Opinions

Het etiket geeft aan dat het een film uit het horrorgenre betreft. Kinderhorror zullen ze bedoelen. Over een door de Nazi’s tijdens de Tweede Wereldoorlog gecreëerde supersoldaat met sterke krachten. Naar het schijnt bijna onmogelijk om het tegen te houden, maar Amerika stuurt er in zijn naïviteit maar liefst zes (haha) soldaten op af.

Het ‘monster’ – het hoofdobject uit de film – komt zó ongelofelijk kunstmatig en nep over op je scherm dat je er gefronst naar zit te kijken. De rendering is zo ontzettend beroerd en vooral het ontbreken van een schaduw aan de Nazi-creatie maakt het allemaal wel heel erg weinig overtuigend.

Gelukkig was deze mislukking weggestopt op de zondagavond van 23:00 tot 00:30 zodat niemand dit wangedrocht per ongeluk heeft mogen aanschouwen.

Mijn voorkeur heeft eerder dat ik 20 keer dezelfde aflevering van de Tweenies aanschouw dan dat je S.S. Doomtrooper tot de helft uitkijk. Wat ik dan ook niet heb gedaan.

Lawrence en Adam, twee mannen die elkaar nog nooit hebben gezien, ontwaken vastgeketend in een vieze, oude badkamer; de setting is je hiermee meteen duidelijk inclusief de benauwde sfeer die je voorgeschoteld krijgt.

Tussen hen in ligt een levenloos lichaam met in beide handen een pistool en een taperecorder. Beiden zijn in een spel verwikkeld van een seriemoordenaar, de ‘Jigsaw’. Nou ja, moordenaar, zijn slachtoffers doden zichzelf door ingewikkelde sadistische spelletjes die hij bedacht heeft.

Het is een tijd geleden dat ik verheugd ben geweest door het plot van een film, aan het eind ben je echt verrast en de gewelddaden houden anderhalf uur lang aan. En ze zijn gruwelijk. Dat je te maken hebt met twee gewone mensen, normaal postuur, een wijkende haarlijn en wallen onder de ogen zoals jij en ik maakt het eerder meeslepend, dus geen perfect uitziende tieners zoals vaker in horrors voorkomt.

De bedachte ‘spellen’ van Jigsaw zijn uitermate ingenieus. Iemand die ooit zijn polsen heeft geprobeerd open te snijden ontwaakt tussen prikkeldraad waarin hij zijn weg moet vinden, een drugsverslaafde wordt wakker met een soort van berenklem om haar hoofd die haar hele gezicht verbrijzeld als ze niet op tijd de sleutel vind, waarvoor ze een man zijn maag moet opensnijden. Erg shocking en vooral het ‘wat zou jij doen?’ beklemt je.

Telkens is de les ‘hoeveel heb jij er voor over om in leven te blijven’ en wordt de boodschap doorgegeven door een macabere pop met een wit clownsgezicht en rood opgestoken haar aan de zijkanten. Ook de zware vervormde stem van de moordenaar geeft je een beklemmend gevoel.

Lawrence krijgt de opdracht Adam te doden voor zes uur, anders wordt zijn gezin van kant gemaakt. De moordenaar heeft zelfs geschenkjes achtergelaten: een mobiele telefoon, twee sigaretten en twee zagen, waarmee ze niet door hun kettingen geraken, maar.. wel door hun voeten, mocht het nodig zijn.

Door de donkere, koele, mystieke manier van filmen en hier en daar wat flitsende momenten komen de daden nog gruwelijker over; visueel zit het allemaal goed in elkaar.
Via neerslachtige flashbacks komen we te weten wie Lawrence en Adam zijn.

Huiveringwekkend zijn soms wel: Lawrence die opeens van achteren aangevallen wordt met een persoon met een bokkenmasker en Adam die in zijn appartement zonder licht op zoek moet naar de aanwezige en daarbij zijn camera gebruikt is angstaanjagend; zeker die scène in het appartement is origineel. Door die flashbacks blijkt dat ze tóch iets met elkaar gemeen hebben door de feiten, leugens en motieven die aan het licht komen; het zet de relatie en de interactie tussen de twee in de badkamer soms op spanning. En die interactie tussen die twee is de trigger; óf ze moeten heel erg goed samenwerken om uit de ruimte te ontsnappen óf ze moeten zo egocentrisch te werk gaan ten koste van de ander. Echt een team zijn ze nooit in ieder geval.

