Opinions

Nee, dit is het écht niet!

De lage score hier weernam me er niet van toch nog benieuwd te zijn naar deze prent.

Het verhaal sprak me namelijk enorm aan.

Maar ... wat heb ik me vergist!

Ik vind niet snel een film barslecht. Maar deze was toch echt op alle vlakken een gedrocht.

De humor is veel te platvloers en veel te gemaakt.

Het acteerwerkt is niet om aan te zien, vooral de hoofdrolspeler is dan nog eens enorm irritant.

En het verhaal... tja, verhaal...? Dat verdwijnt gewoon in de rest van de klucht.

1x, nooit meer. 1* voor het verhaal dat op papier leuk leek

De laatste tijd veel herzieningen aan het doen en daar is deze American Beauty er ook ééntje van.
Ondertussen was het toch alweer een jaar of 5 geleden dat ik 'm gezien had. De grote lijnen kon ik me nog wel herinneren. Ook vond ik hem toen al enorm pakkende dialogen bevatten. Maar verder was hij al wel wat vervaagd. Destijds gaf ik hem 4 sterren. Mooie score dus toen ook al.
Maar deze tweede kijkbeurt is, tja, een unieke ervaring.

Eerst en vooral vond ik de acteerprestaties fenomenaal goed. Van iedereen.
Maar vooral Kevin Spacey mag zich hierdoor aansluiten in het rijtje van m'n favorieten.
Ik wist al dat hij goed was, maar de manier waarop hij hier Lester Burnham neerzet... Geweldig.
Al wil ik niet alleen hem daarvoor prijzen want zonder een goede regie, had z'n personage nooit zo goed uit de verf gekomen. De manier waarop Lester verandert van een normale man die in een dagelijkse sleur leeft tot een depressieve *asshole* is fantastisch in beeld gebracht. Maar dat geldt gewoon voor alle personages. De ideale cast wat mij betreft. Zelden een film gezien waar echt iedereen zo ontzettend goed is.

Het verhaal op zich is subliem. Elke gebeurtenis heeft een doel. Elke stap die gezet word, is er eentje dieper naar beneden. En dat zonder medelijden te willen opwekken bij de kijkers. Want echt, eigenlijk kan je weinig sympathie opbrengen voor ook maar iemand van de personages. En toch leef je me ze allemaal mee... Net vooral omdat het gewone mensen zijn. Weliswaar in een ietwat ongewone situatie. Of nee, ongewoon niet echt, vooral ongemakkelijk.
De humor is ook gewoon top. Al moet je geen grappen en grollen verwachten waarvan je over de vloer gaat rollen maar eerder tragische humor. Situaties die eigenlijk niet grappig zijn als je ze zelf meemaakt maar om naar te kijken wel zijn. Gewoon al het feit dat je vader seks wil met je beste vriendin.. Niet grappig als je het zelf meemaakt vrees ik. Maar in deze prent fantastisch goed in beeld gebracht met het nodige sarcasme.

De relatie tussen de dochter Jane en haar 'vreemde' vriendje is dan weer goed om de film niet té zwaar te maken. Bij hen voel je dat er nog een mooie toekomst kan ontstaan... Hoe moeilijk ook. Zij laten je zien en voelen dat de kleinste dingen in het leven, uiteindelijk de mooiste zijn. (denk aan de scène met de zwevende zak)

Ook het einde zorgt voor een perfecte climax. Zo zie je maar dat de dingen niet altijd lopen zoals je verwacht. Zowel niet in het echte leven, als in film. En net dat is in deze prent zo mooi weergegeven.

Zonder twijfel krijgt deze direct een plaatsje in m'n top 10, voorlopig met 4,5 sterren. Al vermoed ik dat de volle 5 niet ver weg is. Want alles klopt gewoon in American beauty. En nogmaals lof voor de gehele cast en zeker ook Sam Mendes. Wat een film man...

Beter, veel beter dan verwacht! Of nee, 'leuker', dat is een betere beschrijving voor de film.

Enkele jaren geleden zag ik American Pie 3: the wedding, en god, wat vond ik die slecht.

Daarom dat ik het maar bleef uitstellen om dit eerste deel te bekijken.

Maar dat bleek dus helemaal niet nodig te zijn want deze is zoveel malen beter.

Eerst en vooral komen de personages hier veel beter uit de verf.

Vooral Jim is zo'n onnozel personage dat het grappig wordt. Ook Stifler, die ik verschrikkelijk vond in deel 3, vond ik hier best goed. Waarschijnlijk omdat zijn rol hier wat kleiner is en zijn irritante karakter niet té fel naar voren komt. Ook de rest van de cast is goed op dreef en zijn stuk voor stuk leuk om bezig te zien. Beetje cliché vriendengroepje natuurlijk wel... Je hebt de rustige, de macho, de sul, de hyperactieve,... Maar net dat zorgt ervoor dat het allemaal wat in evenwicht blijft.

