Opinions

Een claustrofobische oorlogsfilm van een Amerikaanse mijnenveger waarbij de acteurs sterke prestaties hebben. Zulke oude films kunnen nog best spanning bevatten. Spanning om de psychoses van het de clustering van officieren en kapiteins die met z'n vieren dicht op de huid zitten. De eerste kapitein was een hork, een nieuweling, Keith, komt aan boord, wordt rondverwezen door de slick Keefer en Maryk is de ervarenheid aan boord. De eerste kapitein, het gaat natuurlijk om een
simpele boot, geen vliegdekschip, laat alles verslonzen en de matrozen lopen er niet op hun best bij.
De nieuwe kapitein, Queegg (Bogart) tapt uit een heel ander vaatje, heeft er al wat jaren oorlogstijd op zitten en staat op zijn strepen en regeltjes. Topdown gezag wordt ondermijnd omdat er geen vertrouwen is en wordt doorgegeven. Keith is de onervarene betweter, Keefer sluit zich op in kajuit om romannetjes te schrijven en gedraagt zich als pseudo-psychiater.
Queegg maakt aantoonbare fouten, vaart over een eigen sleepkabel heen en laat wat volgbootjes achter. Het toppunt is als er een paar aardbeien missen en het hele schip overhoop gehaald dient te worden. De conclusies zijn door de bemanning getrokken en men accepteert geen onbekwaamheid meer. Tijdens een tyfoon (epische badkuipfilm met een plastic bootje) raaskalt Queegg (of je kunt het ook omdraaien doordat de angste van de onderofficieren dit als raaskallen ziet) van links naar rechts waarna het gezag wordt afgedaan.
De tweede helft van de film gedraagt zich als een spannende rechtbankfilm waarbij iedereen wordt gedaagd. Maryk vreest de strop voor muiterij, Keefer blijft als lafaard buiten schot voor zijn psychotische stemmingmakerij (krijgt daar later nog de wijn voor in het gezicht) en het is de advocaat die de apotheose doet oproepen als Queegg in zijn verdachtmaking razend wordt.

Domme filmposter en afgrijselijke non-komedie troep van Warner Bros. die duidelijk last hadden van een creativiteitsdip. Een film die bij voorbaat al mislukt omdat, als er niets gebeurd je onmiddellijk in slaap valt en als er wel wat gebeurt is het zo beroerd dat je aversie sterker wordt.

Een stuntelige, suffige zakenman verwikkeld in een knullige overval, een ontvoering met een onnozel kind met een groene badmuts en een hoogtepunt van een grap als de jongen de borst van de beauty pakt in het donker. Wanstaltige kinderachtigheid. Met een moralistisch einde (omdat je een kermisbeheerder bent is het geoorloofd te stelen) die immoreel geïnterpreteerd wordt. Een vreselijke (was dat al vermeld?) faal van een Hollywoodiaanse standaard komedieflauwigheid. O ja, en Tom Arnold heeft de hoofdrol, ook dat no

Suf, simpel verhaal tussen een stel oudjes en een drietal ge-sfx'te glimmende aliens. Feelgood movies hebben nooit die diepgang en deze film mist een allesomvattend idee om het breder te trekken en intrigerender te maken. De oudjes ontmoeten een stel aliens en dat is het dan.

Heather Graham is de grootste seksbom die Hollywood hedentendaage exploiteert. In compulsion loopt ze rond met haar volle dijen, strakke eendelige, kort jurken (haar wardrobe is groter dan die van Jessica Parker in Sex And The City), haar bovenmatige grote oogopslag alsof ze dwars door je heen kijkt, en toont haar decolleté leunend op het keukenblok. In compulsion presenteert ze een kookprogramma als Amy, die passievolvan houdt (zelfs obsessief dat doordrukt tijdens avondentjes met haar (ahum) 'lover' Kevin Dillon (kun je aan een eikel meer een hekel hebben). Over hoe de parelhoen mals is, we krijgen staccatoshots te zien van babyinktvisjes, hoe de schaar van een kreeft opengehaald wordt, Amy die een krab op de markt koopt, een courgette pronked beoordeelt, alles wijdt ze aan haar roeping van het maken/creëeren van gerechten. Ze doet dat op hoge hakken waardoor de 90cm keukenblok met kookplaat te laag is ten opzichte van de gebruikelijke standaardmaat. Vermakelijk divagedrag. Ze is een pop, maar een intelligente pop. Het verhaal weet niet waar het heen wil, na 50 minuten ben je murw en meer vermoeid van kleurgebruik (haar veelkleurige jurk die propageert, niet verkeerd, maar
niet de boventoon voor een film), het 'aanbidden' (zo doet de camera) van lekkernijtjes en exquise kooksels. De eerste keer dat je 'wakker' wordt (heus, de eerste driekwartier beleef je sluimerend) is wanneer (goede vondst) de lievelingspapegaai van haar eikelige lover onopmerkzaam opgediend is.