Elke keer dat ze een aanwijzing vinden, zij het in het smerige toilet, zij het via de spiegel of het kistje uit de muur stijgt de psychologische spanning.

Waar je wel je twijfel bij kunt hebben is dat ze in het begin zich niets kunnen herinneren, maar naar mate de film opbouwt de ‘ik weet nog iets..’ momentjes je om de oren vliegen.

Ook de hoe Lawrence en Adam zich ontwikkelen: notabene de meest koele, kalme en beheerste van de twee, Lawrence, is het die uiteindelijk door het lint gaat en zijn eigen voet eraf zaagt. Soms komt het nog eens voor dat er humor in verwerkt wordt, om de gruwelijkheden te relativeren, maar Saw blijft volharden in zijn bruutheid.
De film zelf is door twee fanatiekelingen in achttien draaidagen gemaakt met een budget van 1.2 miljoen dollar en die zeker het vijfvoudige heeft opgebracht.
Nu, 2010, is zelfs het zevende deel uitgekomen. Commerciële uitmelking van een hype.

SCHNEIDER VS BAX
Weergaloze zwartgalligheid en artistiek verantwoorde brute gruwelijkheid in het
moeras (letterlijk en figuurlijk geestelijke) van Alex van Warmerdam.
De setting is vrij uitgekleed tot zijn naargeestige kern, met een hoofdrol
voor wuivend, dichtgegroeid knisperend en knapperend riet.
De omgevingen competeren met elkaar. De loods van Schneider (met vermommingssnorretjes),
de keuken van de geruste moeder (lekker knus tijdens het koken met groenten
op het aanrecht), het poepbruine stille kantoor (jezus wat lelijk) van de
opdrachtgever Van Mertens met Vlaams accent dat hier sinister staat ten opzichte
van de Nederlandse en een eenzaam wit hutje in een open natuurgebied, met verder
niets, maar dan ook helemaal niets een teken van leven zichtbaar tot aan de
horizon.
Grimmigheid maakt zich meester van het eerste deel. De opmaat, het hoe en
waarom (wordt niet uitgelegd, doet er uiteindelijk ook niet toe, dat is lekker
artistiek), de beïnvloedingen van de karakters jegens elkaar, het twistspelletje,
de dochter die Bax lastig valt en Bax (Van Warmerdam zelf, notabene, regisseren en afwisselend spelen
hoe moeilijk) die zich tentoon spreidt als een enorme klootzak.
Er wordt wat heen en weer geschakeld en daarmee hebben we kennisgemaakt met
de toedracht, het grote toeval overvalt Schneider (er wordt ingebroken in zijn
loods door een koppel - een mollige prostituee, Annet Malherbe - van de familieserie
Aaf, met een boze pooier - Pierre Bokma), Mertens die de twee huurmoordenaars
tegen elkaar uit probeert te spelen en daarbij zelf ernstig blundert en Bax die
neurotischer wordt, zijn dochter die ontsnapt, en Bax zelf die meer en meer
zijn toevlucht zoekt naar drugs.
De sfeer is gespannen en gesprekken worden afgedaan als kort-af-zinnetjes, heel staccato.
De extra grimmigheid komt voort vanwege het simpele feit dat het stil is (er is geen
muziekbegeleiding tijdens de hele film, (!)). Schneider is bovendien jarig en zijn
dochtertjes hebben voor hem gezongen wat het contrastrijk maakt met zijn geheime
nevenactitviteit. En alles berust op de verantwoording dat een kindermoordenaar van
kant gemaakt moet worden. Een kindermoordenaar is het ergste van het ergste, dus waarom
zou daar meer uitleg voor nodig zijn, die moeten ten alle tijden uit de weg geruimd worden.
Het kleine rustieke hutje verandert in pandoradoos waarbij de boze emoties zich meester
van de situatie maken, totdat zelfs het hutje te klein is en het moeras wordt opgezocht
om zich te vermijden van de plek met de steiger uitziend over een meer.
We worden als publiek verward. De opa maakt de entree (met een jong ding), nadat eerder
de minnares van Bax vertrokken was (Eva van de Wijdeven, Desie van Dunya en Desie), Schneider
die betrapt werd, terug moest, dus Gina met zich meezeult, de dochter die gebrouilleerd
het moeras heeft opgezocht en zo is de hele groepstroublering compleet.
Van Warmerdam antwoord in dit deel niet, maar schept er genoegen in te verwarren.
Alles wordt tegen elkaar uitgespeeld zonder te veel verband te leggen. Heel absurdistisch
en gruwend. Gelukkig zijn daar nog kleine vondstjes (de crackers zijn op, of een duim
die er bruut af wordt geschoten) die de zware zwartgallige materie verluchten.
Helemaal als de dochter de handtastelijke opa neersteekt, en in het moeras dumpt (let op
het been dat nog het lijk 'naduwt', een practical joke in grofheid, zoals er nog een
paar practical jokes verspreidt zijn). Het moeras en het meer, water an sich, is waar
drama's zich in 'oplossen', zoals water vaak geassocieerd wordt met moord (hoe vaak zijn
er berichten uit de kranten te lezen, dat er een lijk uit een kanaal, de Waal, een meer of
een rivier is opgevist?).
Uiteindelijk komt de apotheose (alles nog steeds op dezelfde klaarlichte dag) in het moeras
en is er het sluipspel van wie-wie zal omleggen. Mertens wordt gebruikt als (fataal) lokaas
en Schneider doet zijn werk in bloede kille.
Totdat we weer bij het vervallen hutje in het naastgelegen bos zijn, de dochter blundert
met haar scherpschuttersgeweer en we te maken krijgen met een artistiek einde. Het zou te
simpel zijn Schneider de dochter om te leggen, omdat ze ontwapend is en machteloos. Kil
tussen de ogen zou voorspelbaar zijn. Dat gebeurt niet. Schneider opent de deur en de
dochter zit volledig naakt tegenover hem, om maar in alles zo kwetsbaar mogelijk te zijn,
dat je dan een naakte, weerloze vrouw zou omleggen (het blijft een getuige) spookt in zijn
gedachten, keert om, en treedt binnen voor zijn verjaardag...

