Opinions

Brad Pitt als glorieuze Nazi-killer met een Tennessee-vuilbek die uit is op het scalperen (heus, als

kijker moet u wel wat bloederigheid kunnen hebben) van Nazi's. Veel, heel vééél dialogen waardoor het de langdradige kant op lijkt te gaan. Maar de apotheose binnen de fuik van een klein Parijs theatertje vergoedt veel. Met een Hitler die in full shot finaal aan gordt wordt geschoten door een machinegeweer.

Tarantino houdt in de opening en de finale veel spanning aan, strekt de aandacht uit (met de verstopte bewoners turend door de plankopeningen) om vervolgens de trekker over te halen. Pure westernregie.

Misschien met de onredelijkheid dat de Basterds niet het complete leidend thema zijn, maar er meer voor zijn om het op te gang te helpen; een afleidingsmanoeuvre voor de belangrijkste ontknoping die zijdelings wordt afgespeeld.

Een onwaarschijnlijk faalachtige keuze van Hirschbiegel (bekend van meesterwerk Der Untergang), Kidman en Craig in dit wangedrocht waar een huidschilferachtige epidemie zombies maakt van mensen, waar je metafoorbetekenissen aan kan geven als AIDS of het HIV-virus. Een film met gebrek aan originaliteit, waarin zo weinig zit dat zelfs bekende koppen van Kidman en Craig geen chemie met elkaar kunnen opbouwen.

Volmaakt mooi zijn in de spotligths versus de mismaaktheid van een kunstenares met jaloezie. De kunstenars ontvoert de actrice, houdt haar vast in haar kelder, om schilderijen van haar te maken als teken van vergankelijkheid van de mens.
Een psychologische thriller, waarin de actrice Isabelle zich overgeeft (er zijn scenes waarin ze eenzaam verdriet verkropt) aan haar ontvoerster Jeanne en haar waakhond. Een rauwe film die zich het merendeel in de koele, donkere kelder van Jeanna's hut afspeelt. Met het uitgemergelde, verhongerde naakte lijf van Halina Reijn een wrange sfeer, waarbinnen Isabelle subtiele
toenadering zoekt, hak-op-de-tak-gedrag vermijdt om als dreiging over te komen, richting haar ontvoerdster waarbinnen het drama met de ruwe randjes zich begeeft. Een nijging naar het Stockholm-syndroom. Halina acteert met de angst in haar lijf en de verstikkende inwendige wanhoop van haar geïsoleerde situatie. De film verplaatst zich niet en daardoor blijft de ervaring betrekkelijk.