Opinions

Big Brother maar dan op z'n Chinees.

Yimou Zhang weet met zijn film een overtuigend beeld te schetsen van het leven van een Chinese vrouw als concubine. Of het er nu altijd zo strijdlustig aan toeging zoals in deze film weet ik niet, maar de onderlinge haat en intriges zorgen in ieder geval voor een onderhoudend verhaal. Het deed mij soms echter wat soapachtig aan, vandaar dat ik aan Big Brother moest denken.

Raise The Red Lantern is daarnaast op visueel vlak erg prettig om naar te kijken. De regisseur weet de Chinese bouwkunst schitterend in beeld te brengen met veel symmetrische shots geschoten vanaf de daken. Wel zo handig omdat de film zich geheel afspeelt binnen de muren van het paleis. Ook wordt er goed gebruik gemaakt van kleuren. De rode lantaarns zorgen voor een mooi kleurenspel, terwijl een blauw/grijs kleurenfilter gebruikt wordt om de wat 'duistere' scènes extra kracht mee te geven.

Een prima film die vooral mooi geschoten is. De score gaat alleen niet hoger dan 3,5*, voornamelijk omdat het thema mij niet helemaal aanspreekt.

Redelijke recht-toe-recht-aan actiefilm, maar wel op een stijlvolle manier gefilmd. Zoals veel Koreaanse films ziet A Bittersweet Life er erg strak en clean uit, wat goed werkt bij een film waar coolness een belangrijke factor is. De mooi gechoreografeerde gevechten komen goed uit de verf. Hoofdrolspeler Byung-hun Lee verzorgt prima acteerwerk.

De muziek vond ik op momenten wat minder geslaagd, te bombastisch wanneer dat eigenlijk niet nodig is. Ook een trekje dat ik vaker tegenkom bij Koreaanse cinema. De plot is behoorlijk rechtlijnig en daarom redelijk voorspelbaar; het welbekende verhaal van een maffiahandlanger die zijn bevelen niet opvolgt, hiervoor gestraft wordt door zijn baas, waarna het verhaal omslaat in een wraakverhaal, met daarin nog een kleine love story gemixt.

Met name de strakke vormgeving en het feit dat de film gewoon lekker vlot wegkijkt, doen A Bittersweet Life ontstijgen boven het gros van soortgelijke actiefilms.

Leuke combinatie van typisch Engelse misdaadfilms a la Snatch en Lock Stock met veel grofgebekte pillendealers en een serieuze wraakfilm, waarbij hoofdpersonage Richard als een zwervende samurai onverschillig zijn zaakjes afhandelt. Dead Man's Shoes is daarom zowel een komische actiefilm als een serieus drama (vooral vanwege de knappe, deprimerende flashbacks), die blij vlagen ook nog eens elementen van een horror/slasherfilm blootgeeft. Vond het allemaal zeer vermakelijk. Tenslotte nog pluspunten voor de soundtrack. Met Warp als productiemaatschappij verwacht je redelijk heftige IDM met veel gebliep en geknetter, maar hier was het vooral rustige folk (Calexico) die de beelden vergezelde. Prima keus rekening houdende met het ruraal gelegen dorpje waar de gebeurtenissen zich afspelen.

Weer een half geslaagde Miike. De openingsmontage begint veelbelovend, maar helaas zijn de interessante scènes (op het einde na) in de rest van de film erg spaarzaam. Miike zei met deze film de plannen van de productiemaatschappij te willen dwarsbomen door een onconventionele film te maken. Goede ambities, maar wat mij betreft heeft hij ze met Dead or Alive nog niet helemaal waar kunnen maken. Het script was, op enkele stukken na, gewoon erg normaal en saai, het welbekende maffiaverhaal. De technisch gezien slechte kwaliteit is door de vingers te zien, maar doet de film stilistisch zeker geen goed. Een krappe voldoende omdat de film nog net genoeg wist te boeien.

Waar ik me bij Dead Leaves over blijf verbazen is de intensiteit en de gekheid. De film mag dan nog geen uur duren, maar de kijksessie is meer uitputtend dan het lopen van een marathon op je zondagse sloffen.

Ik begrijp rokkenjager zijn opmerking hierboven over de animatie trouwens wel een beetje. Alleen ik zie dit niet zozeer als slechte animatie, maar meer als een andere vorm van animeren. De makers zullen het in ieder geval zo bedoeld hebben. Het kijken naar Dead Leaves is als het lezen van een comic; drukke beelden worden flitsend aan elkaar geplakt met af en toe wat kreten er doorheen gegooid. Het is gelijk aan het lezen van een stripboek door een ADHD patiënt met een pilletje op. Je flitst in een milliseconde van het ene frame naar het andere en probeert in de tussentijd ook nog de tekstballonetjes te lezen. Na verloop van tijd weet je niet meer wat je leest en waar het over gaat, maar je laat je compleet meeslepen door de overweldigende beeldenstroom aan rariteiten.