Om niet locatiegebonden te zijn, ontvlucht de damesclub New York en vertrekken naar paradijselijk Abu Dhabi als Samantha een uitnodiging van een sjeik krijgt om aldaar te verblijven, op voorwaarde dat haar vriendinnen mee mogen. Sex And The City 2 is een onbevangen flow binnen de sjiekheid van de islam, waarbij de spanningsboog zich niet verder strekt dan dat de vrouwtjes binnen een uur het hotel uit moeten zijn en ze vlug hun kleren moeten pakken.

Een feelgood (althans voor vrouwen) film waarbij wegdromerij omtrent mode, materialisme én een eigen assistent het optimum summum van genieten is. Met de onzichtbare contradictie op de achtergrond van het rijke Midden-Oosten dat het genieten is van luxe-artikelen maar niet, het geil worden, in het openbaar in zwang mag worden geraakt met lichte zeden, zoals Carrie zich op een soukh cynisch verontschuldigt dat ze seks heeft als er condooms uit haar handtas rollen.

Anderhalf uur lang worden er scenes opgetrokken in soukhs, met kamelen en zwembaden, met als voordeel dat Carrie eens níet de hoofdprotagoniste is, met als feelgoodfinale dat de damesclub gezamenlijk liefkozig een gezang ten gehore brengt.

Melancholische dweil van een film over het persoonlijk lijden van een hoofdpersoon aan pornografie. De langgerekte beeldtaal (waarin soms lange tijd niet wordt gesproken) vergt wat van acteurs. En dat lijden toont Michael Fassbender goed aan. Daardoor ontstaat er wel empathie voor het persoonlijk leed. Steve McQueen toont ons de situatie, maar doet uit desinteresse niets aan het uitleggen ervan.

Het plot is nihil, maar de sfeer is uitmuntend hoe de achtergrond van succes kan zijn met de eenzaamheid en ongevoeligheid.

