Opinions

Prachtig uitgebeelde strijd om persoonlijke en morele vrijheid. Werkelijk hallucinant hoe ver zulke ideologieën kunnen gaan, zeker als je bedenkt dat het nog niet eens zo gek lang geleden is…

Heb hem nu zo'n week geleden gezien, en hij blijft maar door m'n hoofd malen. Wat een beklijvende en mindf*cking prent zeg. Er blijven veel losse eindjes en vraagtekens over die voor een tweede — wellicht wel meer dan dat — kijkbeurt vragen; die losse einden zouden een afknapper kunnen zijn, maar de film biedt toch voldoende solide verhaal om al een topper te zijn na deze eerste kennismaking. En het achterblijven van een film als zulk denkmateriaal maakt voor mij een film meestal ook wel gewoon de moeite waard.

Mijn huidige interpretatie van de film draait volledig rond Fred's onbeantwoorde lustgevoelens en zijn leuze "I like to remember things my own way". Ruwweg en in grote lijnen is, zoals ik het zie, Pete's verhaallijn een invulling van die leuze. Een denkbeeldig verloop van zijn relatie, ditmaal wel met een passievol en bevredigend seksleven.
De rest van de vele puzzelstukken zweven daar momenteel nog zo'n beetje rond en weet ik nog niet concreet te plaatsen. Misschien lukt me dat na meerdere kijkbeurten ook nog niet, maar ach, op deze manier fungeren ze ook uitstekend als mystieke vulling van het verhaal en de spanning.

"Een verhaal dat volledig opgaat in geheimzinnige toevalligheden, kan geen verwijten worden gemaakt… maar wel de mens die blind is voor zulke toevalligheden in het dagelijks leven. Want daarmee berooft hij zijn leven van een diepere laag van schoonheid." -- Milan Kundera, De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan

Het plot van deze film ontloopt zeker de onwaarschijnlijke schakels en mysterieuze connecties niet, en daar had ik in de eerste helft wel eens een bedenking bij; maar toch wist het mijn kijkervaring eigenlijk niet echt te deren. Mogelijk heeft dat ook wat te maken met het feit dat ik bovenstaand citaat uit M. Kundera’s meesterwerk nooit uit mijn hoofd zal krijgen. Met Lucía y el Sexo beoogt de regisseur door middel van dit plot vooral het tonen en oproepen van gevoelens en het creëren van een bepaalde sfeer — of ‘een diepere schoonheid’, zou Kundera zeggen? — , en in dat opzet slaagt hij met glans.

De sfeer in de film zit wel erg lekker — ook figuurlijk, ja! Hij is natuurlijk erg erotisch geladen, maar de expliciete scénes liggen verre van het 'sex and the city'-niveau, maar zijn zeer rechttoe-rechtaan en lijken de definitie van zwoele, mediterraanse sensualiteit in zich mee te dragen. Het licht- en kleurgebruik zit meer dan snor.

Dat, een sterke cinematografie in het algemeen, een aandoenlijke score, en vooral ook een adembenemende cast maakten dit een zeer aangename en warme kijkervaring.

Voor mij een eerste kennismaking met deze regisseur, en eigenlijk zo’n beetje de ganse Spaanse cinema in het algemeen. Vast en zeker dat ik deze nog verder zal leren kennen!