Opinions

Wonder if Lewis Gilbert sacked the art-direction and FX. They spoiled a good story and some fine actors.

Hernri V speelt natuurlijk leentjebuur bij La Reine Margot (bruiloft scene/rare muziekje onder de slachting in Parijs) maar hoewel de productie het niet haalt bij Patrice Chéreau's klassieker uit 1994, biedt de serie een stukje gedegen Franse cinema. De film toont vele eigenzinnige details en het geweld wordt ongekend suggestief (lees:hard) neergezet. Julien Boisselier is als Henri de Navarre sympathiek en overtuigend maar niet erg innemend. Naar het einde toe wordt de vertelsnelheid opgevoerd wat de betrokkenheid evenmin ten goede komt. Fotografie, cameravoering en montage zijn dik in orde als ook de make up; mensen en voorwerpen zijn echt vuil, wat het realisme ten goede komt (een truc die ze in Hollywood maar niet willen snappen) Al met al is Henri 4 zeer de moeite van het kijken waard.

Haha, eindelijk weer eens een USA horror die niet van plastic is (Aan elkaar hangt van jumpscares, paukenslagen en toeters en bellen). Nachtmerrie vermomd als bijna-real-time drama. Toni Collette speelt de sterren van de hemel. Sehr unheimlich.

Geen idee waarom Cédric Jimenez niet voor een simultaan montage heeft gekozen. Nu zien we 2 verhalen achter elkaar. De eerste helft van de film volgen we het leven van Heydrich en ondanks de degelijkheid van het script worden een aantal belangrijke zaken slechts terloops in beeld gebracht. De voor Heydrich vrij bepalende 'Nacht van de lange messen' is in de film maar een voetnoot en ook de activiteiten van de Einsatzgruppen worden terloops in beeld gebracht (een paar rijen mannen executeren staat niet in verhouding met de mate waarin de ontvolking en massamoord plaatsvonden) In plaats daarvan richt het script zich vooral op de aaneenschakeling van feiten met het liefdesleven van Heydrich als centraal punt.

Halverwege de film begint het verhaal ineens overnieuw, dit keer vanuit het oogpunt van het verzet. We moeten opnieuw met een aantal figuren kennismaken en lijken in een andere film beland. We mogen ons iig nu met de good guys identificeren die, zoals in de meeste WO2 films, aan het kortste eind trekken. Fijn is ook dat er aan het eind nog even wat aandacht wordt besteed aan de gevolgen van de liquidatiepoging.

Al met al is HHhH, naast een degelijke oorlogsfilm, een lust voor het oog door de schitterende fotografie en de no-nonsens montage die godzijdank een hoop van het gebruikelijke geneuzel aan de fantasie weet over te laten.

Weinig realistisch, overgedramatiseerd teenage drama dat maar niet echt wil stromen (of stormen) biedt uiteindelijk toch nog wat aardige teenage romance.