Opinions

Ik had het halverwege deel twee bijna opgegeven, maar ik ben blij dat ik toch doorgezet heb. Voor het verhaal hoef je MPD Psycho niet te kijken, dan kun je je denk ik beter storten op de manga. Wat het voor mij uiteindelijk toch de moeite waard maakte om door te kijken was vreemd genoeg de flauwe humor van Miike. Ren Osugi zet een schitterend personage neer; een doorgewinterde, opgefokte, door de rest van het korps uitgespuwde detective die de ene naar de andere tegenslag krijgt te verwerken. Desondanks blijft hij altijd opgewekt, zelfs na het overlijden van zijn vrouw, zijn minnares en haar zoontje. Vooral samen met de figurine otaku, die de moorden d.m.v. zelfgemaakte poppetjes reconstrueert, vormt hij een hilarisch duo.

De komische inslag maakt duidelijk dat MPD Psycho zich zeker niet serieus neemt, zoals we eigenlijk wel gewend zijn van Miike. Tel je daar nog de verplichte maar intentioneel overdreven censuur (als statement), de amateuristische low-budget special effects en de personages, veelal lijdend aan een gebrek aan logica en pathos, bij op dan kom je uit op een zeer vermakelijk rariteitenkabinet.

IJzersterk wordt het helaas nergens en je concentratievermogen wordt ook zeker op de proef gesteld, omdat elke aflevering eigenlijk net wat te langdradig is. Maar MPD Psycho biedt wel een aparte ervaring die ik zelfs in Miike's andere films nog niet tegen ben gekomen. Daarom in ieder geval verplichte kost voor fans van deze eigenzinnige regisseur.

Helaas net voor de prijsdaling aangeschaft, maar naar mijn mening de €20,- wel waard. Ik wist van te voren door de verhalen hier wel zo'n beetje wat ik van de film moest verwachten en was daarom ook niet teleurgesteld. Er zitten veel leuke scenes in de film, helemaal als je het merendeel van Kitano's films gezien hebt. Af en toe de droge humor uit Getting Any en soms weer de harde actiecenes zoals we die kennen uit films als Sonatine en Brother. Het verhaal zelf blijft wat vaag, maar nodigt hierdoor wel uit om de film binnenkort nog eens te kijken. Vier sterren voor nu.

Qua verhaal en cinematografie wat minder dan ik van Gosha gewend ben. Gelukkig tilt Nakadai met zijn vertolking van het hoofdpersonage Tange Sazen de film naar een hoog niveau. Het zal misschien niet iedereen aanspreken, maar zijn enge, overdreven lach, zijn onverschillige eenogige blik en nonchalante houding deden mij geboeid doen kijken. Nakadai begint langzaamaan een favoriet acteur te worden, mede te denken door zijn rol in het drieluik Human Condition. De muziek was hier overigens ook weer erg beklemmend. Ook leuk dat hier een redelijke grote rol is weggelegd voor de dieven, iets dat je niet vaak ziet in het samurai-genre.

Ik probeer langzaam Gosha's oeuvre af te werken en na vier films ben ik nog niet op een slecht of matig werk gestoten. Een waar meesterwerk heb ik er ook nog niet in ontdekt, maar wie weet wat zijn recentere werk te bieden heeft.

Nu aan de beurt; Goyokin en Tenchu.

Een onderhoudende komedie/thriller, maar verder niet echt speciaal. De flauwe slapstick humor was in deze context redelijk grappig, maar ik raakte er na een tijdje wel op uitgekeken. De film was daarnaast af en toe wat langdradig. De ene keer lijkt het verhaal voor geen meter op te schieten, de andere keer is het verhaal binnen een paar scènes zo ver gevorderd dat je weer even na moet denken wat er ook alweer allemaal gebeurd is. Een beetje rommelig dus. Van censuur was maar bij enkele scènes sprake en ik denk niet dat het weglaten hiervan de film veel zou verbeteren.

Een leuk tussendoortje voor de echte Miike fans vooral.

