Opinions

Nog steeds een leuke film met Dobby en de Basilisk als hoogtepunten, maar wat minder dan de anderen.
De goblins zagen er niet uit en ook Professor Smalhart kwam zeer vervelend over, maar ja zo hoort hij ook te zijn in het boek. Het was sowieso ook al één van mijn minst favoriete Harry Potter-boeken. Jammerende Jenny, Hagrid's verleden en de versteningen, het kon me allemaal wat minder boeien. De jonge Voldemort vond ik ook maar wat dom wezen, rustig een klapje maken met Harry en vertellen hoe hij terug als herinnering tot leven is gekomen, niet echt de slimste zet. Het is er dus, spijtig genoeg, wel wat aan te zien dat deze Harry Potter het minste budget had.

Vanmiddag in de bioscoop gezien, mijn eerste ervaring met digitale cinema.
Het 7e boek vond ik altijd de minste van de boekenreeks en dus had ik ook wat lagere verwachtingen voor de film. Ik kan er niet aan doen maar het gebrek aan Zweinstein vind ik een groot minpunt. De film volgt getrouw het boek, dus Yates valt niet veel te verwijten. Wel vond ik dat de actie vaak nogal shaky gefilmd was en onoverzichtelijk oogde. Vooral de achtervolging door het bos en vlucht naar het Nest. Het leek wel even of Michael Bay dit geregisseerd had.
Ook vond ik dat vooral de Wisseldrank te veel gebruikt werd, niet enkel bij de 7 Potters maar ook bij het infiltreren van het Ministerie.
Het medaillon had veel weg van de Ene Ring, een artefact dat verbonden is met de Duistere Heerser en een kwaadaardige invloed heeft op de drager.
Het verhaal sprong ook vaak van de hak op de tak en het plot wilde maar moeilijk vlotten.
Wel zijn er enkele aardige toevoegingen op het boek, zoals Hermelien die het geheugen van haar ouders wist en ook de Deluminator die Ron erfde van Perkamentus kwam regelmatig aan bod. Verder vind ik dat de film te veel focust op de rassenkwestie en politiek. De magie en wonder uit de vroegere films heeft volledig plaats gemaakt voor een grauwe omgeving. Spreuken vliegen als kogels rond de oren.
De vertrouwde muzikale thema's waren ook grotendeels afwezig. Bepaalde sterftegevallen zoals Dobby en Hedwig, passeren zo snel de revue, dat ze weinig emotionele impact hebben.
Ook moet ik zeggen dat ik de afgelopen jaren een beetje Harry Potter-moe ben geworden. De boeken heb ik al sinds 2,5 jaar niet meer gelezen. Een degelijke film die echter de vertrouwde schoolse omgeving ontbreekt en vele karakters komen te weinig aan bod.

Al bij al teleurstellend. Sinds de 5e film is het vet er af voor deze franchise en zijn de film vooral saai, langdradig en 'duister'.
Het begin valt best mee. Tuurlijk weer hetzelfde trucje als de vorige film met de Wisseldrank (waarmee Hermelien zich voordoet als Bellatrix). De Kluis waar alles vermenigvuldigt als je het aanraakt is aardig gedaan. De draak is helaas wat minder dan degene die we al zagen in de Vuurbeker, meer bepaald de Hongaarse Hoornstaart. Ook gebruiken ze de 'imperio'-vloek om die goblin te betoveren, terwijl heel de serie door gezegd is dat deze verwerpelijke vloeken zijn..
De liefde is ook erg geforceerd tussen Ginny en Harry. Ze kussen dan wel eens tussendoor, maar je ziet dat het niet gemeend is. Sneep heeft ook maar 2 man bij zich om Zweinstein te runnen (ow ja die Dementors buiten ook maar die doen niet veel behalve wat rondfladderen door de lucht) en neemt al gauw terug de benen wanneer de school in verzet komt.
Het eindgevecht is ook niet veel soeps. We zien er in feite niet veel van. De doden worden terloops even getoond, waardoor je er eigenlijk ook niet mee inzit.
Maar de grootste ergernis is Hagrid. We zien hem sinds de 6e film eindelijk terug en direct als gevangene van Voldemort. Wat er daarvoor met hem gebeurd was in de slag is een raadsel. Precies alsof ze hem over het hoofd gezien hadden al die tijd. Ow ja Hagrid moet Harry dragen staat in de boek, laten we hem snel een paar seconden screentime geven.
Sneeps herinnering was goed omdat het een aardig aantal plotlijnen verbond en vragen oploste.
King's cross vond ik dan weer overbodig, veel gepraat en gezever.
Bon dan hebben we nog het ultieme eindduel tussen Harry en Voldemort, deze is bijna spannend, maar ja als Harry al eens uit de doden is opgestaan en de Doodsvloek heeft overleefd, dan weet je dat hij zich hier ook wel doorheen zal slaan.
Bij de epiloog zagen ze er inderdaad amper ouder uit, een beetje een ander volwassener kapsel, best wel triest dat ze niet beter konden.
Over het algemeen is dit een serie die al enkele films over zijn houdbaarheidsdatum heen is, voor mij toch alleszins. De eerste 4 film waren leuk, vol magische wezens, spannende toernooien en queesten, de laatste 4 gewoon donker en met een geforceerde dreigende sfeer.
Of deze filmserie en boeken binnen 20 jaar nog bekeken en gelezen gaan worden, betwijfel ik sterk.

