Opinions

Een documentaire dat weer eens duidelijk laat zien dat de doodstraf niet de (juiste) oplossing is. Ik ben er dan ook vrij zeker van dan Young geen (fatale) schoten heeft gelost, maar dit is gedaan door Page. Dat verhaal klopt op alle fronten gewoon meer, ook met de bewijzen die in de documentaire te zien zijn. Young zal helaas niet de eerste zijn die onterecht de dodelijke injectie krijgt, mits dit doorgaat natuurlijk.

Ik sluit mij niet aan bij bovenstaande reacties, waarbij wordt aangegeven dat de echte slachtoffers ontbreken. Het is totaal irrelevant om deze slachtoffers bij de documentaire te betrekken, zij kunnen immers niet weten wat er gebeurd is. Ik zie dan ook niet in hoe dit de zienswijze kan gaan veranderen aan de zaak, er zullen geen nieuwe feiten aan het licht komen. De kans is zelfs zeer aannemelijk dat zij niets willen weten van een ander verhaal, omdat ze een stukje rust kunnen vinden dat de 'dader' gepakt is. Ook vind ik niet zozeer dat de beelden als kind geforceerd zijn, deze werden met name getoond als zijn zussen iets vertelden. Wel sluit ik mij erbij aan dat het niets zegt over zijn positie in de zaak. Het zal vast en zeker zo zijn dat hij een hele lieve broer was, maar hij zat natuurlijk niet voor niets in een bende. Gelukkig heeft Young voldoende zelfinzicht en geeft hij zelf ook aan dat hij geen lieverdje was, volgens mij was dit overigens in Code Rood: De Doodstraf, niet in deze documentaire.

Het is duidelijk dat het verhaal gewoon niet klopt. Ik zal niet beweren dat Young 100% eerlijk is, maar ik geloof wel dat hij deze mensen niet vermoord heeft en dus onterecht in de dodencel zit. Ik vind het ook onbegrijpelijk dat deze uitspraak is gedaan op basis van drie getuigen, die alle drie een ander verhaal hebben over de details. Niet te vergeten Page, die in zijn eerste verklaring heeft gelogen en met een hele vreemde reden.

Ik zal de zaak in ieder geval zeker blijven volgen en hoop oprecht dat Young de doodstraf op de één of andere manier nog kan ontlopen.

Weer zo'n film waarbij mij verwachtingen vooraf veel te hoog liggen, ook de reden dat ik de film lange tijd bewust niet heb gekeken. Het gebeurt mij vaker bij dit soort films dat ze bij lange na niet aan mijn verwachtingen voldoen. Vandaag toch maar eens een kans gegeven, maar had niet zoveel gemist als ik hem gewoonweg nooit had gezien.

Het begin van de film is erg sterk, met name wanneer je ziet hoe de band tussen de twee wordt opgebouwd. Dit geeft hoop voor de rest van de film, maar vanaf het moment dat hij weer wordt uitgezonden, is die pret eigenlijk ook voorbij. Daarna gaat het snel bergafwaarts en weet het nergens meer op (hoog) niveau te komen. De film raakte mij eigenlijk ook nergens, op het moment in het ziekenhuis met zijn vader na. Tussentijds zijn er nog allemaal kleine verhaallijnen die er eigenlijk helemaal niet toe doen. Ik begrijp bijvoorbeeld niet zo goed waarom autisme in deze film is betrokken, nergens wordt het echt een belangrijk punt in de film. Het voelt voor mij alsof dit er maar aan toe is gevoegd om het geheel zo dramatisch mogelijk te maken en dat komt absoluut niet ten goede in deze film. Het zijn allemaal kleine factoren die onbelangrijk zijn, maar op de één of andere manier toch een plek hebben gekregen in deze film.

Het einde wil ik eigenlijk al helemaal geen woorden aan vuil maken, ik heb nog even een stukje teruggespoeld of ik nou wat gemist had of dat dit einde wel heel abrupt was. Dat laatste is het geval, het is zo'n abrupt einde, dat het eigenlijk totaal niet (juist) is afgesloten. Een einde kan voor mij een film verpesten of juist een stuk beter maken. In dit geval was de film al grotendeels verpest, dus hoopte nog op een ijzersterk einde die de rest enigszins goed kon maken.

Het enige dat echt goed en constant is in Dear John is Seyfried. Zij kwam op ieder moment zeer overtuigend over. De rest van de cast doet het overigens ook prima, maar Seyfried steekt er met kop en schouders bovenuit. Alleen voor de acteerprestaties kan ik echter geen voldoende geven, ik hou het daardoor, en het sterke begin van de film, op 2*.

