Opinions

Met momenten zeer ongeloofwaardig en onrealistisch, vooral als het aankomt op menselijke emoties, waar totaal geen plaats voor lijkt te zijn... Maar dit past als het ware eigenlijk wel in dit lugubere plaatje. Mooi concept voor een knapperig, iets te hard doorgebakken, tussendoortje.

Heeft me alleszins positief verrast. Sterke acteerprestaties en cinematografie. De karakters en verhaallijn slepen zeer goed mee, al moet ik toch ook concluderen dat het plot gerust minder tragisch had gemogen. Charlie kon evenzogoed gewoon persoonlijk, als onderdeel van zijn karakter, stil en teruggetrokken zijn; dit had voor mij helemaal niet veroorzaakt moeten worden door een donker verleden dat op het einde ineens om de hoek komt kijken. Op zich een sterk plot, daar niet van, maar het gaat voor mij dan ten koste van wat subtiliteit van de film.

Hier en daar ook wel wat clichéscenario's, maar uiteindelijk zeer geslaagd in zijn soort.
Deze regisseur hou ik van nu af aan in 't oog, alsmede films met Emma

Lichten dimmen, volume opendraaien en verdrinken maar.
Het leven en de persoonlijkheid van introverte individu's zoals we hier zien valt vaak moeilijk te bevatten. Aronofsky slaagt erin om audiovisueel een zeer intrigerende en geslaagde poging hiertoe te doen. De zwartwit beelden, snelle montages, opzweperige score, het maakt het plaatje en de persoonlijkheid waarin hij ons meesleurt compleet.

Het is een korte maar krachtige rit. De speelduur had van mij gerust langer mogen zijn, maar de 'chaos' die de film nu heeft dankzij zijn korte speelduur en turbulente inhoud hebben wel een groot aandeel in het uiteindelijk samenhangende geheel.
We zien Max ten onder gaan aan zijn zoektocht en drang naar controle, en hiermee hebben we een universeel fenomeen op het doek waarin we onze maatschappij weerspiegeld kunnen zien; alles moet binnen de rede vallen. Dit wordt subliem weergegeven. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan de manier waarop de buurvrouw in het verhaal betrokken wordt. De natuurlijke en dierlijke aantrekking die Max voelt tot dit vrouwtje brengen hem ontzettend van de wijs, hij kan haar niet benaderen noch doorgronden met exacte logica. Wanneer hij dan haar 'gemeenschapsgeluiden' door zijn muur hoort wordt zijn chaos en onvermogen compleet. Zo tekenend en treffend.

De film wordt gekenmerkt door een stijl die veel van Aronofsky's latere werken zullen karakteriseren, met name vooral Requiem for a Dream mijns inziens. Als je je dan bedenkt dat hij heeft moeten redden met zulk een klein budget, dan kun je niet anders dan spreken van een meer dan geslaagde debuutfilm!

Wat me het eerste halfuurtje nogal deed denken aan een oude Disney-film over de allround-tienerkwesties, wist zich toch nog te ontpoppen tot een mooi staaltje moraliteit. Voor mij betekent dit vooral wat ik in de film zag als het losbreken uit de traditionele 'richtlijnen' waarin de mensen uit het stadje zijn vastgeroest, en het zoeken naar de vrije wil, eigen natuur en vrijheid.
Dit werd visueel ook nog eens vrij mooi uitgespeeld met het zwart-wit versus geleidelijk kleuren-effect. Ook enkele politieke nootjes werden subtiel aangehaald in de film, denk dan vooral aan de 'no coloreds-borden' langs de weg en de 'kristalnacht' all over again.

Hoewel het begin dus even moeite kost om de moed erin te houden, is deze film toch zeker het doorkijken waard!

Een meer dan onderhoudende kijkrit.

Valt weinig te vergelijken met Audiard's nieuwste De Rouille et d'Os, welke veel meer luiken en diepgang te bieden heeft, maar is in zijn genre op zijn minst een puike verfrissing naast de talloze cliché-gevangenisfilms die er reeds de wereld in zijn gegooid.

Realistisch, meeslepend, en nog leuk ook.