Deze Harry Potter-film beviel me wat minder dan gewoonlijk. We krijgen slechts een zeer korte introductie van het Wereldkampioenschap Zwerkbal, dat helaas bruusk onderbroken wordt van zodra het begint. Daarna krijgen we een soort homo-erotische bejubeling van Kruml door de Wemels in de tent. Uren na de chaos op het kampveld blijkt Harry volledig alleen te zijn, niemand die hem scheen te missen.
Dwaaloog Dolleman was geweldig neergezet en was de ster van de film in mijn ogen, zijn les over de Onvergeeflijke Vloeken en Malfidus' straf waren top. Toen ik de film recent terugzag op tv, was ik verbaasd dat er ook al zoveel romantiek inzat. Vooral de relatie Hermelien-Ron wordt goed voorbereid voor de volgende films.
Het Toverschooltoernooi was goed, vooral het gevecht met de draak. Al vond ik dat het doolhof wat meer variatie kon gebruiken. In het boek moet Harry het namelijk opnemen tegen Boemannen, Skreeften, en een Sfinx die een raadsel stelt. Kruml, Kannewasser en Delacour waren nogal eenzijdige karakters en konden wat beter uitgewerkt worden.
Het beste van de film was de herrijzenis van Voldemort, het decor van het kerkhof, het zag er best angstaanjagend uit voor een kinderfilm. Verder krijgen we ook het eerste duel van Harry met aartsvijand Voldemort. Priori Incantatem zag er spectaculair uit.
Een behoorlijke film die echter, voor mij als fan van de boeken, enkele minpunten heeft .

Mening:
Er zijn maar weinig filmseries die zo een lang leven zijn toebeschoren of zoveel geld opbrengen en een trouw publiek weten te bekoren dan de Harry Potter films. Ook de 6e film is in alle opzichten een schot in de roos.

Het is de 1e film waarin we echt, de gevoelens, lief en leed delen van het puberende trio Harry, Hermelien en Ron. Alle drie zijn ze enorm gegroeid als acteur en je ziet ook goed dat er een echte vriendschapsband is ontstaan. Deze film bevat zonder meer de meeste liefdesperikelen. Ondanks Voldemorts dreiging buiten de schoolmuren heerst er in de school zelf een romantische sfeer. Vooral Ron heeft het knap lastig met al die vrouwelijke aandacht die hij te verduren krijgt en dat leidt natuurlijk vaak tot komische situaties.
Sterkhouder in de film is Michael Gambon (Perkamentus).Velen vonden hem niet half zo goed als Richard Harris (die stierf kort na de release van Chamber of Secrets). Deze keer neemt hij echt een grootvaderlijke, beschermende rol aan ten opzichte van Harry en zitten ze elkaar soms wat te plagen en onder elkaar te grappen. Perkamentus wordt hier nu voor het eerst afgeschilderd als de mentor die het pad voor Harry voorbereidt.
Tom Felton (Draco Malfidus) schittert ook op het grote scherm en krijgt voor het eerst de kans zijn rol volledig te ontplooien dankzij zijn grote rol en de daaraan gekoppelde screentijd in de film. Hij komt gelovenswaardig over als een gekwelde jongeman die gedwongen wordt een vreselijke keuze te maken en geen uitweg meer ziet.
Jim Broadbent (Professor Slakhoorn), een oudgediende van de BBC is de grote nieuwkomer in de reeks en stelt verre van teleur. Hij weet de charmes en spontaniteit van Slakhoorn goed weer te geven.
Alan Rickman (Severus Sneep) speelt zijn rol zoals gewoonlijk fabuleus, wat zeg ik, hij speelt niet Sneep, hij is gewoonweg Sneep. De Sneep die we allen kennen uit de boeken.

