ook nog eens iets extra's in te ontdekken valt. Maar hoe maak je advaita, ook wel nondualiteit, een thema gehuld in new age sferen, bekend bij het grotere publiek? De film mag een dappere en deels geslaagde poging worden genoemd waar het gaat om het benoemen maar slaagt er (voor zover dat al mogelijk is) niet helemaal in om het thema inzichtelijk te maken.

De aanvankelijke zet om een komiek als goeroe te presenteren is een gouden greep want de kijker identificeert zich steeds op een positieve manier met deze personage (hij doet immers wat iedereen wel zou willen doen) en wordt zo verleid om over bepaalde dingen na te denken. Het was daarom leuk geweest als we Patrick Holland als hoofdrol hadden kunnen blijven volgen en getuige hadden kunnen zijn hoe advaita in zijn leven was gaan werken. In plaats daarvan komt vooral het romantische thema van Alice op de voorgrond. Ook de twist aan het eind werkt wel maar komt niet helemaal goed uit de verf waar het het verband met advaita betreft.

Desalniettemin is Who is Alice een sympathieke, dappere productie die alles in zich heeft om internationale bekendheid te verwerven. Perfecte film om met je vriendin heen te gaan, of met je familie, of om in je eentje naar te kijken als je eens zin hebt in iets anders. Leuke avond verzekerd!

Helemaal geen onaardige ghost/witch movie (horrorliefhebbers doorlopen/er vloeit geen druppel bloed). The Witch in the Window is een rustige film die aanvankelijk wordt gedragen door de sterke dialogen tussen vader en zoon waarna de 'rare zaken' het voorzichtig beginnen over te nemen. Alhoewel de heks wat magertjes wordt vormgegeven speelt de film geraffineerd met de pov van de toeschouwer en kent een aantal griezelige momenten die zeer de moeite waard zijn. Bij sommige scènes (zoals die waarin Simon zijn vrouw ineens voor het huis ziet staan die lachend naar hem toe komt) vond ik hem zelfs spannender dan Hereditary die ik onlangs zag. Dit omdat de film je zo op het verkeerde been zet dat je niet meer weet wat je kunt verwachten en dat is precies wat een film eng maakt. Voor de liefhebbers van het klassieke spook.

Er zijn 2 typen oorlogsfilms. Het ene type zal je sparen door het toepassen van, romantische, heroïsche of stilistische elementen. Veel van dit soort films (Ongeveer de allermeeste oorlogsfilms behoren tot dit type.) maken oorlog bedoeld of onbedoeld sexy. Je denkt dat je naar een een heavy film hebt zitten kijken maar hebt nog steeds geen idee van hoe het er echt aan toegaat. Dan heb je vervolgens de oorlogsfilm die je niet spaart en die films zijn verreweg op 1 hand te tillen. De oorlogsgruwel in films als Come and see van Elem Klimov en Miasto 44 van Jan Komasa spaart niets of niemand.

Wanneer een regisseur besluit om de waarheid te laten zien ipv een gestileerde leugen, dan loopt hij het risico dat de film onverdraaglijk wordt en dat zijn de laatste 30 minuten van Wolyn behoorlijk. De film laat onverbloemd zien wat er gebeurt wanneer groepen mensen zich door haat laten meeslepen. De beelden hadden wat dat betreft net zo goed uit voormalig Joegoslavië kunnen komen of uit Rwanda.

Wolyn speelt af en toe leentje buur bij Come and see maar haalt dat niveau nergens. Misschien komt dat doordat de expliciete beelden nergens worden verzacht. Elem Klimov hanteert af en toe een bijna slapstick achtig sfeer waardoor je kunt volhouden om te blijven kijken en Jan Komasa pleegt herhaalde malen stijlbreuk waardoor je als toeschouwer even kunt ontsnappen. Wolyn biedt echter geen enkele vluchtroute en laat het gewoon allemaal onverbloemd zien en dat is af en toe onverdraaglijk: de mens op zijn slechtst. Het maakt dat ik me afvraag wat me in godsnaam behelst om naar dat soort beelden te kijken.

Ook in deze ogenschijnlijk veilige tijden bestaat er veel mensen die zich fanatiek in een identiteit, politiek, nationaliteit of religie vastbijten. De Oekraïense nationalisten spelen zelfs nog steeds hoog spel (nota bene gesteund door onze eigen Hans van Baalen (geen idee die man).

Wolyn laat een onderbelicht deel van de oorlog zien: de vreselijke ontberingen die het Poolse volk moest zien te verduren. Na de communisten en de nazi's kregen ze ook de oekraïense nationalisten nog eens over zich heen. Polen verloor 60% van haar bevolking. Dit it soort films blijven nodig zolang er extremisten bestaan.

Er wordt bar weinig geschilderd in dit plichtsgetrouwe portret dat de laatste dagen van Sitting bull downdumbed tot boeketreeksachtige proporties. Zoals gebruikelijk in USA films zien zaken als honger en onderdrukking er keurig schoon en opgeruimd uit (Het zou toch eens op de genocide lijken die het in werkelijkheid was). Ook de binnenkant van een teepee lijkt te zijn samengesteld uit spullen die zo uit de Xenos komen. Jessica Chastain is de moeite waard om naar te kijken maar haar tegenspeler Michael Greyeyes is zwaar, noch senior genoeg om de rol van Sitting Bull geloofwaardig neer te zetten. Zou dat de reden zijn dat moviemeter de acteur niet eens heeft vermeld? Voor de rest mag het publiek weer eens krokodillentranen plengen bij de nobele wilde waarvan er in Noord Amerika toch een slordige 50 miljoen zijn vermoord om plaats te maken voor Mac Donalds.

Volslagen stupide film zoals alleen Amerikanen ze kunnen maken.

Wrath of Man is de zoveelste wraakfilm uit de Hollywood moord en doodslag stal die, behalve misschien zijn lengte, niets aan het genre heeft toe te voegen. Mannen met high tech guns die elkaar kapotschieten volgens Amerika's geliefde adagio: een oog voor een oog, een tand voor een tand. Omdat dit soort films bestaat uit een aaneenschakeling van voorspelbare cliche's, smeekt het genre om andere, creatievere oplossingen gelijk een verdwaalde in de woestijn smeekt om water. Helaas pindakaas, die yanks blijven natuurlijk aartsconservatief. Never change a yawning team.

Kundig gemaakte teenage horror die laat zien waar USA horror wat mij betreft altijd de plank mis slaat: alles klopt. Het verhaal klopt, de belichting klopt, de dialogen kloppen, de heks klopt, kortom: alles klopt en er is niets zo -niet eng- als zaken die kloppen. Dan kun je enge, bebloede koppen tevoorschijn toveren wat je wil: als alles klopt is er niets meer over wat nog kan verontrusten.