Bradley Cooper is na de The Hangover-triologie de gevierde man én de pretty boy in Hollywood. Om maar snel van type-casting af te komen maakt hij een haakse bocht in zijn acteursbestaan door een rol van een man met een bipolaire stoornis te vertolken. Cooper is een labiele, emotionele man die zijn huis, haard en vrouw is kwijtgeraakt, doch vastberaden is weer te voldoen aan de wensen van zijn toenmalige vrouw. Na acht maanden psychische detentie huist hij weer in bij zijn ouders (met Robert DeNiro
als gokverslaafde, neurotische Eagles-fan), maar dan ontmoet hij de schone Tiffany die hem weer wil helpen met het vinden van zijn evenwicht, tegen de belofte dat hij met haar dansoefeningen zal verrichten. Het is de uitgebalanceerde sfeer van 'vuile was' die zich constant binnenshuis houdt en Bradley Cooper is daadwerkelijk iemand die moeite heeft in zijn comfort zone
te blijven en een paar uitbarstingen heeft. Tiffany daarentegen manipuleert hem daarmate dat hij haar ideale danspartner is en zij in staat zijn om een danswedstrijd te vinden, maar ze breekt wel door zijn neuroses heen.

Zogenaamd 'stoute' documentaire over seks. En vrouwen. Sowieso is praten, filosoferen of analyseren van seks een beetje 'stout'.
Sunny Bergman vervaardigde een docu nadat de 50 jaar verstreken zijn sinds de zestiger jaren wat voor algemeen de seksueel vrijheid ontketende. Met name het 'slet'-predikaat wordt betwist.
In de documentaire wordt veel gezapt. In een studentenkot met drie jonge meiden die vinden dat de balans van seks willen, gewillig willen zijn, de 'aandacht' van het verkrijgbaar zijn of voor complete hoer uitgemaakt worden (door zowel mannen, maar met name ook vrouwen) is zeer dun.
De blonde met krullen lijkt het meest ondeugend van de drie, of de ene met bril met rode trui die de toorn van het soa-koniginneschap niet willen dragen. De consequenties voor later (over een periode van 10-15 jaar) als een vrouw op 30+ leeftijd een gezinnetje wil stichten is daar fundamenteel afbreekbaar aan. Het predikaat slet moet losgesteld worden van de hoeveelheid partners, met dien verstande dat het alléén om de seks gaat. Vrouwen zijn nog steeds niet seksueel bevrijd, ook al hebben ze wel zin.
De documentaire is weinig vernieuwend, oude wijn in nieuwe zakken, omdat alleen het thema van seks/slet zinneprikkelend genoeg is om er psychisch/fysiek (vrouwen genieten er vooral psychisch van) mee bezig te zijn.
Binnen het verloop wordt geswitcht met dokter Gray van Mannen van Mars, Tom Gorny van Masterflirt en een minnaarsdocent. Een man beticht vrouwen er van dat ze vaker hun muil moeten opentrekken. Want immers vrouwen creëeren hun eigen onfatsoenlijke/onwetende/onervarene sekspartners.

Geldverdienerij met een prehistorische safari. Dit moet je met name bekijken als je eens goed wilt lachen om beroerde special effects. Wanneer twee personages door de futuristische stad lopen krijg je last van enorme plaatsvervangende schaamte. Alsof iemand de stekker van de computers eruit had getrokken voordat ze klaar waren met renderen. Je wordt er zelfs door afgeleid door hoe nep de achtergrond is.

De film schijnt problemen te hebben gehad met de afronding doordat een productiemaatschappij tijdens het proces failliet is gegaan wat hier de reden van zou kunnen zijn. De vleermuisbavianen op het einde verdienen daarentegen wel credits.

Het verhaal en het acteerwerk zijn niet slecht.