Ik heb me toch minder vermaakt met deze Thaise komedie. De grappen zijn wel erg flauw en worden snel vervelend. Het verwijfde hoofdpersonage vond ik maar moeilijk uit te staan. Ik heb nog maar weinig Thaise films gezien en weet dus niet of dit soort humor daar standaard is, maar ik vind dit veel minder dan bijvoorbeeld Chinese of Japanse komedies. Die zijn vaak ook erg flauw maar komen op een of andere manier toch wat volwassener over. De culturele kloof zorgt er ook voor dat sommige grappen niet (goed) over komen.

Op komediegebied dus niet geslaagd voor mij. Qua aankleding was Bangkok Loco echter prima en heb de film daarom wel gemakkelijk uit kunnen zitten. Veel felle kleuren, snelle en hectische montage, soms wat surrealistisch en een eigentijdse sixties interpretatie; het geeft Bangkok Loco een unieke sfeer die eigenlijk best wel goed bij de flauwe humor past.

Terminator Salvation is niet te vergelijken met de klassieke eerste twee delen. We krijgen voor het eerst een kijkje op aarde na Judgement Day, helaas want de hele film is hierdoor geschoten in een saai grijs kleurenfilter. Het schetsen van een soort post-apocalyptische wereld vond ik hier niet goed uitgewerkt. Het is allemaal wat makkelijk en ongeïnspireerd. De verschillende soorten Terminators vond ik ook niet echt speciaal en lijken, zoals een andere member al zei, meer op Transformers. De sfeer, die bij dit soort sci-fi actiefilms erg belangrijk is, vond ik dus niet geslaagd.

Het script verliep wat willekeurig en ging van de hak op de tak over op de verschillende verhaallijnen. Het kwam op mij over alsof de schrijvers niet konden beslissen om de nadruk te leggen op het verhaal van John Conner of dat van paria Marcus, half mens, half robot. Het hele verhaal rondom het ontstaan en de functie van deze protagonist bleef mij ook wat te vaag en liet me onbevredigd achter.

Special effects vond ik erg wisselvallig. De ene keer wisten ze hele mooie camerabewegingen te maken en gevechten spannend in beeld te brengen. De andere keer leek de CGI wel tien jaar oud. Met name vliegtuigen waren overduidelijk computergeanimeerd. Ook de Terminator aan het eind leek soms even houterig te bewegen als de versies uit deel één en twee.

Ik lijk nu wel erg negatief, maar als als simpele actiefilm heb ik me er nog wel redelijk mee geamuseerd. Acteerwerk was over het algemeen goed, heb me, op enkele ergernissen na, nooit echt verveeld, en de actiescènes waren vaak wel genieten. Het typisch Hollywood open einde duidt helaas op een makkelijk cash-in vervolg. Zonde, want er had zoveel meer gedaan kunnen worden met deze franchise.

En zo kijk je op één dag ineens twee film met personages die een drilboor als mannelijk geslachtsorgaan hebben...Tetsuo en Dead Leaves.

Qua stijl zijn de films ook met elkaar te vergelijken. Tetsuo, hoewel een live-action film, weet deze stijl van een hyped-up animatiefilm goed neer te zetten. Tsukamoto maakt hiervoor veelvuldig gebruik van stop-motion animatie en een snelle montage. Dit zorgt voor unieke beelden die je niet veel tegenkomt bij andere regisseurs (Eraserhead en enkele films van Cronenberg komen nog het meest in de buurt denk ik). Hoewel een budgettaire noodzaak hebben deze technieken, samen met de mooie zwart-wit beelden en heel veel creativiteit, een prachtige Cyberpunkfilm tot stand gebracht. Tenslotte moet natuurlijk ook nog de soundtrack genoemd worden. Rauwe industriële geluiden die door merg en been heen gaan. Vergeet het volume niet op te schroeven bij het kijken van deze film!

Weer een geslaagde film van Tsukamoto. Deze regisseur heeft bij mij nog maar weinig fout kunnen doen.

