Opinions

Standaard studiowerk van een nog brave Suzuki.

Take Aim at the Police Van is een korte, vlot vertelde Japanse film noir die zeker vermakelijk is maar verder weinig extra's te bieden heeft. Het verhaal is wat je mag verwachten van een film noir en bevat voldoende suspense en actie. Ook op visueel vlak is het allemaal erg volgens het boekje. Enkel de POV shots van de scherpschutter aan het begin van de film vielen op een positieve wijze op.

Van hypergestileerde beelden en fragmentarisch narratief, Suzuki's handelsmerken, is er hier (helaas) nog geen sprake. Take Aim at the Police Van kan dan ook het beste gezien worden als een oefening waarin Suzuki de knepen van het vak leert die hij later met films als Tokyo Drifter en Branded to Kill weer overboord zal gooien.

Vooral voer dus voor de liefhebbers van Japanse film-noir of voor zij die eens wat werk uit de beginperiode van Suzuki willen zien.

Ondanks dat deel een alweer twee jaar oud is voelen de eerste beelden van het vervolg erg vertrouwd aan. Er is weinig veranderd ten opzichte van het origineel, wat voor mij geen probleem is, zeker omdat het verhaal direct na de gebeurtenissen van [Rec] aanvangt. Je zou beide delen prima tot één drie uur durende griezelrit kunnen samenvoegen.

[Rec] 2 ontvangt van mij dezelfde beoordeling als het origineel omdat er zowel wat zaken beter als slechter uitgewerkt worden. Visueel is het allemaal nog net iets intenser, mede door de first person cameravoering, welke van mij nog wel iets vaker gebruikt had mogen worden. Aan de andere kant vind ik het eerste deel juist zo sterk omdat er zeer weinig verhaal is en geen verklaringsgronden gegeven worden voor de infectie. Daarom is het spijtig dat er hier met een standaard duiveluitdrijvingsverhaal à la The Exorcist op de proppen wordt gekomen als verklaring. Erg storend is het niet en met een vervolg kun je de kijker eigenlijk niet nog langer in het ongewisse laten, maar een origineler aanpak had [Rec] 2 het eerste deel kunnen doen overstijgen.

Net als [Rec] prima entertainment. Een derde deel is niet noodzakelijk, maar wanneer het net zo degelijk uitgewerkt wordt als deel twee, waarom ook niet?

Een voorzichtige voldoende en tot nu toe de enige Fellini die me weet aan te spreken.

Het uitgangspunt van de film is verfrissend en interessant en Fellini weet het autobiografische op een originele en oprechte wijze tentoon te stellen. Helaas kon ik mijn aandacht er niet altijd bijhouden, wat vooral te wijten was aan de minder boeiende 'normale' scènes. Ook zijn de vele, snelle dialogen soms lastig te volgen. Dat drukke, typisch Italiaanse tempo ligt me niet echt. Een valiumpje zou het acteerwerk goed doen...

De muziek is effectief en mooi, maar de klassieke stukken zijn niet bijster origineel. Had het idee dat ik sommige al in een dozijn andere films ben tegengekomen.

Visueel vond ik het flink tegenvallen. De openingsscène toont wat surrealistisch ogende foefjes die Fellini na die eerste paar minuten helaas ongebruikt laat. Het zou de nu al sterke droomscènes zoveel indrukwekkender en surrealistischer kunnen maken. Lelijk zijn de beelden zeker niet, maar het blijft allemaal erg conservatief.

De droomscènes (met als persoonlijk hoogtepunt de scène waarin Guido zijn harem van actrices moet zien te temmen) geven de film wat mij betreft zijn eigen karakter en maken het geheel de moeite waard om naar te kijken. Helaas bevat 8 1/2 teveel oninteressante stukken en wist het niet echt een indruk op me achter te laten. Toch is dit er wel eentje om te herzien, mede vanwege de soms onnavolgbare dialogen.