Opinions

Dit was niet helemaal mijn ding. Erg magertjes allemaal. Ken Garfield niet zo goed van vroeger, wel eens wat voorbij zien komen qua strips, maar vond dat allemaal nooit zo interessant. Zo ook deze film niet. Het was niet slecht, maar ook zeker niet goed. Verhaal is wat aan de magere kant, het ene moment denk je dat het leuk wordt, om vervolgens weer in saaie momenten te belanden. Het werd naarmate de film vorderde wel wat beter allemaal, het verhaal kreeg wat meer diepgang en er gebeurde daadwerkelijk wat. Eerste helft duurde me vrij lang, tweede helft keek wat makkelijker weg. Kom uiteindelijk uit op 2,5*, vind het nou ook weer niet zo slecht om het een ruime onvoldoende te geven. Echter wel slecht genoeg om geen enkel vervolg hierop te gaan kijken.

Begrijp de reacties met het commentaar op het acteren niet zo goed. Ik vond het acteerwerk prima voor elkaar. De film zelf was wat magertjes, het verhaal is prima, maar er had veel meer uitgehaald kunnen worden denk ik. Desondanks heb ik mij prima vermaakt met deze film.

In het begin vond ik het allemaal wat verwarrend, maar vrij snel kwam ik er dan toch helemaal in. Ik heb zelfs even getwijfeld of het geen echte documentaire was (en stiekem even opgezocht of dat zo was).

Op sommige fronten scoort deze film erg hoog, op andere fronten toch wat minder. Het had waargebeurd kunnen zijn, (poging tot) zelfmoord door pesten is helaas niet ongebruikelijk. Het verhaal eromheen was ook duidelijk en pesten gaat vaak ook op deze manier in het dagelijks leven. Het acteerwerk was goed, King was voor mij overduidelijk de beste in deze film.

Wat ik hierboven lees, zoals dat de geloofwaardigheid 'ver uit de bocht vliegt', ben ik het absoluut niet mee eens. Oké, het is dan wel heel toevallig dat er net toevallig een documentaire wordt gemaakt op de middelbare school, maar voor de rest vind ik het juist wel erg geloofwaardig. De spijt achteraf is ook iets wat je vaak tegenkomt, maar dan is het te laat.

Er zijn twee punten die ik wat minder sterk vond, allereerst de overgang tussen 'het was maar een dolletje' en 'ik ben een pester' ging veel te snel. Hier gaat vaak een heel proces aan vooraf en dat heb ik toch wel gemist. Het was van het één op het andere moment. De confrontatie met de videobeelden kan natuurlijk zoiets oproepen, maar ik had graag daartussen nog enkele momenten gezien waarop ze zelf al wat meer besef zou krijgen. Het einde ben ik ook geen groot fan van. Heel abrupt stopt de film er eigenlijk ineens mee. Ik had graag nog wat meer informatie gekregen. Het had geen zoetsappig einde hoeven te zijn, integendeel, maar had graag de reactie van Jessica gezien op bijvoorbeeld het filmpje van Avery.

Voor de rest eigenlijk een prima film waar ik weinig op aan te merken heb. Een film die de realiteit onder ogen brengt en wat mij betreft op veel middelbare scholen getoond mag worden. 4*.

Mijn zoon vertelde enige tijd geleden dat hij deze film had gekeken en was erg lovend. Ik was nu wel eens benieuwd waarom het hem zo trok en ben het zelf gaan kijken. Ik was in eerste instantie bang voor een film op kinderlijk niveau, gelukkig is dat allemaal meegevallen. Natuurlijk is de film grotendeels op kinderen gericht, maar ook volwassenen kunnen zich hier goed mee vermaken.

De acteerprestaties zijn vrij sterk, zeker voor Nederlandse begrippen. De kinderen acteren soms wel beter dan de volwassenen, maar hier had ik niet zoveel moeite mee. Maas Bronkhuyzen zet de rol van Mike zeer goed neer en hij sleept je echt mee in het verhaal en zijn leed.

Ik ben blij dat er niet teveel is gekozen voor clichématigheid. Bracha van Doesburgh als alcoholist bijvoorbeeld. Ik denk best dat er andere actrices gevonden konden worden die wel als een ‘standaard alcoholist’ door konden gaan, maar alcoholisme komt in alle vormen en maten. Ook bij een type vrouw als Van Doesburgh kan alcoholisme een probleem vormen. Wat ik dan wel weer jammer vind is dat Jeugdzorg zo ontiegelijk slecht in beeld is gebracht. De dame die Mike ergens moet plaatsen is, op zijn zachtst gezegd, heel onaardig. Er zullen vast onaardige types rondlopen daar, maar over het algemeen zijn ze goed voor de kinderen en zullen ze niet zo met hen omgaan.

De film wordt tussendoor luchtig gehouden en dat is voor kinderen heel belangrijk. Alleen maar drama en gedoe werkt dan niet. De psychiatrie is natuurlijk allemaal wat over-de-top, ze hebben de extremere gevallen allemaal in één kamer gezet, wat in werkelijkheid volgens mij niet gebeurt. Toch is dit voor de kinderen, denk ik, een belangrijke scene: tussen alle drama en hectiek door even op adem komen.

Het brengt allemaal heel mooi in beeld hoe een relatie tussen moeder en kind werkt. Geen enkele moeder is perfect, maar hier draait het om een moeder die zo haar imperfecties heeft dat ze niet meer voor haar kind kan zorgen. Mike brengt de hechting goed in beeld, vrijwel geen enkel kind wil uit huis en bij zijn ouder(s) blijven, ondanks alle omstandigheden. Natuurlijk is alles gedramatiseerd en zijn er dingen die in het echte leven niet op die manier gebeuren.

Ik heb met een goed gevoel naar deze film gekeken, met een lach, maar met een nog veel grotere traan. Het einde kan twee kanten op, maar gezien de film toch vooral gericht is op kinderen, hebben ze voor een juist einde gekozen. Ik ben, net als mijn zoon, lovend over deze film en kom niet op minder dan 4*. Een topper van eigen bodem.