Helaas was de (UK) dvd van matige kwaliteit en waren de ondertitels lelijk. Dit deed echter niet af aan de mooi geschoten beelden, waarmee deze film zit volgepropt. Het samenspel van heftige muziek en indringende beelden zorgt weer voor een intense kijkervaring. Met de kleurenfilters wordt de sfeer in de verschillende scènes nog eens extra versterkt.

Het meeste is hierboven eigenlijk al wel gezegd over Tokyo Fist. Het bevat gewoon weer de bekende Tsukamoto-ingrediënten. Dus ook hier geldt weer; je moet er van houden.

Samen met Kids Return van Kitano de beste boksfilm die ik tot nu toe heb gezien! 4*

Minste film van deze regisseur. Het zeurderige kerstverhaal kon mij echt niet bekoren. Als het dan ook nog eens op een simpele en langzame manier verteld wordt, is het moeilijk om je aandacht erbij te houden. Tokyo Godfathers leek dan ook veel langer te duren dan de kleine anderhalf uur. De humor in de film was op sommige momenten wel aardig, maar vaak te overdreven, vooral de travestiet was vaak erg flauw. Visueel is het wel allemaal prima, de stijl van Paprika is hierin al voor een deel terug te vinden.

Tokyo Gore Police is een erg fijne boedfonteinenfilm, die in zijn genre denk ik wel tot de betere films behoort. Ik zeg 'denk ik', want ik kan niet zeggen dat ik een echte liefhebber/kenner ben van dit soort splatter-films. Desondanks heb ik prima van deze film kunnen genieten, het is weer eens wat anders. Gewoon je verstand op nul zetten en je beeldscherm lekker rood laten kleuren.

Visueel kijkt het erg lekker weg. Leuke camerahoeken, effectief gebruik van versnelde shots en slow-motion, en goed donker kleurgebruik. Een ander punt dat er echt uitspringt zijn de character designs en de settings. Van de politieagenten tot de 'engineers', één voor één zien ze er origineel en fantastisch uit, met als favoriet het slaafje van de hoofdcommissaris, met messen als ledematen, dat begint aan te vallen als de knop op 'manisch depressief' wordt gezet. De echte actie doet soms wel amateuristisch aan, maar past natuurlijk bij dit soort films en is misschien ook wel expres zo gefilmd. Toch lijkt Tokyo Gore Police als geheel niet met een beperkt budget gemaakt te zijn.

Ook de commercials vielen bij mij in de smaak. Voor mijn gevoel verslapte de film wel ergens in het midden, maar gelukkig was het einde weer lekker spectaculair. Al met al heeft de film mij genoeg glimlachen weten te bezorgen en verdient daarom een ruime voldoende. Amusement op z'n top!

De eerste helft was redelijk vermakelijk vanwege de sterke chemie tussen Asano en Aikawa. Hilarische flauwekul die de kijker echter wel moet liggen. Helaas gaat het na de plotwending (die overigens leuk is weergegeven middels animatie) helemaal nergens meer over. Asano solo is ineens een stuk minder boeiend en de huiselijke rompslomp leek er vlug bijgesleept om nog een standaard happy end aan de film te kunnen breien. Een krappe voldoende wegens het vermakelijke eerste uurtje.

Aardige omnibus waarin niet-Japanse regisseurs hun visie geven op enkele onderwerpen die vaak met Japan geassocieerd worden; krappe woonomstandigheden, aanslagen en het zich afsluiten van de buitenwereld. Voor mij sprong eigenlijk alleen de tweede film er positief uit, die van Carax. De originaliteit die dit filmpje wel heeft missen de andere twee naar mijn mening. Hoewel de bijdragen van Gondry en Bong niet slecht zijn te noemen, zijn het meer light versies van echte Japanse films. Beide regisseurs proberen te hard om een typische Japanse film te maken en vergeten hierdoor een eigen draai aan hun werk mee te geven. Voor mensen die reeds bekend zijn met de Japanse cinema heeft Tokyo! dan ook niet zoveel te bieden denk ik. Voor anderen kan dit een mooie eye opener zijn naar een filmland dat erg mooie films heeft voortgebracht.