Samen met de opgefokte muziek en maffe personages, zoals alleen Japanners ze kunnen verzinnen, zorgt Dead Leaves voor een unieke filmervaring die de meeste kijkers lang bij zal blijven. In positieve of negatieve zin, want een film als deze is uiteraard niet aan iedereen besteed.

Voorlopig nog 4,5* maar misschien na herziening binnenkort dan toch de volle waardering.

Op visueel gebied een erg knappe film. Perfect gekadreerde shots, leuk gebruik van focus en natuurlijk het kleurgebruik. Vooral aan het begin vond ik dit erg knap gedaan, met het grauwe industrieterrein waarin dan af en toe ineens een kleurrijk object te zien is. Deed me daar zelfs een beetje denken aan de visuele stijl van Sin City. Het visuele plaatje wordt tenslotte compleet gemaakt met Monica Vitti, een actrice waarnaar je gemakkelijk twee uur lang kunt kijken. Daarnaast zet ze ook nog eens een prima acteerprestatie neer.

Verder speelt de film veel in op het gevoel. Het personage Giuliana vond ik erg intrigerend met haar wereldvreemde gedrag. Haar depressieve buien passen perfect bij de grauwe industriële achtergrond van de film. De personages gooien doorheen de film nog wat filosofische vraagstukken op tafel neer om de kijker aan het denken te zetten. Het is typisch zo'n film waarin maar weinig gebeurt en waarbij je je helemaal moet openstellen, zodat de film direct kan inspelen op je gevoelens. Als dat dan ook nog eens op een visueel erg prettige en prikkelende manier gedaan wordt, dan heb je toch wel te maken met een klein meesterwerkje.

Weer een schitterende Melville! Z'n laatste zwart-witfilm en hierdoor mist het toch een beetje de kille visuele stijl van z'n latere films, wegens het ontbreken van de sombere, fletse kleuren. Verder bevat Le Deuxième Souffle echter alle kernmerken die we van Melville gewend zijn. Stijlvol geklede, stoere en sympathieke gangsters. Een overval die van de planning tot aan de nasleep tot op de voet gevolgd wordt. Een subtiele soundtrack, en een boeiend en sterk uitgewerkt plot. Vaak denk ik dat Melville's films eindigen na een overval, maar altijd weet hij er nog een spannende halfuur durende nasleep aan vast te knopen, waarin de antiheld alsnog wordt gepakt, maar zich op zo'n manier overgeeft dat je warempel nog meer sympathie voor hem begint te voelen.

Een rasechte Melville die onterecht op de achtergrond is verdwenen, in de schaduw van films als Le Samouraï, L'Armée des Ombres en Le Cercle Rouge.

Mijn tweede Clouzot-film en ook deze vond ik de moeite waard.

Ik ben het met de meesten hier eens dat de film wat langzaam op gang komt. Het begin had misschien wat korter gekund omdat we eigenlijk alleen hoeven te weten wat de vrouwen tot hun misdaad beweegt. De sfeer van de film wordt pas echt gezet in het tweede deel wanneer het lijk van het slachtoffer ineens verdwenen is. Als kijker wordt je toch wat verrast door deze wending en bouwt de spanning zich langzaam op. Tot aan het einde van de film waar het er naar mijn mening allemaal net iets te dik bovenop wordt gelegd. Het begint ineens meer op een horrorfilm te lijken. Met name de scene waarin de zieke vrouw denkt haar dode man te horen en naar hem opzoek gaat. Je ziet langzaam een deurkruk bewegen, hoort een typemachine in een kamer verderop. Het hoogtepunt vond ik nog het 'lijk' in de badkuip dat ineens tot leven komt. Persoonlijk vind ik dat het laatste kwartier van de film beter had gekund. Desondanks zit de film verder goed in elkaar en bevat het enkele memorabele personages, zoals de gepensioneerde politieagent.

3,5* voor Les Diobaliques.

Spike Lee weet met deze film de situatie in de Amerikaanse ghetto's op een zachtaardige doch effectieve manier te belichten. Dit keer geen depressieve beelden van heroïnegebruikers en opgefokte gangsters met 9mm magnums, maar een zonnig Brooklyn waarin de bewoners ieder op hun eigen manier rond proberen te komen.