Het verhaal op zich is natuurlijk niets bijzonder. Zoals al in de beschrijving te lezen valt, willen 4 vrienden hun maagdelijkheid verliezen voor ze gaan studeren. Heel cliché uiteraard, maar wél goed gebracht deze keer. De grappen zijn stuk voor stuk, of toch de meeste ervan, écht grappig. En dat komt ook weer door de leuke personages natuurlijk. Ook het verloop van het verhaal is gewoon heel voorspelbaar, maar dat stoort hier niet. En eigenlijk kan je dat op voorhand al weten bij een film als deze.

Dit thema is vervolgens nog ontelbare keren herhaalt in films, maar haast geen enkele komt nog maar aan de enkels van deze American Pie.

Jawel, van mij mag dit gerust de classic onder de high-school komedies genoemd worden.

Stiekem toch wel benieuwd of ik deel 3 nog altijd zo slecht zal vinden en vooral benieuwd naar de andere delen.

Twijfel tussen 3.5 en 4*, maar laten we maar eens gul zijn want ik heb me ontzettend vermaakt!

Duidelijk een mindere Burton voor mij. Jammer, want hij behoort wel tot het rijtje van m'n favoriete regisseurs.

Eerst en vooral de acteurs... Davis en Baldwin zijn gewoon slecht. Meer kan ik hier bijna niet over zeggen. Geen moment vond ik ze geloofwaardig overkomen. Echt een enorme teleurstelling. Want dat is toch wel één van de grootste struikelblokken van de hele film. Michael Keaton is nog wel goed te doen. Al is zijn personage dan weer irritant. Het figuur beetlejuice is leuk voor even maar na een tijdje heb je het wel gezien. Dan hoop je alleen maar dat hij niet teveel meer in beeld komt. Maarja, als het verhaal om hem draait, is dat nogal moeilijk natuurlijk.

Verder vond ik het verhaal erg rommelig en daardoor verloor ik na een tijdje m'n aandacht.

Sommige scènes zijn dan nog wel leuk maar het vormt gewoon geen geheel.

Positief vond ik het kleurgebruik en het Burton-sfeertje dat toch gelukkig nog wel aanwezig was.

Maar dat kon de film jammer genoeg zeker niet redden.

De visuele effecten die erin voorkomen vond ik meestal dan weer erg B overkomen.

Al vermoed ik dat dat wel de bedoeling was.

Nee, Burton kan beter, véél beter. Snel Big fish maar weer eens opzetten!

Voor deze, 2 sterren, en dan ben ik nog vrij gul.

Goade zwaige?! Goade zwaige?! Zwaigt zek!

Petje af voor de regisseur en de gehele cast.

Het is op zich al behoorlijk gedurfd om een film als deze te maken.

Klein budget, minieme setting, cast van slechts 4 personen,...

Eigenlijk lijkt het geheel gewoon op een goed theaterstuk en net dat maakt de film zo leuk.

Het plezier druipt van het scherm. Je ziet dat iedereen hier met enorm veel enthousiasme aan meegewerkt heeft en dat straalt over op de kijker.

François en Hilda behoren tot de grappigste personages die ik al gezien heb ik in Vlaamse film.

Vooral Sven De Ridder voelt zich duidelijk goed in de rol van boertig mannetje.

Maar ook de rest van de cast doet het uitstekend.

Het verhaal is gewoon leuk en echt grappig en ergens ook wel actueel.

Je zou ervan versteld staan hoeveel mensen er in de situatie van Pierre en Claire zitten.

Al is het hier wel wat uitvergroot natuurlijk. (Althans, dat is te hopen, haha)

De gênante situaties volgen elkaar op en zijn stuk voor stuk gewoon hilarisch.

Je hebt te doen met Pierre en Claire maar tegelijkertijd hoop je gewoon op een volgende frats van de buren. Geweldige personages, stuk voor stuk!

Ook het taaltje draagt bij aan een goed sfeerbeeld. Mensen als François en Hilda gaan natuurlijk geen netjes Vlaams praten. Dat zou alleszins heel ongeloofwaardig overkomen.

Gelukkig is er voor sommigen dan zoiets als ondertiteling.

Duidelijk een filmpje dat met veel liefde gemaakt is en dat zonder enige vorm van pretentie.

Zo mogen ze er van mij nog meer maken want ik heb lang niet meer zo gelachen met een film!

Een topper? Nee, niet in de brede zin van woord maar dat verwacht je gewoon niet bij een prent als Bingo. Een topper in zijn genre? Dat zeker wel!