Ik had deze film al een tijd klaarstaan maar kon tot vandaag maar niet de juiste ondertitels vinden. Ik ben blij dat ik even gewacht heb want de juiste ondertiteling voegt zeker wat toe. Emperor Tomato Ketchup wordt er zowel nog surrealistischer als beter begrijpbaar door. Net als Tayama heb ik de 72 minuten durende sepiaversie gezien en eigenlijk heb ik niets meer aan zijn mooi stukje tekst toe te voegen.

Emperor Tomato Ketchup is moeilijk te definiëren. De beste omschrijving die ik kan bedenken is een surrealistisch, poëtisch, politiek pamflet waarin een kinderlijke utopie uitgebeeld wordt. Of een distopie voor volwassenen, het is natuurlijk maar van welke kant je het bekijkt. Door de rollen van kinderen en volwassenen om te draaien schets de regisseur een wereldbeeld dat totaal vreemd overkomt en tegelijkertijd erg herkenbaar is. De film is een aaneenschakeling van beelden en ideeën die je geest doen prikkelen, en je soms zelfs doen nadenken over je eigen ethische opvattingen.

Katten mogen alleen blijven leven wanneer ze laarzen dragen...keizer word je eenvoudigweg door een snor te dragen...leraren krijgen een gevangenisstraf van dertig jaar...lijken van volwassenen mogen gebruikt worden om mee te spelen. Twee kinderen, de een verkleed als kok en de ander als nazi, bepalen door middel van rock-paper-scissors wie de ander mag pijnigen...een lilliputter onthoofdt een kip en staart vervolgens voldaan in de camera...keizer tomaat rookt een sigaret in zijn sigarettenhouder terwijl hij vrolijk op de borsten van een blote vrouw trommelt. Dit zijn enkele fantastische (in beide betekenissen van het woord) flarden uit Emperor Tomato Ketchup.

Even gevarieerd als de beelden is trouwens de muziek. Scènes worden onder andere ondersteund door Franse chansons, psychedelische fluiten of traditionele sitarmuziek. Zolang het maar bij de beelden past en de juiste sfeer creëert.

Voor nu vier sterren met een kans op verhoging. Want ik denk dat er met een tweede kijkbeurt nog genoeg valt te ontdekken in Emperor Tomato Ketchup.

Mooi filmpje dat de stijl van Murakami's boeken goed weet over te brengen. Vooral het samenspel van de voice-over en de acteurs vind ik erg geslaagd. Aan de ene kant kijk je zo iets afstandelijker naar Tony Takitani, maar andere andere kant slaagt de film er toch in je helemaal mee te slepen in zijn depressieve leven. Knap gedaan van de regisseur.

Les Triplettes de Belleville is vooral een esthetisch plezierig filmpje.

Visueel is het allemaal erg kundig, zowel technisch als artistiek. De bruine kleuren, de ouderwetse muziek en het gebrek aan dialoog geven de film veel sfeer mee. Op momenten heeft het zelfs wat weg van een ouderwetse "stomme" Chaplinfilm, maar dan in animatievorm. De fantasiestad Belleville, een soort kruising tussen Parijs en een prekoloniaal New York, is ook erg sterk weergegeven. Ik vind dit trouwens een van de weinige animatiefilms waarin 3D-effecten consistent en natuurlijk toegepast worden, zonder afbreuk te doen aan de stijl.

Helaas kan Chomet mij niet echt overtuigen met zijn stijl van humor, hoewel ik het hier wel wat beter vind dan in zijn kortfilm uit Paris, Je T'Aime. Vooral de balans tussen het volwassene en het kinderlijke is een beetje zoek. Daarnaast kent het verhaal ook wat dipjes, maar gelukkig heft de korte speelduur van 80 minuten dat weer grotendeels op.

Toch nog een ruime voldoende omdat het visueel zo lekker wegkijkt.