Opinions

Heb zeer genoten van deze mooi geschoten surrealistische film. Ik heb echter wel wat problemen met het einde waarin de voice-over aan de kijker duidelijk moet maken dat alles maar film is en een constructie. Dit vond ik compleet onnodig, omdat je dit wel weet als kijker en zonder dit gegeven ook genoeg voldoening uit de film kunt halen. Door die opmerking heb ik niet meer de drang om te puzzelen met de verhaallijn. Waar ik bij bijvoorbeeld een film als Inland Empire na de film nog urenlang kan nadenken over het verhaal en de verwarring die de film teweegbrengt, kon ik Reconstruction makkelijk van me af zetten. Dit vind ik jammer.

Ik geef de film 4* maar vind het zonde dat ik niet hoger kan geven vanwege de kleine anticlimax.

Iets minder sterk dan zijn vorige film maar nog steeds erg goed.

Het verhaal is niet bijster origineel maar Rumley weet het wel op een mooie manier te vertellen. Het eerste half uur van de film volgen we vooral de seksueel zeer actieve maar verder erg gesloten Erica, die zichzelf steeds opener opstelt tegenover haar collega Nate. Om een of andere reden wil ze echter niet met hem naar bed...Dan komt de focus ineens te liggen op Franki, een punkerig moederskindje met rock & roll aspiraties. Halverwege de film vindt er een onthulling plaats die de twee verhaallijnen doet samenkomen en de aanzet geeft tot een wraakfilm. Helaas geeft de synopsis hierboven al iets teveel weg. Rumley geeft heel effectief aan het eind pas vrij waarom Nate zo extreem reageert. Achteraf blijkt namelijk dat Nate en Erica al een tijdje gelukkig getrouwd waren. Door de snelle montage is deze tijdssprong onopgemerkt gebleven.

Ook Red White & Blue is erg vlot gemonteerd, maar op een andere manier dan bij The Living and the Dead. Hier vind je niet die versnelde Tetsuo-achtige beelden uit zijn vorige film, maar wordt er meer met tijd gespeeld. Chronologisch is de film niet echt door elkaar gegooid, maar Rumley monteert vaak een korte toekomstflits tussen de scènes door. Het maakt de film niet moeilijk te volgen, omdat de betreffende flits vaak al een paar seconden of minuten later relevant wordt. Deze manier van vertellen vond ik eigenlijk het sterkste punt van Red White & Blue. Het geeft de film veel vaart en laat de kijker zijn aandacht er goed bij houden.

Vroege recensies en meningen impliceerden dat er nogal wat bloed en smerigheid in Red White & Blue verpakt zit, maar dat waren naar mijn mening aardige overstatements. De enige echt nare scene vond ik die waarin Nate het hoofd van Franki ontvelt. Maar hier staat de camera dan weer zo dichtbij dat het niet eens zo expliciet is.

Het laatste deel van de film had misschien wat bloederiger gekund, maar echt nodig was het niet. Rumley weet op zijn eigen manier voldoende gevoelens van angst, haat en wraak op te wekken. Hetzij met een intense cameravoering, hetzij met dissonerende, harde pianoklanken.

Uiteindelijk is Red White & Blue een rauwe en intrigerende vertelling over de levens van drie ongelukkige personages. Een knap gefilmde Americana van een Engelse regisseur.

Sterke psychologische thriller, waarbij vooral het knappe acteerwerk van een apathische Deneuve een genot is om naar te kijken, en waarin de ontwikkeling van een geestesziekte mooi verbeeld wordt.

In het begin ergert ze zich vooral aan de levens van de mensen om haar heen, die voornamelijk lijken te draaien om seks en wellust. Naarmate het verhaal vordert komt deze haar ongewone levensstijl echter iets te dichtbij, en draait ze door. De aftakeling begint met het bezoek van haar opdringerige beminnaar, waarop de eerste moord volgt. Dit vond ik sterk gedaan. De tweede moord op de huisbaas vond ik er echter iets te dik bovenop liggen, en een makkelijke manier om nog een moord in de film te stoppen. Deze moord had namelijk iedereen kunnen begaan, vanwege de aanranding, en mist daarom een specifiek motief waaraan Deneuves ziekte ten grondslag ligt. Had er van mij dus uit mogen blijven.

De beelden complementeren de toestand van het hoofdpersonage goed. De mooi belichte close-ups van Deneuves onverschillige gezicht en het duistere appartement visualiseren zo haar innerlijke toestand. Ook haar hallucinaties van een appartement dat langzaamaan instort en de grijpgrage mannenhanden zijn sterk, en voegen een klein horrortintje toe. Tenslotte vind ik het goed dat Polanski, naast enkele aanwijzingen, niet echt uitweidt over de oorzaken van Deneuves conditie. Hierdoor blijft het mysterieuze bewaard en blijft de film gevrijwaard van een moralistische boodschap.

Een intrigerend portret van een labiele vrouw, die zich veel meer thuis zou voelen in een klooster.

Net als bij Hana & Alice weet de thematiek me niet voldoende te boeien hier. De algehele apathie die onder de Japanse jeugd blijkt te heersen maakte mijzelf na een klein half uur ook tamelijk apathisch tegenover deze film. Ik kon me maar moeilijk verplaatsen in de scholieren, waardoor de aandacht op momenten verslapte. Helaas duurt All About Lily Chou-Chou ook nog eens twee en een half uur, waardoor het een behoorlijk lange zit was. Visueel is het dan wel weer redelijk genieten, hoewel de handycam kwaliteit lang niet overal even gepast is. Scènes als het vliegeren, de openings- en eindscènes in het groene gras en de paarsgeverfde jongen in de modderpoel springen positief uit boven vele minder uitgekiende shots, waarbij de handycam de beelden eerder lelijk maakt dan een bepaalde sfeer meegeeft. De Japanse popnummers vielen mij erg mee trouwens. Niet van het kaliber K3 en ze pasten goed bij de druilerige sfeer. Kleine dingen zoals de chat intermezzo's zijn leuke vondsten en geven All About Lily Chou-Chou een eigen karakter.

Gelukkig heeft Iwai met Picnic al bewezen dat hij ook minder melodramatische films kan maken. Na twee redelijke tegenvallers ben ik benieuwd wat deze toch wel interessante regisseur nog meer te bieden heeft.

Erg vermakelijke animatiefilm die ondanks zijn ouderdom nog steeds op hetzelfde niveau zit als Miyazaki's recentere films. Vooral de muziek, met zijn funky toontje, weet goed de ongedwongen sfeer van deze kleurrijke film neer te zetten. Verder ziet het er visueel ook nog knap uit voor een tekenfilm uit de jaren zeventig, maar de versie die ik gezien heb is dan ook redelijk goed opgepoetst volgensmij.

Net als anderen moest ook ik meteen aan een soort funky en cartoony James Bond adaptatie denken.