Opinions

Lichtvoetig oudedametjesdrama met daarin ongetwijfeld de eerste en laatste M4 nazi-Shermantank ooit

Na 'I'm the pretty thing that lives in the house' opnieuw een aangename Netflix verrassing. Wat de film boven de gemiddelde spookflick uit tilt is dat het drama-deel erg goed in elkaar zit. Waar de meeste films in het genre een stel flat characters presenteren als kapstok om een spook aan op te hangen, presenteert deze film levende, herkenbare mensen van vlees en bloed op zo'n manier dat het spookdeel bijna een bijzaak wordt. James Norton zet een creep van een psychopaat neer, zelfs zijn ouders(vader) zijn adequaat met zijn ziektebeeld. Waar de snoodaard in het klassieke geval door het bovennatuurlijke wordt gestraft en de maagd gered, neemt de film tegen het einde een merkwaardige wending die het verhaal niet echt recht doet. Het fantasy-achtige einde vond ik iig een beetje een anti-climax. Desalniettemin is Things heard & seen op zijn minst een sterke thriller en de moeite van het kijken meer dan waard.

Terwijl de creatieve sector verder wordt uitgehold en bureaucraten bakkeleien over koopkracht wordt een van onze nationale thema's nota bene onder onze neuzen weggekaapt. Alsof Belgen een film over de Franse revolutie maken omdat Frankrijk het niet doet. Tulip Fever is een knap geschoten, uitzonderlijk fris gesneden (tot aan het einde toe wars van sentiment) en uiterst sfeervol (art direction om je vingers bij af te likken) liefdesdrama met een stukje vaderlandsche geschiedenis als achtergrond. De karakters betreffen allemaal gewone mensen en het verhaal zit vol wendingen zodat je je niet hoeft te vervelen. Kun je zeggen dat het niet in ons land geschoten is en dat er geen woord Nederlands gesproken wordt maar Nederland bezit de industrie niet eens om zo'n film te produceren. Laten ze het dan in godsnaam maar in het buitenland doen. Misschien dat ze ook eens een prent over het huidige Nederlandse cultuurlandschap kunnen maken met als titel: 'De houten eeuw'.

Aan het oorspronkelijke verhaal van de klassieke spookverhalen schrijver Mr. James, mankeert niks en ook aan Mackenzie Davis en haar make-up team zal het niet liggen. Maar paukenslagen en jumpscares verraden slechts een oppervlakkige regisseur die probeert een oppervlakkig publiek te bedienen. The turning is dus weer een zoveelste typische USA spookfilm geworden die probeert te imponeren door vorm maar inhoudelijk maar niet eng wil worden.

Men neme de zogenaamde normale, herkenbare wereld. Vervolgens introduceer je daarin enge visuals die netjes worden aangekondigd door muziek. Hollywood presenteert spoken altijd als losstaand van de herkenbare wereld en daarom wil het nooit echt eng worden. Echt eng is wanneer de herkenbare wereld niet blijkt wat het schijnt maar er zijn weinig regisseurs (zoals David Lynch) die dat snappen. Echt eng is wanneer dat wat in beeld verschijnt niet wordt geduid door effecten maar het aan de kijker wordt overgelaten. Echte enge zaken zijn ondefinieerbaar en daarom gaan ze onder je huid zitten. Hoe minder duiding, hoe enger (Zoals in Don't look now). Zodra mysterieuze zaken worden geduid, worden ze impotent. Daarom zijn Amerikaanse spoken zelden eng, hooguit shockerend of smerig.

Dan liever de versie uit 1961.