Ik was altijd in de veronderstelling dat het nooit genoeg kon zijn, de kerstverlichting. Deze film heeft het tegendeel bewezen . Nu is dat natuurlijk de hele intentie van deze film, maar ook de film zelf is iets teveel van het goede. Nergens wordt het goed of zelfs interessant en sluit mij dan ook bij eerste recensies aan, deze film moet het van de kerstsfeer hebben. Ook de enige reden waarom ik nog op 2* ben gekomen, verder is het allemaal gewoon matig tot slecht.

Een vrij standaard film, maar wel met een leuk en goed uitgewerkt verhaal. Het verhaal is vrij uniek, het verloop van de film is niet uniek. Het is een prima film om rond de feestdagen te kijken.

De acteerprestaties zijn vrij matig, maar toch kon ik goed met de personages meeleven. Het mij er dus niet heel erg aan gestoord. Zano sprak op sommige momenten vrij onduidelijk, lang leve de ondertiteling. Hier ergerde ik mij wel aan als hij lang aan het woord was.

Het einde gaat allemaal wat snel, maar het verhaal is wel goed afgesloten. Het is jammer dat het plot eigenlijk al veel over de film heeft verraden. Je hoeft geen tovenaar te zijn om te bedenken wie de nieuwe ‘Santa’ wordt, maar dat het bedrijf waar ze voor werken degene is die de pizzeria weg wil hebben, had wel verrassend kunnen zijn. Al met al een leuke film om eens gezien te hebben, maar verwacht niet dat het me heel lang bij gaat blijven allemaal, 3*.

Ik vond er weinig aan. De film begon verrassend, pakte gelijk. Naarmate de film vorderde begon ik mij vooral te ergeren aan de domheid van deze film.

Echter is en blijft het een kinderfilm. Ik heb mijn zoon dus om zijn mening gevraagd en die kwam uit op 3*.

Het is jammer dat er niet wordt gerefereerd naar 'Kitty', wat mijn inziens toch wel belangrijk is als we het over haar dagboek hebben. Tevens vind ik het jammer dat het in het Engels is, maar dit zal vast met de intentie zijn geweest om een grotere groep te bereiken. Het verhaal zelf is aardig sterk, ik denk dat er een aardig goed beeld is geschetst van wat zij hebben mee moeten maken, of in ieder geval wat zij in haar dagboek heeft geschreven.

Ergens maakt deze film mij ook vreselijk boos, niet alleen om wat er toen gebeurde, maar meer om wat er nu gebeurt. Hoe kan je het mensen aandoen om zo te moeten leven, slechts omdat zij een ander geloof hebben. Hebben mensen dan helemaal niets geleerd van de Tweede Wereldoorlog? Vindt men het normaal om zo met hun medemens om te gaan? Het racisme dat ik dagelijks lees, ik word er werkelijk ziek van. Mensen die erachter staan dat moslims gedood worden, omdat zij hier niet zouden horen. Enfin, heeft niets met deze film te maken, maar het roept veel emotie en woede op.

Ik heb niet eens een traan gelaten toen ze werden gepakt, dit weet je uiteraard van te voren, ik ga er tenminste vanuit dat iedereen het verhaal van Anne Frank kent. Ik heb wel een traan gelaten toen er in beeld werd gebracht wanneer iedereen overleed. Twee jaar lang opgesloten, zo dichtbij en dan toch nog verraden worden en het in de meeste gevallen niet overleefd hebben. Normaal zou dat mij niet zo raken in een film, maar in dit geval weet je dat het daadwerkelijk is gebeurd.

Ik wil nog wel eerdere versies van Anne Frank gaan bekijken, wanneer weet ik nog niet. Ik denk zeker wel dat er betere films zijn, maar moet nog even uitzoeken welke het best gewaardeerd wordt. Ondanks dat het verhaal een goed beeld heeft gegeven, vond ik niet alle acteurs even sterk. Dit maakt het dat ik geen heel hoog cijfer geef, maar 3.5*.

Zeer matig. Het begin tot middenstuk had allemaal net wat korter gemogen. Vanaf het moment dat Danny dood gaat tot het eind had juist weer een stuk uitgebreider gemogen. Acteerprestaties ook zeer matig, heb me met name lopen ergeren aan het acteerwerk van Josie Davis (Molly Matson). Het verhaal heeft mij op geen enkel moment echt te pakken gekregen. Ondanks alle kritieken van mijn kant, de film toch vrij makkelijk weggekeken. Vandaar ook alsnog 2*.

Een prima verhaal wat eigenlijk steeds sterker wordt, maar toch is het geen heel geslaagde film. Met name erg langdradig en de grootste ergernis is de overdrevenheid die deze film met zich meebrengt.

