Opinions

Goede humorfilms maken blijft een vak. Totaal niet-grappig en zelfs zonde van de groene stroom die nodig is voor het laten draaien van de DVD-disc. Twee suffe en oninteressante karakters – een Koreaanse kantoormedewerker en een Indische niksnut – in combinatie met een verhaallijn en humor waar alleen schei- en natuurkundenerds om kunnen grinniken maken dit tot een van de meest treurigste films ooit.

Diarree- en tietengrappen: meer intelligenter is het niet. De neppe luipaard en de – zijn gezicht zit vol met puisten, haha hilarisch, maar niet heus – jezusfreak waren het meest stuitend. Een glimlach op je gezicht? Schaam jou! Kall Penn en John Cho, de twee hoofdrollen, hebben een stuitende stempel op hun cv. Sean William Scott, die meer dan normaal in dit soort randebiele films opduikt, zullen ze wel nooit naar de troon kunnen steken.

Een tragikomische film van een jongen binnen een dysfunctionele familie (vader zit aan drank, de meeste

zijn nietsnutten, de Vlaamse Flodder), die daar welhaast gevangen zit. Context is een Belgisch gehucht

uit de jaren '80 (Reetvegerveen of zoiets). Vergeeld behang, caféslonzen, hectoliters bier en tonnen tabak bepalen de ambiance. Binnen de komedie is het meer de dramatiek die overheerst en daar moet je je meevergezeld voelen, ondanks 'legendarische' scenes als het naaktfietsen of de bierdrinkwedstrijd. Meer overheerst de strijd van de jongen die het allemaal niet wil en een onderhuids 'Fuck you' naar het klassieke vader-zoon verband maakt. Het is allemaal heel wrang als zijn vader zijn fiets krom rijdt, of zijn oudere broer met zijn dinnetje aan het neuken slaat, dat wordt krachtig aangezet binnen de godvergeten dorpskern.

Waanzinnige goede film, door Amsterdam heen, een topvertolking door Samuel L. Jackson, die op bejaarde leeftijd nog steeds 'de ultieme cool' is. Goed samenspel met de cynische Ryan Gosling (met diens geblufte "Triple A security"). Veel goede humor, een spectaculaire speedboatrace en motorachtervolging door de grachten maken dit tot een waanzinnige kijkbelevenis. Alleen de bijrol van
Salma Hayek, in een inrichting tegenover het Rijks, was te grof, te onfatsoenlijk en te misplaatst. Topenterainment.

De hype van een triologie (deel 3 moet nog uitkomen) waarin tieners door een dictatuur aan een arena van all-must-die behalve één worden onderworpen. Zoals de Romeinen hun vermaak met gladiatoren nodig hadden en wij tegenwoordig naar een stel infantielen in een huis zitten te staren zoals de John de Mol-concepten.

Een combinatie van reality en een voyeurslasher. Waarbij wij als (bioscooppubliek?) geprojecteerd worden als arena-publiek.

Arnold Schwarzenegger werd ook al eens aan zo'n arena toernooi onderworpen om als zijn crimineel zijn vrijheid uit het gevang te verdienen. The Hunger Games doet ook niet aan 'mooi-vertoning' zoals de Twilight-reeks, de deelneemsterstjes zijn 'miss-fits'. Als 30-jarige man is het je niet vergeven om empathie te hebben met de protagoniste, Jennifer Lawrence, die kil, koel, emotieloos is en niets zegt.

Het tempo van de eerste anderhalf uur is laag totdan (!) begint de 'actie' van het vechten in het bos.

Totdantoe was het al vrij taai, al was het meer een stylistenfilm van rossige pruiken en pakjes.

Gemixed met wat brutalistische beton architectuur. De personages zijn toch echt gescrypt voor een

andere doelgroep. Houd toch eens op met zielig kijken, er moet straks gevochten worden. En dan is

er nog Woody Harrelson als norse mentor.

Vrouwelijk geregisseerde film, geschreven door vrouwen en gespeeld door vrouwen. Een Wolf of Wallstreet-light en een Coyote Ugly precedent.
J-Lo (24-07-1969 inmiddels al alweer!) met een wervelend charisma (wat is de vrouwelijke equivalent van charisma, want dan kan ik dat hier neer plempen?) als moeder (check die furcoat scene, waarin ze als een moederkloek over het groentje ontfermt) van de gang.
Hustlers regeert over de hoogtijdagen van strippers die zich dienen voor beursjongens die bezig zijn met geld, macht en mooie vrouwen en zich tijdens striptease sessies door doodse blikken aangestaard voelen door diezelfde beursjongens.
Ze graaien wat er te graaien valt, misschien wel pikken van de beursjunkies die weer zelf gestolen/zichzelf toegeëigend hebben van de pensioenen van brandweerkorpsen.
Het is een rise en shine. Een ravissante en vlotte voorstelling met vleugjes humor (tijdens de kerstavond bijvoorbeeld). Hustlers is met een hart en met een goed gevoel gemaakt. En dat merk je. De regisseuse heeft zich verdiept met een aantal strippers, is in een aantal stripclubs geweest en heeft haar sociologische projecties gegoten in deze kapitalistische bubble ervaring.