De film maakt duidelijk dat de problemen niet van één kant komen. Zo zijn er Italianen en Koreanen die zich proberen aan te passen aan het leven in een zwarte wijk. Op een enkeling na worden ze door iedereen geaccepteerd. Opvallend is dat de Italianen en Koreanen het goed voor elkaar lijken te hebben met hun eigen winkels in tegenstelling tot de zwarten die vooral werkloos op straat rondhangen. Het lijkt nu misschien allemaal wat cliché, achtergestelde zwarten, Italiaanse racisten en Koreaanse winkeliers die allemaal met elkaar op willen schieten maar een enkeling die het toch verpest (en vergeet de racistische politie niet!) maar vergeet niet dat de film al 20 jaar oud is. Do The Right Thing is daarom ook een film die een, bepaald niet onbelangrijke, periode in de Amerikaanse geschiedenis beschrijft.

Dit wordt ook nog eens op een visueel knappe manier gedaan. Brooklyn is even kleurrijk op film vastgelegd als haar bewoners. Samen met de lekkere Hip-Hop zorgt dit voor een heerlijk warme sfeer. Helaas blijft de film toch een belerend toontje houden (waren die quotes van Martin Luther King en Malcolm X nou echt nodig?) maar dit zie ik graag door de vingers.

4,5*

Eén van Kurosawa's beste! Geniaal begin van de film met de trammachinist. De personages die later in de film verschijnen zijn ook niet minder vermakelijk. Een film die gaat over mensen met een armoedig en zwaar leven in een sloppenwijk, maar een film die desalniettemin luchtig overkomt. Dit door het mooie kleurgebruik en de kleurrijke personages met allen hun eigen aparte eigenschappen. Na alle samurai- en politiefilms van Kurosawa is dit een aangename afwisseling.

4,5*

Wanneer de Nazi Zombies ten tonele verschijnen is het volop genieten met Dead Snow. Kettingzagen doen hun werk, ledematen en ingewanden vliegen in het rond en het bloed contrasteert mooi met de witte sneeuw. Kortom, wat je van een film als deze kan en mag verwachten. Helaas bouwt de film, met alle genreclichés die je maar kunt bedenken, wat te lang op naar het hoogtepunt . Het hoort er natuurlijk een beetje bij bij dit soort films, maar als je besluit de eerste drie kwartier te skippen mis je niet veel.

Du Levande heeft veel weg van de vorige film van Andersson. Thematiek, opzet en manier van filmen zijn nagenoeg hetzelfde. Wat dat betreft niet bepaald vernieuwend meer, maar waarom zou je zo'n goed recept niet nog eens gebruiken? Geen reden dus om deze film lager te becijferen.

Toch kan ik hier niet hetzelfde cijfer als Songs from the Second Floor aan vastplakken. Het grimmige, mistroostige sfeertje van laatstgenoemde mis ik hier. Ondanks de trieste personages is Du Levande een veel luchtiger film geworden, voornamelijk door het felle kleurgebruik en de vrolijke fanfaremuziek. De humor is minder zwart geworden en moet hierdoor inboeten aan kracht. Ander minpuntje is het gebrek aan coherentie tussen de verschillende scènes. Sommige verhalen lopen nog als een rode draad door de hele film, maar er zijn hier veel meer losstaande, korte 'sketches' tussen gepropt. Op zichzelf staand zijn ze vaak vermakelijk, maar aan het geheel voegen ze, naast de sfeer, weinig toe.

Du Levande is zeker geen slechte film, maar anders dan de film waarmee Andersson is doorgebroken. Ik geef de voorkeur aan het deprimerende van zijn vorige film, maar ik kan me voorstellen dat er genoeg mensen zijn die de voorkeur geven aan deze.

Ik dacht eens een ander soort film te gaan zien dan de romantische films, die ik van Kar-Wai gewend ben. Helaas was het een behoorlijke tegenvaller. Ook Ashes of Time is doorspekt met een behoorlijke dosis liefdesdrama, met name aan het begin en het eind van de film.

De plot komt erop neer dat de vechtersbazen na jarenlang in eenzaamheid gestreden te hebben, toch heimwee krijgen naar hun vrouw die ze destijds thuis aan hun lot hebben overgelaten. Vond het verhaal wat rommelig aandoen en kon het vooral in het begin niet goed volgen. Dit kan echter ook deels komen door de vele Chinese namen en mijn af en toe verslappende aandacht. Eigenlijk kon de hele plot me niet zoveel boeien. Enkel de delen met de blinde zwaardvechter en de blootvoetse zwaardvechter vond ik echt boeiend. Helaas duurde dit bij elkaar maar een ruim half uur.

Visueel zit het allemaal redelijk snor. Mooie gele, zandachtige kleuren en knap gekadreerde shots. Kar-Wai's veelgebruikte vage slowmotion beelden vond ik hier echter minder goed toegepast. Ze werden vooral gebruikt bij de spaarzame vechtscènes, die voor mijn gevoel hierdoor behoorlijk verzwakten qua spanning en actie.

Misschien dat ik de film later nog maar eens moet zien met andere verwachtingen. Vooralsnog vind ik het een nogal rommelig samenraapsel van een stel zwaardvechters met liefdesverdriet.