Opinions

De rebelse en excentrieke houding van de man die voor uiterst interessante en lollige dialogen zorgen waren een veelbelovend begin. Maar waar deze aspecten eerder in het verhaal bijdroegen aan de mooie absurditeit van het karakter en het hele plaatje, culmineerde dit op het einde helaas in niet meer dan een 'what the fuck?'.

Misschien nog open voor herbekijking en herinterpratie van vnl. het laatste deel, simpelweg omdat ik niet kan ontkennen dat de film een interessant unicum is. Maar momenteel overheerst de gedachte dat het veel meer en betere kanten had uitgekund.

Een constant schril gekakel van vrouwelijke personages in een door onkruid overwoekerde ruïne van een kasteeltje. Ik zie ergens wel een schijn van een typische Tsjechov-setting, maar toch echt niet hetgeen ik mij er graag bij voorstel.

Het verhaal vind ik er zodoende ook echt niet uit komen. Overacting en onaantrekkelijkheid is wat deze film mij vooral doet bijblijven.

Een originele film die de kijker zeer goed aan het denken zet. Het aandoenlijke liefdesverhaal op zich wist me al mee te sleuren maar het is vooral de unieke achtergrond waarop het zich afspeelt die het voor mij zo'n succes maakt en tot nadenken zet. Deze achtergrond is vooral een (bio-)ethische kwestie en roept metaforische bedenkingen op die het verhaal een extra dimensie geven.

Klonen die worstelen met liefdesperikelen; het lijkt nogal banaal t.o.v. de gruwelijke beperkingen die hun levens zijn opgelegd. Ze hebben geen eigen zeg hebben in hun toekomst en dienen een functie te volbrengen die een zekere dood inhoudt. Je ziet dat ze hieronder lijden, maar op geen moment lijkt het bij ze op te komen om hiertegen te willen rebelleren of ervan te ontsnappen. Er lijkt hen slechts een neerslachtige berusting in hun lot te resten. Een tikkeltje frustrerend om op toe te kijken als kijker, maar ik vond het ook zeer intrigerend omdat het in feite ook heel herkenbaar voorkwam. Immers, zien we niet allemaal in de verte al onze uiteindelijke 'Voltooiing' op ons wachten? En hebben we dan niet allemaal dat gevoel dat ons te weinig tijd is gegeven, en dat we zoveel keuzes en kansen aan onze neus voorbij laten glippen? En de manier waarop de klonen naast deze levensvragen bovenal worstelen met liefde, seksualiteit, vriendschap e.d. is op zijn minst gezegd al even herkenbaar.

De film weet deze lading perfect te componeren. Je wordt als kijker veel aan het werk gezet, hetgeen de film de kans geeft om echt op het verhaal van de drie protagonisten te focussen. Het bio-ethische/sci-fi thema gaat nooit de film domineren, maar verrijkt en ondersteund het verhaal. Er wordt geen 'moraal van het verhaal' in je gezicht geworpen, je wordt gewoon ontroerd en aangezet tot denken.

Vooralsnog vooral credits to K. Ishiguro, de schrijver, als ik ervan uit mag gaan dat de verhaallijn in het boek identiek is. Maar de verfilming op zich is ook meer dan geslaagd. Een sublieme cast en prachtige cinematografie. Het toont allemaal erg natuurlijk, dit is naast voorgenoemde dingen ook te danken aan de mooie settings die gekozen zijn.
Ik was tamelijk aangedaan na de eindscènes en heb er nog een poos mee in m'n hoofd gezeten, voor mij altijd een bewijs van de klasse van een film.

Alles wat ik eigenlijk kon denken – en eigenlijk nog steeds denk – na het zien van deze film werd overheerst door 'Aronofsky, waarom heb je je in hemelsnaam toch op dit terrein begeven …’. Een regisseur die in mijn boekje bekend staat/stond voor films met veel suggestie en ruimte voor interpretatie druist hier bij voorbaat al tegenin door te kiezen voor een bijbels verhaal.

Ik genoot eerlijk gezegd wel een poos van deze vertoning die, vooral in het middendeel, koos voor menselijke worstelingen en twijfels toe te dichten aan een religieus ‘hoogstaand’ en ideaal gezelschap. Beelden en muziek die vaak doen denken aan de spiritueel-geladen The Fountain. Maar alle moeite die hij doet om menselijkheid en mystiek mee te geven aan het verhaal wordt voor mij tenietgedaan door die afschuwelijke eindscène en plot waarin elke vrijzinnige benadering de das om wordt gedaan.

Ik ben non-religieus, maar ik gun eenieder zijn keuzevrijheid en uiteraard ook Aronofsky; maar als regisseur druist dit voor mij in tegen alles waarvan ik bij hem zo van geniet. En mooi vind ik het niet.