Daniel Craig kon nog wel bekoren in Quantum of Solace, Bond nr. 24 is het grootste cliché-deel ooit.
Een donkere Moneypenny en Bond die geen chemistry hebben, explosies om de explosies (vooruit, we knallen er meteen in, in de openingssequentie in Mexico-stad, laten we vooral niet aan verhaalopbouw doen), een nieuwe (te jonge nerd die net van het HBO lijkt af te komen) Q, een nieuwe M (een zakelijke, statige Ralf Fiennes, zo goed in The Grand Budapest) en het ijskonijn Craig (met de uitstraling van een Roemeense betonwerker) dat totaal niet te genieten valt, tel daarbij de aaneenschakeling aan product placement van Sony, Aston Martin, een horlogemerk, een telefoonmerk enzovoort. Bovendien met voornamelijke city-marketing van Rome, Oostenrijk en waar nog meer. Een meest goedkope korte en afgeraffelde verleidingsscene (met Monica Bellucci notabene, iedereen zou Gone With The Wind tot zich toe moeten nemen als verplichte kost als het gaat om verleiding met spanningopbouw). Christoph Waltz is dan nog wel een gladgestreken slechterik. Notabene die ene griezel in dat kot in Oostenrijk was het meest in het oog springende personage, helaas met maar 5 minuten podiumtijd alvorens hij zichzelf door het hoofd schoot en hem voor zijn aandeel kwijt waren.
Een abominabele Bond en typische blockbuster voor de stimulering van hoeveelheid popcorn verkoop die vooral wil scoren op de spektakelmeter van explosiegraad.

Je hebt films die je wat willen bijbrengen, je hebt films die je wilt begrijpen en je hebt films die je
laten voelen. Spring Breakers behoort tot de laatste, met sferische kleuren en cinematografie van neon lichten en zonsondergangen. Waarbij muziek ook een belangrijke rol, zoniet de hoofdrol heeft, als bijvoorbeeld een overvalsscene stilistisch afgespeeld wordt op een ballad van Britney Spears. Je moet er überhaupt niet op letten wat de personages tegen elkaar zeggen want dat is compleet verwaarloosbaar.
Spring Break is de uitbundige viering van een traditionele midzomervakantie van één week in Amerika, met zee, bikini's en cocktails.
Vier 'gewone' meiden zijn de eentonigheid van de campus, de duffe hamburgertent en hun thuis zat en besluiten middels een overval op diezelfde duffe hamburgertent met waterpistolen hun poen te bemachtigen om wilde vakantie te vieren aan de stranden van Flordia, want dáár willen zij immers zijn. You gotta fightfor your right to party zoals The Beastie Boys zongen.
De regisseur, Harmony Korine, maakt geen films over lieve doelgroepen maar over trash, kinderen met aids en dus nu ook losbandige tieners, ditmaal met lieve Disney-sterretjes als Selena Gomez (de bijna-vriendin van Bieber) en Vanessa Hudgens. Want ja, elk kindsterretje wil niet altijd tieneridool blijven dus een uitgelezen mogelijkheid om hun mierzoete onschuld van zich af te schudden.
Het eerste deel is zeer sfeervol met full frontal topless meiden, blowen en snuiven en wild feestvieren temidden waarin de vier meiden geraken en besluiten nooit meer weg te willen. Daarna komt de kentering als de karikturale gangster Alien (die in elke zin het woord "y'all" met volle wangen uitspreekt en een groene sportwagen met spinners) hen uit de cel koopt, waarbij de kleuren wat weg zijn en de film donkerder wordt, waarbij de meiden de gunst krijgen om bij hem in 'dienst' te komen. Dat Korine niet ammoreel bezig wil zijn laat hij getuigen door melancholische stukjes zoals dat er twee meiden zijn die besluiten weg te willen, terug naar de veiligheid van thuis; om maar te benadrukken dat we geen zorgen om ze hoeven te maken en dat ze zelf dondersgoed weten wanneer het hen te veel ongemakkelijk is.
In plaats van 'full frontal' worden de beelden meer voyeuristischer (onder water shots) tijdens intieme momenten.
De film kruipt je tegen de huid aan en onderga je als een drugservaring.

