Opinions

D.E.B.S. zijn crime-fighting hotties in schooluniformpjes. Een grote neppe Charlie's Angels-aftreksel, zowaar een gay-film met lesbische sensuele actie, voor wat het waard is, want het blijft bij een teder mondkusje en betrapt worden onder de lakens.

Eerlijk waar dit is zo bijzonder slecht. Rommel. De symboliek van de schooluniformpjes beperkt zich tot de wellust van pubers, Devon Aoki speelt met een Frans accent dat te nep is alsof ze het met een walnoot in haar mond uitspreekt, het vriendje laat over zich heen lopen alsof het een voetveeg is, de wapens komen van de 50%-magazijndump van Bart Smit, de gesprekken gaan langs elkaar heen (vooral in een beginscene in de auto en ze elkaar 2, 3x geeneens verstaan), het publiek wordt voor aap gezien als niets onderbouwd wordt, bijvoorbeeld als Lucy Diamond besluit Australië te laten zinken (,,Because I just hate 'em" is de motivatie) met een nepkanon dat voor een goedkoop kermisdecor door moet gaan, martial arts ontbreken, glasstukjes zijn diamanten met een sfx-glans, een plan 'ingewikkeld' noemen maar dan door de voordeur heenlopen, een huis 'scannen' op zijn structuur gebaseerd op…niets.., de voornaamste kwaliteit van de D.E.B.S. zijn de pruillippen voor orale bevrediging, plothole: als ze ternauwernood onder een booby-trap komen in een dichte kluis lopen ze door een Hans Klok-act de eerstvolgende scene vrij rond, de 'zebra-pad' alarm-signalering in de D.E.B.S. tuin is ronduit belachelijk als Lucy met een simpele hink-stap-sprong eroverheen komt.

Werkelijk waar de lijst van missers, blunders en alles wat afbraak doet aan het fenomeen film is eindeloos. En ermee wegkomen dat het satire en parodie is. Nonens. Te vermijden ten aller tijden. Absoluut de slechtste film aller tijden, voer voor vieze oude mannetjes en een verdwaalde puber die dit nog leuk vindt. Als er in Hollywood groen licht wordt gegeven voor het uitzenden van deze rommel dan trekt zelfs mijn basisschoolviering 'Flodder' bekijks. De VHS kunnen ze verwachten.

Met een van de meest legendarische titels verworden tot een van de grootste tegenvallers. Dial M For Murder is een moordmysterie omtrent een echtpaar wiens man de vrouw wil laten vermoorden in verband met een (niet nader vertoonde) affaire met een bevriende misdaadschrijver.

De Hitch hield wel van beperkte contexten in zijn films zoals Lifeboat (drenkelingen op een boot), Rope en Rear Window die zich vrijwel afspelen in een appartement. Waarbij Hitchcock bij die films er nog mee wegkomt, zo vreet de beperkende ruimte aan Dial M For Murder dat meer het karakter van een toneelspel krijgt. Aangezien zich alles in een appartement wordt vertoond wordt het hele plot, de opbouw en gebeurtenissen van buitenaf (zoals de affaire) verteld door praten. Vééél praten. Ray Milland verteld hele monologen over het tot stand komen voor de moord, en de moordberaming op zichzelf. Enerzijds zorgt dat voor een trigger en zelfs verkrijgt Milland sympathie voor zijn karakter, notabene de slechterik, vanwege alleen al het feit dat hij voor de totstandkoming van het hele verhaal zorgt.

Grace Kelly heeft een kleine rol in het geheel; in het eerste deel is ze nog wat opgewekt, het tweede deel vervalt ze in een teneurige stemming omtrent de inspectiezaak die in haar nadeel uitvalt. Opvallend is dat ze in het eerste deel uitbundig gekleed is (extravragante rode jurk) en in het tweede heel sober, een visuele kenschets voor het verval van haar emotietoestand. Dial M kent nauwelijks memorabele scenes, uitgezonderd een mini-clipje van Grace Kelly’s gezicht waarin haar procesprocedé wordt geanimeerd met vervaagde kleurnuances op de achtergrond. En ja, ook de cameo van Hitchcock zelf (pontificaal op de reüniefoto) was grappig verzonnen.

Psychologische thriller binnen een familiedrama. Één diner in een quasi luxueus restaurant (Het Mint Hotel met uitzicht op de forse Sint Nicolaas basiliek) verzorgt voor heel wat troebelingen binnen de relatie van twee ouders (2 broers, waarvan één politiek leidsman), wanneer het onderwerp ter sprake komt dat hun zoons een zwerfster in Barcelona in een pin-portiek in de brand hebben gestoken. Dit is een weerbarstig vuurtje waardoor de ouders een cruciale keuze moeten maken door voor hun kinderen op te komen, of het op zich te nemen, waarentegen de kinderen gevrijwaard zijn van de consequenties van hun misdaad.
Anderhalf uur wordt er verhaalt vanuit de gedachten van de protagonist, de sullige sarcast Paul
(geen echte heer, een lummel, denkt, piekert en analyseert alles kapot); een 'monologue de interieures' Het is allemaal heel vilein zoals de serveerder ervan langskrijgt met daarmee het hele restaurantwezen. De regisseur, Menno Meyjes, gebruikt binnen zijn camerawerk zeer het interieur zoals de koks die vanachter een glazen wand druk bezig zijn of shots over het IJ.
Alle vier acteurs zijn goed in hun rol, Derwigs als de eeuwige gefrustreerde, Thekla Reuten die 'morft' van een sympathieke moeder tot duivelse heks (we waren al gewaarschuwd door haar scharlakenrode jurk), Kim van Kooten is de straatkatscharrel Babette en Daan Schuurmans acteert als een goed, alsware hij een jonge Michael Douglas (let op hoe Claire/Reuten anticipeert op het charismatische gedrag van Schuurmans die zijn broer terecht wijst, die ook de hele tijd niet bij de les is, zoals hij ook het contact met zijn verwaarloosd heeft en achter de feiten aanloopt - de uiteindelijke verliezer is de gewone man).
Een zeer bruuske thriller die zijn spanningen en intriges nalaat. Cate Blanchett gaat er zelfs een
Amerikaanse versie van regisseren over Koch's roman die inmiddels in 33 talen vertaald is. Zeer intrigerend.

'De volgende Saving Private Ryan' zou het moeten zijn. Echter, dit is alleen een must voor fotografen en degenen die verguld zijn met natuurpanorama's. Niets geen opmaat (we belandden in een groepje soldaten die in een hagelvuur terecht komen), niets geen inleiding.

Bovendien zijn de acteurs niet erg spraakzaam. De hele tijd weet je niet wat er gebeurt, en zou je maar willen dat ze wat zinnen van hun zinnen lieten rollen, om maar iets van binding te krijgen. Maar het zal je niet deren wie er om komt.

Dunkirk is heel erg fragmentarisch. Van het strand, in de lucht naar een sloepje op zee.

Muziek is continu bombastisch en erg aanwezig, totdat...er niets gebeurt.