Opinions

Fikse tegenvaller.

Dit soort serial killer pics bevallen mij meestal wel, maar Robinson beperkt zichzelf enorm door zich grotendeels te richten op de rechercheur in plaats van de moordenaars en hun gruwelijke daden. We krijgen daarvoor in de plaats een wat warrig verhaal omtrent een rechercheur die nogal wat problemen schijnt te hebben met de dood van zijn vrouw. Ook de in potentie sfeervolle setting komt niet tot leven, en acteren Travolta en Leno maar matig. Hayek lijkt de enige op niveau. Verder blijft het wel aardig om te volgen, maar echt overtuigen doet het niet.

2*

Heerlijk dromerig deze film. Oversentimenteel zeker, maar met een dergelijk country decor uiterst genietbaar. Prachtige landschappen. Nostalgie. Poeh poeh. Yihaaaaa!

4*.

Zeker geen slecht filmpje. Al komt dat mede door het zoals altijd geweldige optreden van Levitt. Die man kan werkelijk alle rollen aan. Het idee van het auto-ongeluk en het geheugenverlies is goed, maar had beter uitgewerkt kunnen worden. Daar had meer diepgang in gekund. Het voelde nou allemaal wat oppervlakkig aan waardoor ik nergens echt kon meevoelen met Chris. Ondanks dat wordt er een prima sfeertje gecreëerd. Deed me een beetje denken aan Memento, maar dan minder hoogstaand.

Gisteren voor het eerst mogen aanschouwen. Ik besloot niet meteen te stemmen, omdat ik het gevoel had dat de enorm donkere sfeercreatie zich eerst eens even moest nestelen in mijn hoofd alvorens ik er een oordeel over zou geven.

En zoals ik al wel had verwacht, snap ik er geen barst van. Als een nare droom is het voorbij gevlogen, mij confuus achterlatend. Het wereldje van Fred is een vermenigvuldiging van duister en naargeestig, waar je als buitenstaander in meegezogen wordt. Althans, de eerste 3 kwartier. Ongelofelijk sterk, met als hoogtepunt de telefoonscène. Werkelijk een van de engste scènes die ik ooit heb gezien. Maar dan komt de ommekeer. Alsof je naar een totaal andere film zit te kijken, volgt een rustig verteld plotje waar je op dat moment als kijker weinig mee kan. Helaas wordt de zo geprezen spanning van ondergeschikt belang, en dat maakt het bij tijd en wijle lastig om door te komen. Uiteraard bijt je door, en dat is maar goed ook. Het einde is namelijk weer dolletjes. Dat contrast is gewoon ontzettend tof. Het ene moment zit je heel serieus een plotje te volgen, het andere zit je hoofdschuddend op de bank omdat er weer iets onverklaarbaars gebeurd. Echt geprobeerd om het te ontrafelen heb ik niet, dat is in mijn geval namelijk toch een zinloze poging. Maar ik heb wel enorm genoten van de geweldige sfeer die wordt neergezet. Belichting, geluid, de soms lange stiltes. Precies zoals ik het graag heb. Lynch is en blijft daar gewoon een meester in.

Al met al wederom een aangename Lynch. Middenstuk had wat duisterder gemogen en het acteerwerk was niet altijd even geweldig. Verder weer erg verwarrend, spannend en bovendien erg sfeervol. Geen idee eigenlijk of ik deze beter vind dan Mulholland, die moet ik nodig weer eens herzien.

Ruime 4*.

De film blijft wat mij betreft overeind door de chemie tussen Murray en Johansson. Filmisch gezien is het niet veel aan. Zelden echt mooie beelden gezien en als ze er al zijn wordt er snel doorgeschakeld.

Goedkoop sentiment in de vorm van een ziekte, maar gelukkig pakt de film dit redelijk licht op en is de chemie tussen de 2 hoofdrolspelers fijn.

Heerlijke film.

De klasse druipt er vanaf. Sanchez laat namelijk praktisch niets zien, maar weet wel een creepy sfeertje neer te zetten. Komt toch met name door de donkere setting, de weirde geluidseffecten en het sterke acteerwerk. Veel heeft Sanchez niet nodig om te beangstigen. Hij gaat dus mooi door op het Blair Witch concept. Zo zie ik ze persoonlijk het liefst. De aftakeling van Molly is echt heerlijk in beeld gebracht.

4*

Saaie thriller verpakt als 90's soapje.

Vele plotholes, belabberd acteerwerk en voorspelbaar.

Geen tijd aan verspillen.

Behoorlijke overgewaardeerde en onrealistische film. Ik krijg niet het gevoel dat er een objectief beeld is geschetst van Lucia de B. Nauwelijks hoogtepunten, niet erg interessant om te kijken.

Unieke en ijzersterke thriller met een uitstekend uitgekiend verhaal en de nodige leuke plotwendingen. Het verhaal wordt luchtig verteld waarbij er een relaxt sfeertje ontstaat en dat komt op mij beter over dan de standaard beklemmendere thrillers. Hartnett is verschrikkelijk gegroeid door de jaren heen en Willis zet hier ook een goede rol neer, die voor hem geknipt lijkt te zijn.

Het is bewonderenswaardig dat Netflix het eens in andere werelddelen probeert. Enkelen zijn mij al prima bevallen, maar er zitten ongetwijfeld ook een paar dompers tussen. Daar is Luna de Miel helaas een goed voorbeeld van.

Allereerst die soundtrack, mijn god. Wat afgrijselijk. Waar haal je het lef vandaan om een popsong af te wisselen met klassieke muziek om vervolgens een rocksong erdoorheen te manoeuvreren. Wou de film eigenlijk al direct afzetten, maar het zou niet de eerste keer zijn dat ik daar achteraf spijt van zou krijgen, dus het werd even doorbijten. De film biedt verder weinig nieuws. Martelingetje hier, ontsnappingspoginkje daar. Verder ziet het er allemaal erg lelijk, saai en slordig uit. Enkel de gore was best intrigerend. Acteerwerk wel redelijk, maar zoals wel vaker bij dit soort films weinig bijzonders. Twistje was onnodig. Beetje uit de lucht gegrepen ook. Maakt verder ook niet zoveel uit voor de uiteindelijke beoordeling.

Pover. 2*.