Revelatie van een film. Met weliswaar een saaie kantoorklerk. Voor dik 3 uur lang (bioscoopreclames van een half uur meegerekend).
Een statement tegen de maatschappij van mobieltjes en mensen die niet voor elkaar durven op te komen (de onderliggende, verborgen boodschap).
De hoofdpersoon is een doodsaaie kantoorklerk. Er wordt veel 'vanuit' de architectuur gefilmd. Bijvoorbeeld als er een kok op een bordes een epiloogje geeft over zijn aankomende menu.
Of vanuit trappenhuizen (een wokkel met terugtrekkende camera omhoog met een psychidelisch rondraaiend effect, of een gitzwart trappenhuis met bloedspoeren op de witte plavuizen, van dat ene jonge marokkanenjong, betuigt van een diefstalletje).
Hoogtepunt is de ballroom gebeurtenissen met de Russische stand-in die zich veel in zijn rol heeft ingeleefd, zodanig dat hij werkelijk een man-aap is geworden en derhalve een complete primaat (wederom een verborgen boodschap voor de affectie voor de terugkeer van de oerman). Methodacting van de bovenste plank. De aanwezigen dachten dat ze een dinner voorgeschoteld kregen, echter ze werden geconfronteerd met hun emoties en de pogingen tot ingrijpen. Of in ieder geval durven ingrijpen.
Een filmmanier van onderliggende maatschappijkritiek tot op het individu aan toe. Van die thematiek is er inmiddels al veel (zoals dat Italiaanse dinner met mobieltjes op tafel). Maar wel gedurfd. Of dat ene blonde mokkel met zwarte chimp die zichzelf aan het lippenstiften was. Dat zijn originele scenes die je bij weinig regisseurs herkent. Alleen het einde duurde, veel, véél (nogmaals, speeltijd 3 uur inclusief reclames) te lang (had gestopt met die neervallende regen met de protagonist op een afvalberg).

Jaren '30 zwartwit met (tijden zijn niet veranderd) kakelende vrouwen (de geraffineerde vrouwenpraat blijft

tijdloos) en een klassieke charmeur (de theaterdirecteur) die te kakken wordt gezet (ach ja, het kan dooien het kan vriezen) bij een verhaal over een Griekse mythologische beeldhouwer die verliefd wordt op zijn beeld.

Een strijd om de roem tussen een blondje en een brunette en geniet van de gevoelsfilm die tentoon wordt gespreidt. Niet daverend hoogstaand spannend, wel genietbaar.

Een beroemd koppel zijn Gaga en Cooper. Zoals Brangelina dat ooit waren. De twee beroemdste mensen in een film met het regiedebuut van Cooper. Dat moet wel goed komen. Toch? Het concept is goed en Gaga is in het begin daadwerkelijk goed als een gekwetste jongevrouw die thuis in een gekkenhuis leeft met oude mannetjes (die gokken op Japanse paardrennen om het maar volkomen maf te maken). Cooper vertolkt een Western Rock gitarist zoals ze veel van die woestijnrockers in Arizona en omstreken hebben.
De alcoholist raakt verliefd nadat hij haar in een draq bar tegenkomt als vertolkster van Franse chanson's. Ze worden compleet verliefd (Cooper weet heel goed weg te blijven van de miljoenen romcom clichés, zoals bijvoorbeeld een supermarktscene met diepvrieserwten die een wond dient te verkoelen) tot een hoogtepunt van een duet in een grote concertzaal. Het lijkt erop alsof Jackson Maine (Cooper) een gladjanus is die dit al honderden keren heeft gedaan, maar hij meent het echt. Ally (Gaga) is verknocht.
Ze belanden in een hotelkamer en alles is wel tussen het koppel. Alleen dan volgt deel twee met de leegte van hun imago (het zijn zangers die uiteindelijk niet meer hebben om zich druk te maken dan toonhoogtes van hun stem, danwel de noten die ze volgen), raakt de relatie in een sleur, raakt Ally getormendeerd door Maine's alcoholproblemen en slaat de hele blues toe in Maine's leven. Zijn manager heeft zijn vader's land verkocht voor een windmolenpark en de leegte van de woestijnen van Arizone slaat over op hun levens. Artiesten leven voor hun imago, maar uiteindelijk is dat maar een heel dun laagje vernis voor
iemand's persoonlijkheid.
Het tweede deel wordt een inzicht waarin we een uur naar andermans depressie zitten te turen. Zware melancholie en getormendeerdheid van twee artiesten.
En misschien, misschien is zijn Ally en Maine de alter ego's / projecties van Cooper en Gaga's echte levens die hier vertoond worden. En uiteindelijk wordt er veel gezongen (allicht té veel, maar dat is hun natuur) en sluit Gaga af met een a-capella ballad voorzien van uitstekende semantiek.