Opinions

Bad Times at El Royale is een sicko film van een sicko regisseur. De explicateur van kwam met lyrische superlatieven. 'Een mix van regisseurs van beroemde namen blabla'. Het bleek toch heel anders.
Veel gevoel voor de mise-en-scene, met decors in het begin. Rustige stilstaande shots. Het beloofde wel wat. Sinister zoals Psycho van Hitchcock. Een afgelegen hotelletje. Met één floormanager die nog aanwezig is. En een zenuwpezende jonge bellboy.
Een aantal gasten en ze hebben allemaal een geheim is het concept. Na een half uur komt er geen tempo in. Vage scenes met een koffertje verborgen onder vloerplanken. Veelal worden stiltes gevangen en de nadruk gelegd op de 'ping' van de receptiebel.
Saai. Gelukkig komt Dakota Johnson als een rebel binnen. We kunnen ons verheugen op pit. Alleen ze krijgt weinig screentijd. Het kabbelt voort, Jeff Bridges is een miscast als pater en is volkomen ongeloofwaardig (vooruit, wel een switchback terug in de tijd met een slapstick bankoverval die zijn 'verleden' tracht te duiden) en de regisseur is blijkbaar een weirdo die rare scenes aan elkaar breidt.
Een thriller is het niet, want bij thrillers groeit gaandeweg de spanning. Hier zijn het ongepaste schrikmomenten. Een serieus gesprek en plots een knal met fles op het achterhoofd. Of een rustige slapstick kamerscene en 'BAM' er vloeit een kogel met bloed dwars door iemand's voorhoofd.
Welke idioot vindt dat leuk? Het is sinister, maar het is een brei van onbegrijpelijke scenes verwarrend door elkaar. Laat staan dat we op het eind een goeroe a la Arie Boomsma krijgen die een gevecht tussen jongeren organiseert.
Sick, sick, totaal sicko. Te vermijden ten alle koste.

Een misprent zesderangs. Twee uur staren naar Ryan Gosling met een scheermesgezicht. En na de liefde wordt het meest verfilmde thema,
geheugenverlies, als hoofdlijn erbij gehaalt. Muziek die spannend wordt en nooit spannend wordt (Gosling die, goh, een speelgoedpaardje
vindt, in wat is het, een oude oven?). Een nerd-fantasie met een lekker ding als hologram dat repeterend terugkomt, alleen maar omdat er
tussen dat machinale decor wat vleselijke vormen moeten zitten. 3D dat na het openings half uur ver weg zakt (als hoofdpunt de diepte-
werking in een afwasbak) en je een uur lang nauwelijks meer iets waarneemt. Saai. Sciene Fiction; dus zijn er veel
computerdingetjes en bliepjes. Veel staccato zinnetjes, die niet meer dan vier woorden bevatten. En veel geweld en onnodig geweld. Een
boer die omgebracht moet worden. Een 'geboorte' waarvan de maag opengesneden moet worden en een hand dat verbrijzelt moet worden met
glasscherven. Vooruit, die vierkante ruimte met rustig water, een vlonder een een vierkant deel in het midden was dan wel goed gevonden.
En hadden ze Harrison Ford nou niet kunnen verkleden of in de grime kunnen zetten? Nu kwam Harrison Ford alleen maar op alszijnde Harrison Ford.

Uitstekende, vergeten Travolta-film uitgezonden door de Belg. Travolta is Jack; een geluidstechnicus

bij B-horrorfilms (check dat smoezelige, kitcherige zaaltje) die bij toeval getuige is van een

auto die te water raakt en waarvan hij één inzittende, het hoertje Sally (Nancy Allen) weet te redden.

Bij de politie willen ze alles verduisteren om de slechte naam van de senator tegen te houden. Het wordt allemaal diffuus en mistig rondom het verhaal. Sally is versufd, is er niet met haar hoofd bij en nogal een dromer en Travolta is de aardige macho. Het wordt allemaal paranoia en er wordt met smoezelige geluidjes gewerkt om maar een reconstructie te maken, terwijl de twee potentiële tortelduifjes dichter bij elkaar geraken. Voorspelbaarheid maar puik gefilmd.

"Film van het jaar 2014" heet dat dan. Tsja, fascinerend óm het het experiment,

maar zakt finaal door zijn voegen door het plot. Ook wel het Benjamin-Button syndroom.

Een zeer onderscheidende filmmethodiek die centraal staat, maar functioneert niet

omdat de personages zo alledaags en niets uitzonderlijks in het leven presteren.

Het feit dat de moeder wel heel erg snel gaat trouwen (het shot dat ze de kale

leraar ontmoet gaat meteen over in de bruiloft) is bizar. Zo bouw je als publiek

geen band op met je personages. Mason is een stille tiener en loopt in Boyhood

maar wat rond. Het eerste uur moet je je vermaken met opnamen van een jochie

dat voor het eerst in de ondergoedsectie van een modecatalogus kijkt, die met

zijn sullige vader (Ethan Hawke - goed gitaarinitiatief, dat wel) patat gaat

eten op de bowlingbaan, die verhuist....we hebben het zelf allemaal wel eens

eerder gedaan. Bovendien voelen wij ons als Nederlanders niet betrokken met

het collegebestaan in Amerika, dat is totaal anders.

De eindscene dat hij een vriendinnetje krijgt die gewóón in de deuropening staat

van zijn nieuwe studentenkamer is allemaal wel heel erg gescrypte toevalligheid,

dat strookt niet met de realiteit.

Noem het dan Het Leven Van Een Muurbloem - de titel dekt de lading en je bent

goed geïnformeerd over wat voor tegenvallend product je krijgt. Niets geen

sensatie. Of het moeten soms stille camera artistieke momenten zijn als hij

een vriendinnetje ontmoet, meeloopt, en een roodbruine steeg voorbij gaat. Of

ze zijn in de natuur aan het vissen, dat de achtergrond het verhaal 'verteld'

als het ware.

Boyhood is een emtionele reis en opgroeien gaat vanzelf, dat is de saaie boodschap

die het overbrengt.