Opinions

Schindlers verhaal is zonder twijfel hartverscheurend. Alle respect voor Spielberg en alsmede de film om dit waargebeurde verhaal aan de wereld te tonen. Heroïek als deze toont menselijke schoonheid waarvan we wel eens zouden kunnen vergeten dat ze nog bestaat, zeker in smartelijke toestanden als deze.

Dat de film in zwart-wit getoond wordt vind ik een goeie keuze, fotografisch valt er weinig of niets te verwijten. Edoch vind ik iets in de uitvoering tekortschieten aan het verhaal; het einde van de film bracht mij totaal niet de ontroering die ik bij zulk een verhaal zou willen en eigenlijk verwachtte. Ik heb het gevoel dat de focus te weinig op de innerlijke dramatiek ligt, en te viel de richting in gaat van het sentimentele en flauw humoristische. Regelmatig vond ik zelfs dat er een soort 'Disney-gehalte' aanwezig was...

Een mooie film, maar net te veel van het commerciële meegkregen.

Een uitstekend thrillertje met een psychologisch tintje en een zweempje ironie waar we Johnny Depp aansprakelijk voor kunnen stellen.
De plot is uiteindelijk geen verassing, en hoewel hij niet langer had moeten duren, heeft ie me toch 96min kunnen vermaken. Net lang/kort genoeg.

Doet uiteindelijk een beetje denken aan Shutter Island en Memento, maar hier kan ie zeker niet tegen opboksen. Daarvoor is ie te voorspelbaar en met momenten zelfs slecht geacteerd, het feit dat Depp de hoofdrol speelt wil dus niets zeggen over de acteerkwaliteiten van de rest.
Hoewel de plot dus onderdoet voor bovengenoemde films, zijn het vooral de karakters zelf, en tegelijk eigenlijk het karakter uit 'het boek' die voor de vermakelijkheid zorgen. Leuk gevonden en op die manier wel aardig uitgewerkt.

Smakelijk koffietje, maar te slap om échte koffie genoemd te worden.

De slavernij aan instincten. McQueen doet een prima job met het uitbeelden van de l(a/u)st die een man moet meetorsen en soms wel eens kan neerhalen.

Op sommige momenten tijdens de film dacht ik wel dat het iets te ver en te gemakkelijk ging. Maar achteraf bekeken vind ik het wel gerechtvaardigd, via de extrema's treft hij precies de essentie en pijnlijke realiteit van de kwestie. Het is soms zeer plat, maar dat is dan ook net de pure waarheid en waar het om draait.
De film weet je ook de hele rit vast te houden met haast enkel zeer mooie cinematografie. De dialogen zijn dun bezaaid, maar als ze er zijn dan weten ze de spanning lekker op te krikken.

De frustratie, de drang, het verlangen, je kan jezelf ervoor haten en schamen, maar je kan je er niet van bevrijden... tot het bevredigt is. En dan begint het weer opnieuw. En telkens wordt die grens het stukje verschoven... tot je je als hetero zelfs laat pijpen door een man
Gaan we eronder door of bestaat er toch een wil en een weg die genoeg tegenstand kan bieden? Een worsteling van allen tijde, en dit is een uitstekende actuele weergave daarvan.

Het begint allemaal vrij lekker en vermakelijk wanneer het verhaal 'non-hollywood' lijkt te worden en de onorthodoxe personages op een al even onorthodoxe romance/strijd lijken af te stevenen.
Helaas eindigt het allemaal toch weer in een romantisch cliché happy-ending, da's een afknapper voor mij.

Platte horrorfilms zijn sowieso niet aan mij besteed, die opinie is na het zien van Sint niet veranderd.

Ergens snap ik wel dat deze film alsook bij het komedie-genre wordt ingedeeld, want ik geef toe regelmatig in lachen te zijn uitgebarsten. Al was dit vooral vanwege de ridiculiteit en kinderachtige special-effects; niet écht komedie dus.

Het kortstondige beeld van de wiegende heupen van Lien Van de Kelder, gehuld in een verpleegster-outfitje, was voor mij het enige hoogwaardige moment van de film.

De eerste 10 en de laatste 20 minuten van deze film hebben hem voor mij kapot gemaakt. Daartussenin werd ik beetje bij beetje gewonnen door de chaos van lust en liefde, die prachtig naar die elementen – wild, chaotisch, betoverend – in beeld werd gebracht.

Maar dat punt waarop, naar mijn gevoel, Mallick begint te prediken met ware liefde en religie in het achterhoofd – daar ging voor mij alles kapot.

Net als in zijn eerste film slaagt Duncan Jones erin me zwaar aan het denken te zetten over technologie en ethiek, en vooral de verwikkeling van beiden.

Het einde is zeer voor interpretatie vatbaar, want niets is vaststaand en zo rechtlijnig als meestal gedacht wordt. Dat laatste is iets wat heel de film uitstraalt.

Laat ons een keer verder kijken naar wat we reeds denken te weten en 'science-fiction' zoals deze film het brengt niet zomaar bekijken als fictie, maar als mogelijkheid (of -heden). De regisseur heeft er alleszins een knap talentje voor om dit bij de kijker te verwezenlijken.

Keep 'em coming, mr. Jones!

Check!

Het eerste halfuur kon me nog meenemen en leek af te stevenen op een aangename meerlagige film. Daarna stortte het in elkaar voor mij.

Het was duidelijk na dat halfuur dat je bij de pinken moest blijven om de metaforen en surreëele verhaallijnen te kunnen volgen, en dikwijls maakt dat een sterke film, maar in deze werd ik gewoon niet meegenomen. Ik werd achtergelaten. En het is verdomd lang geleden dat ik zo heb zitten aftellen naar het einde van een film; en dat zegt zeer veel over de uitwerking van deze film — gewoon niet onderhoudend en slecht uitgewerkt.

Kaufman had voor dit script een capabele regisseur, cinematograaf en filmcomponist bij de hand moeten nemen die voor hem enkele tientallen scriptpagina's hadden kunnen omzetten in scènes van één minuut die je audiovisueel pakken, door het labyrint leiden, en meer zeggen dan duizend woorden.

Dat ontbeert deze film en maakt het als film, voor mij, niet geslaagd.