Special Effects, Decor & Minpunten:
De decors en special effects zijn wederom verbluffend neergezet. De scènes in de grot en de brug, alsook de fopwinkel van Fred en George zijn magnifiek weergegeven en laten je verbaasd achter. De slotscènes zijn ontzettend ontroerend en grijpen je bij de keel. Het gevecht op de toren, de kille uitgedoofde eetzaal zijn een goede weerspiegeling van de sfeer, het duister voor het licht, het verdriet en de ellende voorafgaande aan de grote confrontatie.
Director David Yates heeft zich redelijk dicht bij het boek gehouden. Ik heb er alleszins alle vertrouwen in dat de serie op gepaste wijze besloten zal worden. Een klein minpunt in de film was dat de grote antagonist doorheen de reeks, Voldemort niet aan bod komt behalve in Perkamentus' herinneringen. Maar dit komt ook wat overheen met het boek, Voldemort houdt zich weg van het publiek en laat zijn dooddoeners paniek en verwarring zaaien onder Dreuzels en tovenaars. Onwetende waar hij zich bevind leeft men in een constante angst, voor de onzichtbare vijand.
Verder mocht men ook wat meer aandacht besteed hebben aan 'The Half Blood Prince'. We komen wel te weten wie hij is, maar waarom hij zich zo noemt wordt niet vermeld, terwijl het toch de titel van de film is. Ik beschouw deze film zeker als een geslaagde eerste deel in een soort slottrilogie.

Conclusie:
De 6e Harry Potter-film is al net zo betoverend als zijn voorgangers. Hij is de ideale mix tussen romantiek, actie, mysterie en magie.

Een film die vooral over schoolrebellie gaat. Het ministerie is namelijk van mening dat Perkamentus een gevaar is en mogelijk een leger studenten aan het voorbereiden is. Tijd om in te grijpen menen ze dus en Umbridge wordt er als ordehandhaver heengestuurd. Yates stond voor een zware taak, het dikste boek in de reeks tot succesvolle film opbrengen. Hij slaagt daar voortreffelijk in. De film start net zoals het boek met een aanval van Dementors op Harry Potter en zijn neef. Kort daarna worden we voorgesteld aan de vele leden van de Orde van de Feniks. Deze film bevat veel leuke humor, vooral Umbridge deed me lachen zoals ze de lengte van een professor opmat, en natuurlijk de vuurwerkscéne met de Wemels.. Ook bevat deze film, voor het eerst in de serie groots opgezette toverduels tussen leden van de Orde van de Feniks en de Dooddoeners.
Maar dan moet de climax nog komen, met name de grote confrontatie tussen de 2 machtigste tovenaars van het moment, Voldemort en Perkamentus, een gevecht met gebruik van de natuurelementen dat er visueel zeer knap uitziet en de verwachtingen inlost.
De worsteling van Harry met Voldemort in zijn lichaam had een grote emotionele impact met mooie, gevatte flashbacks. Die zowel hun gelijkenissen als verschillen benadrukte. De kern van het boek is intact gelaten, een boek dat ik iets te dik vond. Yates slaagt er om deze filmfranchise wat volwassener te maken en een frisse wending te geven.