De film begint erg traag. Waar veel mensen absoluut geen fan zijn van Sandler, heb ik heel veel van zijn films gezien en kan ik erg van hem genieten. Hij zet hier grotendeels zijn rol neer zoals we van hem gewend zijn, niets op aan te merken dus. Spade en Patton doen het ook prima. De (zeer) kleine bijrol van Walsh was vreselijk. Zijn eerste scene vond ik ongelooflijk slecht. Gelukkig heeft hij een zeer geringe bijdrage en kon ik dat vrij snel loslaten. De tweede helft van de film vond ik trouwens een heel stuk sterker. Prima twists die de film boeiend wisten te houden (maken). Meerdere keren nagedacht de film uit te zetten, achteraf wel enigszins blij dat ik dat niet heb gedaan.

De humor is ver te zoeken. Alleen in de laatste scene kunnen lachen, voor de rest stelde het zeer weinig voor. Het verhaal is weliswaar allemaal over-de-top, maar wel eindelijk eens wat vernieuwends. Met een betere uitwerking en betere humor had dit best wel eens wat kunnen worden. Helaas is dit beide ver te zoeken, daarbij dat ik veel scenes veel te overdreven vond, (mogelijk wordt dit voor sommigen als humor te zien, die humor heb ik niet)kom ik niet uit op een voldoende. 2* en die zijn slechts te danken aan de tweede helft van de film en de potentie die daar naar buiten komt.

Een film waarbij alle mogelijke scenario's voor een hond wel aan bod komen. Alles waar een hond in terecht kan komen wordt in meer of mindere mate uitgewerkt.

Mijns inziens hoef je geen hondenliefhebber te zijn om het te waarderen, maar mogelijk denk ik daar als hondenliefhebber iets te makkelijk over. Ik denk wel zeker dat het bijdraagt aan hoe je de film beleeft en een hondenliefhebber/eigenaar zal veel herkenning in de film vinden. Er zit vaak een kern van waarheid in deze film, zoals de loyaliteit van een hond naar zijn baas.

Humor wordt goed afgewisseld met de drama eromheen. Deze film hoef je (gelukkig) niet alleen met een somber gezicht te kijken, maar ook zeker met een lach hier en daar. Ik heb de hele discussie rondom de dierenmishandeling niet zo meegekregen, enkele maanden slechts wat over gelezen en eigenlijk daarna ook gelijk weer vergeten. Bij het zien van deze film heb ik overigens ook niet het idee dat deze honden het slecht hebben gehad. De uitdrukking van een hond zegt vaak heel veel en al deze honden lijken stuk voor stuk gewoon gelukkige honden.

De beste scene, waar ik kippenvel van kreeg al was dat misschien meer omdat ik dacht dat hij dood zou gaan op dat moment, was het moment waarop het huis in brand stond. Dit was geweldig uitgewerkt. Daarna ging het ook allemaal wel redelijk snel met alle losse verhalen waar hij iedere keer terugkwam bij een ander baasje.

Het grootste minpunt uit de film vind ik echter wel de onafgewerkte stukken. Het gaat soms van de hak op de tak. Zeker in de jeugd van Ethan viel nog veel te behalen. Hoe is het bijvoorbeeld afgelopen met zijn ouders? Je hebt zijn vader niet meer gezien, zelfs niet na de brand. Maar ook in de losse verhalen mocht soms best wat meer verdieping gezocht worden. Bijvoorbeeld bij de politieman, op een foto na, weet je eigenlijk helemaal niet waarom hij eenzaam zou zijn.
Heeft hij zijn vrouw verloren? Waarom heeft hij die verloren? Dat soort kleine dingen vind ik dan wel erg jammer, waardoor de film toch wat minder voldoening geeft.

Enfin, uiteindelijk moet ik mijn fantasie daar maar gewoon op los gaan laten. Over het algemeen gewoon goed vermaakt met deze film en krijgt dan ook een ruime voldoende.

Een redelijke horrorfilm, al voelde het meer als een psychologische thriller. Het was allemaal niet heel slecht, maar het sprong er ook nergens tussenuit. Niet vernieuwend, niet echt eng of zelfs echt spannend. Er wordt wat meer met de moderne tijd gewerkt, vanuit het oogpunt prankcalls en het vervolgens online zetten tenminste. Verder hebben we het allemaal wel eens gezien, een bellende psychopaat is natuurlijk allesbehalve nieuw.