Zoals velen hier vond ik de film enorm sterk beginnen. Helaas gaat het na een uur ongeveer helemaal de dieperik in. Heel jammer want het verhaal op zich vond ik heel interessant.

Een psychologisch spelletje waar we bij kunnen nadenken wat we zélf zouden doen.

En dat gaat vervolgens weleens knagen aan je geweten...

Ik herhaal, ik vind het bijzonder jammer dat Richard Kelly niet gewoon verder is gegaan op dit psychologische gedeelte van de film. Waarom plots de SF-tour opgaan en er een verhaal aan knopen dat kant nog wal raakt? Echt kl*te, meer kan ik daar niet over zeggen. Op een gegeven moment was ik ook gewoon helemaal de weg kwijt omdat het geheel nergens meer boeit. Na een klein uur vroeg ik me zelfs af of ik nog wel naar dezelfde film aan het kijken was. Het mysterieuze, kille, vreemde sfeertje dat me aan het begin van de film zo wist te grijpen was nu plots een hoopje belachelijk gedoe geworden.

Over het acteerwerk... Hmm, daar was ik toch onmiddellijk niet zo van overtuigd. Vooral Cameron Diaz viel nogal snel door de mand. Het lag er allemaal iets té dik bovenop. Ze probeerde iets té mysterieus te zijn waardoor de geloofwaardigheid nogal daalde. Al beterde dat na een tijdje wel. Misschien omdat je eraan gewend raakt? Of misschien omdat het na een tijdje best wel paste bij de sfeer van de film? Tchoja, in enkel geval, ik had er mijn bedenkingen bij.

Marsden viel wel mee. Hij stoorde me niet maar echt goed vond ik hem ook niet.

Langella vond ik dan weer wel goed. Zeker aan het begin van de film kwam zijn creepy personage heel goed uit de verf. Maar ook hier weer, na een uur ongeveer boeide ook hij totaal niet meer.

Het valt me op dat ik nog nooit zo teleurgesteld ben in een film...

Gewoon omdat het begin zo veelbelovend was. Dit had echt een parel kunnen zijn, moesten ze de sfeer en de verhaallijn van het eerste kleine uur gevolgd hebben. Nu helaas een dikke flop.

Het begin was veelbelovend. Vooral door Scott, want wat een schattig personage is dat!

Een lief jongetje dat niets liever wil dan gewoon zichzelf zijn. En laat nu net dat het probleem zijn voor z'n 'toekomstige ouders'. Vooral voor Eric is het moeilijk omgaan met een jongetje dat duidelijk veel eigenschappen van een meisje heeft. Ergens weet je natuurlijk onmiddellijk waarom dit zo moeilijk is voor hem. Hij doet namelijk al heel z'n leven z'n uiterste best om een échte man te zijn. Zowel voor de buitenwereld als voor zichzelf. Zelfs al is hij homo. Het lijkt wel of Scott ervoor zorgt dat hij opnieuw tegen alle vooroordelen van voordien moet vechten. En daar heeft hij duidelijk geen zin in.

Gelukkig is er Sam die alles wat kan relativeren en die ervoor zorgt dat Eric beetje bij beetje bijdraait en inziet dat jezelf kunnen zijn veel belangrijker is dan jezelf bewijzen tegenover de halve wereld.

Mooie boodschap en levensles, dat zeker. Maar na een tijdje heb je het allemaal wel begrepen en wordt het wel erg melig. Al wil ik hiermee de film zeker niet de grond in boren want ik heb me wel vermaakt en zoals al gezegd steelt Scott de show. Ik durf zelfs zeggen dat hij de film draagt. Je hebt gewoon echt met hem te doen. Verder verloopt het allemaal zoals je verwacht en ook het einde is dus allesbehalve een verrassing.

Dus, leuk tussendoortje, niets meer, niets minder.

Na de serie verslonden te hebben, was ik toch wel erg benieuwd geworden naar 'de oorsprong' van dit alles. Wat was Nev nu eigenlijk echt overkomen? En jawel, deze docu toont ons dit alles op een leuke manier.

Het begin was een beetje verwarrend. Abby, een kind van 8? Wat heeft zij ermee te maken?

Maar al snel ontdek je dat zij het zogezegde zusje is van Megan. De enige echte, grote liefde van Nev.

Enfin, dat dacht hij toch. Zoals al meerdere personen hier gezegd hebben, viel ook mij op hoe anders Nev z'n gedrag is tegenover in de serie. Veel puberaler vooral.. Maarja, hij was toen natuurlijk ook nog jonger. Wat me wel aangenaam verraste was de manier waarop hij met dit alles omging. Volwassen, onbevooroordeeld en zonder kwaadheid in zich. Niet velen zouden het hem nadoen volgens mij. Ook bij de eerste ontmoeting met Angela bleef hij opvallend rustig... En ook de reactie van Angela was op z'n minst vreemd te noemen. Net of er geen vuiltje aan de lucht was...?