De betere Harry Potter film. We krijgen een meer duistere film, met de akelige Dementors. Grappige scènes ook met de Boeman, die verandert in een in vrouwenkleren uitgedoste Sneep.
Het plot met de tijdsverdrijver was ook goed uitgewerkt. Mooi hoe ze de 2 'dimensies' hebben samengevoegd.
Cuaron herschept het Harry Potter-universum, vooral de plattegrond van Zweinstein wordt aangepast met een brug en ook Hagrid die beneden de heuvel woont. Ook de kinderen zijn duidelijk opgegroeid, 2 jaar na de Chamber Of Secrets. Vooral Hermelien komt volwassener over en neemt duidelijk het heft in handen in meerdere situaties (zoals ze Malfidus een klap geeft en het plan om Sirius en Scheurbek te redden op poten zet).
Ik vond wel dat Lupos er niet echt dreigend uitzag als weerwolf, veel te mager en ongespierd. Ook een leuke introductie van de Sluipwegwijzer, één van de originelere uitvindingen van Rowling in de boeken.
Harry Potter was toe aan een nieuwe regisseur met een verfrissende kijk en heeft deze in Cuaron gevonden, spijtig dat hij de serie niet mocht/wou verder zetten met The Goblet Of Fire.

Oké, achteraf bezien is het acteerwerk misschien niet al te schitterend, maar wat wil je ze zijn 11 jaar. Ze komen echter wel spontaan over. Doordat de hoofdpersonages even oud waren als ik destijds, kon ik me ook makkelijker inleven in Harry's avonturen.

Het is een film waar ik mee ben opgegroeid en al talloze keren heb bekeken. Het begin van één van de succesvolste filmreeksen. Hagrid en Sneep vond ik het best vertolkt, de één zeer aimabel, de ander wat mysterieus en koel, net zoals in het boek. De CGI, van de monsters tot het spannende zwerkbal, zit goed en als kind wou ik meteen meereizen naar Zweinstein. Verder heb je een betoverende soundtrack, die je direct herkent.

Gisteren gaan zien in de bioscoop. Echt een leuke verrassing. Deze film is een pak beter dan de laatste op Griekse mythologie gebaseerde films zoals Clash en Wrath of the Titans en Immortals. Dwayne Johnson zag er echt impressionant uit en heeft ook de charisma om deze rol te spelen.
Zijn team huurlingen was ook een interessant bont allegaartje met elk hun talent en karakter.
Actiescènes zaten leuk ineen, goed overzichtelijk.
Verder vond ik het een verademing om terug grote sets en locatie werk te zien en niet green screens overal zoals de 300 films (hoewel ik die ook zeer vermakelijk vind). Deze film deed me denken aan Troy, een van mijn lievelingsfilms, met grote sets en mooie locaties. Ook Troy was een film die de goden buiten beschouwing liet en een realistische wending gaf aan de legendes. Het was vaak zo dat in die tijd, toen het grootste deel van de bevolking ongeletterd was, alle verhalen mondeling werden door verteld en deze op den duur nogal opgeklopd werden.
Ian McShane, John Hurt, Rufus Sewell, allemaal klasse acteurs die de film omhoog trokken. De film zat ook vol epische scenes zoals Hercules die zich losbreekt van zijn boeien of een metershoog standbeeld omver duwt maar had ook een goede dosis humor. Deze film is ook een pak beter dan The Rock's vorige Sword & Sandal film. Vreesde dat deze nogal een kopie zou worden van Scorpion King, maar deze is een verbetering op dat vlak. The Rock is qua acteertalent sterk gegroeid. Denk ook dat dit voorlopig de 'definitieve' Hercules film is. De B-films met Reeves, Schwarzenegger of Ferrigno zijn hierbij niets vergeleken.
Legend Of Hercules moet ik nog eens zien, al verwacht ik daar niet superveel van.

