Magnolia (1999)

Er zijn van die films die lastig zijn om er wat van te zeggen, vooral omdat die zo op het gevoel inwerken, dat het losse scènes en momenten zijn die het hem vooral doen en een algehele spanningsboog die de film dan nog meer laat zijn. En het zijn dus veel momenten zoals die geweldige leuke en boeiende opening, maar ook vaak momenten in combinatie met muziek. Goodbye Stranger en een zwiepende camera door een kroeg. De Habanera en 2 pratende mensen waar een soort liefde stiekem al opbloeit. Audiovisueel mag deze prent tellen. Dat alles voelt als één geheel door de heerlijke montage, een nooit stilstaande camera, het moordende tempo en een visueel verrukkelijke look. Wat duister en groen, met veel regen en de vochtige warmte voel je door het beeld. De film komt binnen, zowel als kijkgenot als op emotioneel vlak. Dat laatste ook door de krachtige, inlevende en innemende rollen. Tom Cruise was denk ik nooit beter, maar ook een Reilly, Baker Hall, Moore: stuk voor stuk geweldige rollen die je bijblijven. Zelfs de kikkerregen beviel me de laatste keer dat ik de film zag. 188 minuten lang is de film boeiend. Een uitputtende rit, maar wel bevredigend. Er is maar één conclusie: 5,0*.

ja, mozaïekfilms. Als ik dit dan vergelijk met bijvoorbeeld Short Cuts dan valt hij me tegen. In SC word geleidelijk een verbinding totstand gebracht tussen alle verhaallijnen en hij eindigt met een dramatisch plot. In Magnolia was hooguit sprake van enkele raakpunten, en loopt het hele idee uiteindelijk met een (filosofische) sisser af. Die overbodige Macy en die hysterisch acterende Moore hadden van mij gewoon weggelaten kunnen worden, een uur korter was het geheel beslist ten goede gekomen. Het sterke Amores Perros heeft één centrale verbindende gebeurtenis voor drie verhaallijnen, je begrijpt het, en je krijgt meteen het totaaloverzicht over het mozaïek. Hier gewoon afwezig. De ook ongetwijfeld diepe betekenis van die kikkerregen ontgaat me trouwens, ik zie daarom ook geen enkele toegevoegde waarde. Vreemd dat hier overwegend (zeer) hoge waarderingen te vinden zijn.