Het einde was totaal niet bevredigend. In eerste instantie vond ik het nog aardig sterk, het verhaal achter de bellende psychopaat was duidelijk en gaf een bevredigend antwoord op waarom. Vervolgens zie je echter nog een fragment waarop hij het hele verhaal opnieuw begint, terwijl die jongen natuurlijk niet de oorzaak kan zijn van de dood van zijn gezin, aangezien dat de eerste jongens al gedaan zouden hebben. Dit vond ik nogal een vreemde twist en deed absoluut niets goeds aan het einde.

Geen moment kon ik in de film komen. Het is langdradig, voorspelbaar en zeer weinig goede grappen te vinden. "Dad, you were a father to me" is waarschijnlijk gelijk één van de beste grappen in de film, dat zegt genoeg over het niveau. Heb één keer gelachen en dat was de scène waarin de hond ook masturbeerde. Downey zorgt ervoor dat de film nog enigszins dragelijk was en ik het, met zeer veel moeite, uit heb kunnen zitten. Is dan alles slecht? Nee, zeker niet. De setting is mooi, op bepaalde momenten echt prachtig in beeld gebracht. Helaas kan ik het niet alleen door een mooie setting en een (mooie) Downey een voldoende geven, maar daardoor kom ik nog wel uit op 2*.

Ik heb erg genoten van deze film. Af en toe wat plots die ik niet gelijk zag aankomen. Nadat je zag dat de opnames werden gemaakt in het winkelcentrum, wist je natuurlijk ook al wel snel wat er zou gebeuren. Ik had zelf hele andere verwachtingen nadat ik ergens een stukje had gelezen. Uiteraard zit de film vol clichés, maar dit genre moet je niet gaan kijken als je daar niet op zit te wachten. Je weet wat je ongeveer kan verwachten in zo'n film.

Prima film en leuke humor! Mijn zoon van 7 vermaakte zich prima tot 1:20, daarna werd het hem te laat. Hij riep nog wel een keer: "ieuw seks!" dus laten we deel 2 voorlopig nog maar even overslaan voor hem . Zelf heb ik me ook prima vermaakt met deze film. Het verhaal zit prima in elkaar en wordt eigenlijk geen enkel moment vervelend of langdradig.

Leuke film. Zelf vind ik hem net wat meer hebben dan deel 1, al ben ik daar wel als 1 van de enige in. De humor is hetzelfde gehalte als in het eerste deel. Wat ik persoonlijk erg leuk vond was dat Billy door dezelfde acteur werd gespeeld. Aangezien het kind in deel 1 een jaar of 10 was, had ik eigenlijk verwacht dat ze hier wel een andere acteur voor in zouden zetten. De rol van Billy is natuurlijk maar nihil en al was het een andere acteur geweest had ik hem zeker niet herkend, maar toch kan ik dat soort dingen wel erg waarderen als er een tweede deel komt na zo'n lange tijd. Aantal leuke plot twists, daar waar ik in deel 1 het voorspelbare veel meer had.

Ik heb echt veel te weinig van dit soort films gekeken in mijn kindertijd, of ik heb ze gezien toen ik nog te jong was om het mij nu te herinneren. Ik weet wel dat ik altijd een boek hierover had en daar gek op was, de film heb ik wat gemengde gevoelens over.

Ik ga niet al te kritisch zijn over een film uit ’41. Ik hou het in dit geval maar even globaal. Het verhaal op zich vind ik aardig sterk. Een tijdloos onderwerp: anderen uitlachen omdat ze anders zijn. Dit is eigenlijk ook zeer goed in beeld gebracht, zoals het buitensluiten. Een onderwerp dat kinderen vandaag de dag (helaas) nog zullen herkennen.

In de loop van de film begint fantasie een steeds grotere rol te krijgen. Oké, natuurlijk worden kinderen niet met de ooievaar gebracht en kunnen dieren niet praten, maar ik doel hiermee dan met name op het verhaal. Voor mij was het dieptepunt toch wel het gedeelte waarin ze dronken waren. Totaal overbodig, niet grappig en begin mij er zelfs gigantisch aan te ergeren. Ik begrijp de meerwaarde hiervan dan ook niet zo goed.

De speelduur is aan de korte kant, wat deze film overigens goed doet. Een (veel) langere film had het waarschijnlijk veel te langdradig gemaakt. Toch had het eerdergenoemde dieptepunt opgevangen kunnen worden door andere dingen wat verder uit te werken. Denk hierbij aan de hereniging van Jumbo en Dumbo, wat toch eigenlijk helemaal niet in beeld is geweest. Enfin, zoals ik al zei ga ik niet té kritisch zijn en hier ook niet veel te zwaar aan wegen. Uiteindelijk met veel plezier naar de film gekeken en dan ook een ruime voldoende, 3.5*.