Voor de 4e keer gezien en is me terug enorm bevallen. Snap al die commentaar niet over de pacing. Deze film is echt niet trager dan bijvoorbeeld een Fellowship Of The Ring, waar het ook langer dan een half uur duurt eer ze uit Hobbiton vertrekken. De special effects, kostuums, make-up waren weer subliem, zoals we van Weta gewend zijn. De 2 grote sterren zijn toch wel Richard Armitage en Martin Freeman. Het was een goede keus om Thorin door een wat jongere acteur te laten spelen (in het boek is hij zelfs ouder dan Balin). Je voelt echt mee met hem, hoewel hij wat kortaf en humeurig is, toch vind ik dat je enorm met hem meeleeft.
Radagast zijn scènes zijn wat minder goed maar het is wat vroeg om te weten hoe al die verwijzingen naar Dol Guldur in zijn plooi gaan vallen en wat ze met de Necromancer gaan aanvangen.
Ook had ik liever gehad dat de Slag van Azanulbizar op locatie gefilmd zou zijn. Het ziet er wel fantastisch uit, maar je hebt het onbewust toch door dat het op een set gefilmd is.
Ik hoop ook dat ze Azog ,die eigenlijk dood is ten tijde van The Hobbit, niet gedurende de ganse trilogie als slechterik gaan uitspelen.
Heb er wat spijt van dat ik hem in de bios niet gezien heb, maar denk dat ik hem zeker eens ga zien als ze de 2e of 3e film uitbrengen en deze dan ook erbij tonen bij een middernachtvertoning ofzo. Geweldige film die net niet aan the Lord Of The Rings kan tippen. Film die je ook vaker moet zien om hem beter te kunnen appreciëren, was bij mij toch zo het geval.

Beetje uitgerust nu van de Hobbit marathon, tijd voor een recensie.
Het begin is eigenlijk direct het beste deel van de film, de verwoesting van laketown en de ondergang van Smaug. Daarna verliest de film me toch wel een beetje.
Het grote gevecht stelde wat teleur, ontbrak de spanning die ik voelde tijdens een Battle of Helms Deep of Pelennor Fields.

Hetgeen me het meest ergerde in de film was Alfrid, die nogal veel screentime innam en dan vaak voor nogal onnozele humoristische scènes (met als dieptepunt hem in vrouwenkleren). Hij kwam zelfs meer aan bod dan Beorn (die zien we maar hooguit 10 seconden de film) of Dain (snap niet dat ze hem CGI maakten, hij lijkt zo uit de 2007 film Beowulf weggelopen. Dat men orks en trollen en Gollem in de computer maakt dat begrijp ik. Dain is eigenlijk de enige van de mensen of mens-achtigen die CGI was. Connely had gewoon moeten acteren met make-up)

Peter Jackson trekt ook alle registers open qua wezens, je hebt vele rassen onder de trollen en orks en hij heeft zelf weerwormen (zeer korte verwijzing in het boek) in de film verwerkt waardoor het vijandig leger aanvalt van onder de grond.
Naast het begin vond ik de 1 vs 1 gevechten Bolg vs Legolas en Thorin vs Azog op Ravenhill het beste aan de film.
Hier voelde ik wel dreiging en tragiek en ook fantastisch gechoreografeerde vechtscènes.
Ook het acteerwerk in Erebor waarbij we Thorin zien afdalen in waanzin tot wanhoop van zijn vrienden grijpt je sterk aan. Echt knap gedaan hoe zijn stem haast versmelt met die van Smaug als Bilbo hem hoort spreken.

Peter Jackson wou van deze film de kortste maken en dat heeft deze film zeker geschaad. Eens de slag gestreden haast men zich naar de credits. Er is zelfs amper een deftig afscheid tussen Bilbo en de Dwergen. Het einde kwam zo abrupt, Geef mij maar de 4-5 eindes van Return of the king en we krijgen geen begrafenis van Thorin, Kili en Fili of troonsbestijging van Bard of Dain, al hoewel ik vermoed dat deze in de special edition zitten.
De 1e Hobbit blijft voorlopig mijn favoriet. Ik prefereer de kleinschalig(er)heid van An Unexpected Journey en Desolation Of Smaug dan de grote strijdende legers.
Midden-Aarde heeft al een belangrijke rol gespeeld gedurende ruim de helft van mijn leven. Hier keek hier hard naar uit, maar persoonlijk vind ik het toch niet het bevredigende slot geworden waar ik naar snakte. Ik was vermaakt, maar ik hoopte omver geblazen te worden van ontzag, verwondering en ontroering zoals destijds met Return Of the King.

Gisteren sinds lang nog eens naar de cinema geweest voor de 2e Hobbit.
Moet zeggen dat ik na een 1e kijkbeurt toch wat lichtjes teleurgesteld ben.
Vind hem iets slechter dan de 1e Hobbit film.
Zal met de zaken beginnen die ik het slechts vond. De Barrelscene vond ik onoverzichtelijk en overdreven. Eigenlijk moet ik zeggen dat ik van geen enkele actiescène hield waar legolas en tauriel in betrokken waren. Legolas deed ook af en toe ongeloofwaardige toeren in the Lord Of The Rings. Maar skateboarden over een orklijk of orks afschieten terwijl hij balanceert op 2 Dwergenhoofden, vond ik er toch serieus over. Waarom was dat laatste gevecht in laketown met die orks nog nodig?
Verder moest ik ook niets weten van die cliché romance tussen Tauriel en Kili die telkens het ritme van de film onderbrak.
Peter jackson heeft gewoon voortdurend overdreven in de actie.
De beste zaken vond ik de openingscène in Breeg, en als de Dwergen op zoek zijn naar de Geheime Poort van Erebor. Smaug was goed gedaan, maar ook hier weet PJ niet waar te stoppen en de confrontatie tussen de draak en Dwergen wordt te lang uitgesmeerd.
Muziek is ook lang niet zo memorabel als de vorige film of Lord Of The Rings muziek.
Denk dat deze film me iets beter ga bevallen als ik hem nog eens rustig thuis kan bekijken.
De 1e film vond ik meer interessanter met de battle of Azanulbizar, de ondergang van Erebor en Dal en Out of the Frying Pan confrontatie tussen Azog en de Dwergen.

De recente animatiefilms, zoals Ice Age, Shrek en Madagascar kunnen me totaal niet boeien, met al hun hysterische personages en continue, flauwe humor.
Ik ben dan ook opgegroeid in de jaren '90 met The Lion King, Pocahontas en Toy Story. Films die een degelijk verhaal te vertellen hadden. Vikingen en Draken spreken nog steeds tot mijn verbeelding en ik ben blij dat ik deze film bekeken heb. De beste animatiefilm die ik gezien heb in de afgelopen 10 jaar. Deze film vertelt een mooi verhaal over een jongen die wat een buitenbeentje is in de stoere Viking-wereld, vechten en doden is niet echt aan hem besteed.
De relatie tussen Hiccup en Toothless (een zeer schattige draak) is schitterend uitgewerkt. Er is veel variatie tussen de draken die allemaal mooi ogen en hun expressies worden mooi weergegeven. Niet enkel een visuele parel, met groots opgezette eindstrijd, maar ook een film met inhoud. De Vikingen worden ook niet karikaturaal neergezet, waar ik wel wat angst voor had. We krijgen klassieke, goed gedoseerde humor en de film houdt zich serieuzer voor dan de meeste animatiefilms tegenwoordig. De film heeft me ook aardig verrast door het hoofdpersonage een been te laten verliezen, had ik niet verwacht in een kinderfilm, best een gedurfde keuze. Mooie familiefilm die ook voor volwassenen de moeite waard loont.
Een feel good film die me terug kind doet voelen. Laat de sequel en animatieserie maar komen!

Daarjuist naar een avant-première gegaan. Was de perfecte moment, iedereen naar de voetbal aan het kijken en lekker rustig in de cinema. Zoals gewoonlijk krijgen we weer prachtige CGI, meeslepende soundtrack en worden de karakters verder uitgediept. De slechterik is beter uitgewerkt dan in het 1e deel en komt veel meer aan bod. Wel wat vervelend dat het in het vlaams gesproken was, was gewoon om de 1e film in het engels te horen met Baruchel en Butler. Vind het heerlijk dat deze film serieuzer blijft dan de meeste animatiefilms en niet schuwt om een belangrijk karakter om te brengen. Een goede animatiefilm zonder al te veel gezang (Disney) of dwaze humor à la Shrek en madagascar. Mijn favoriet voor dit jaar tot nu toe en zal wellicht top 3 blijven. Al bij al geeft ik dezelfde score als de 1e film. Het is wat minder origineel als de 1e film, maar de actie en vliegscènes zijn spectaculairder.