Beetje bij beetje zie je hoe Nev en Angela elkaar beginnen te ondervragen en stilaan komt de waarheid naar boven. Al blijkt die 'waarheid' achteraf toch nog steeds niet helemaal waar te zijn, maar soit. Het is duidelijk dat Angela niet gelukkig is met haar leven en hier op de één of andere manier uit wou vluchten. Maar god, 15 fake profielen?! Waar haalt ze in godsnaam de tijd vandaan?

Moeilijk om zo'n mensen te beoordelen wel. Ergens snap ik haar en heb ik medelijden, langs de andere kant is het toch wel erg vergaand...

Wat ik wel jammer vond, is dat ik aan het einde nog met wat vragen bleef zitten.

Hoe is het contact tussen Nev en Angela verder verlopen? Praten ze nog? Ok, ze zijn nog vrienden op facebook.. Maar dat zegt natuurlijk weinig.

Heeft Angela nu echt gevoelens voor Nev? Hoe voelt Nev zich tegenover Angela nu hij haar in het echt ziet? ....

Toch wel wat zaken die voor mij nog wat meer uitgeklaard hadden mogen worden.

Hmm, hier had ik toch wel meer van verwacht.

Om te beginnen vond ik het acteerwerk van zowat iedereen gewoon slecht. Tenzij je een B-film verwacht...
Vooral Catherine Hicks vond ik verschrikkelijk. Geen enkele moment kreeg ik het gevoel dat ze bang was.
En de kleine Andy, tcho, die viel nog wel mee. Al heb ik andere kinderen wel al stukken beter zien acteren.

En hoe zwak ik het acteerwerk ook vind. Moest het verhaal nu nog op iets slaan, had ik daar wel mee kunnen leven. Maar de ene na de andere *WTF* scène springt tevoorschijn. Had Andy's moeder na de moord op haar vriendin, echt niet méér schrik in haar huis? Vreemd hoor. Moest ik in haar plaats zijn, ik bleef daar toch niet. Want als Andy het niet gedaan heeft, en Chucky ook niet (volgens haar toen nog). Dan wil dat vermoedelijk toch zeggen dat er nog iemand in huis is? Maar nee, daar denkt ze blijkbaar niet aan. Moedige dame. En zo zijn er nog eindeloos veel totaal ongeloofwaardige scènes.
En dat neemt dan ook volledig alle spanning weg... En net als blackhawk1100 hieronder al zei; chucky zelf is allesbehalve eng. Evenals de moorden... Die zijn gewoon saai. Ik had toch iets meer inspiratie verwacht. Het idee op zich klinkt eng maar de uitwerking is gewoon enorm zwak. Jammer want hier zat toch wel potentie in.

Het idee van een pop voor jongens is eigenlijk ook al wel een beetje vreemd. Ok, dit is geen 'baby-verzorg en vertroetel-mij' pop maar toch.. En dan die naam.. 'good-guy'... Wie verzint het?
Oh ja, waar ik plots ook nog aan denk; de synchronisatie van Chucky z'n dialogen en de beweging van zijn mond zijn in mijn ogen ook totaal mislukt en past ook de stem gewoon niet bij hem.

Al kan ik ook wel niet zeggen dat ik de film rotslecht vond. Ik kon er al bij al de humor nog wel in zien en echt verveeld heb ik me dan ook niet gedaan.
Ik bekijk 'm gewoon meer als komedie en dan is hij nog wel te doen.

Maar al bij al toch wel een teleurstelling dus.

Pfff, wat moet ik hier weer mee?

Zoals mijn voorganger al zei, is het eerste uur goed te doen en zelfs leuk.

Een originele toekomstvisie met interessante groepsverdelingen., die ik maar wat graag leerde kennen. Ik werd al benieuwd naar hoe deze met elkaar zouden omgaan en hoe de wereld er zou gaan uitzien.

Maar helaas. Zelfs een klein beetje diepgang hieromtrent was veel te veel gevraagd. Ze kunnen elkaar duidelijk niet uitstaan, maar waarom? Je hebt er het raden naar.

Al snel wordt je ondergedompeld in de wereld van de 'onverschrokkenheid'. De rest lijkt allemaal niet meer zo belangrijk te zijn. Je vergeet zelfs haast dat er nog andere fracties zijn.

En laat nu net de onverschrokkenheid de minst interessante groep te zijn. De stoere, onbevreesde helden die de rest van de bevolking moeten beschermen, yeah right. Zelfs dat gegeven klopt al langs geen kanten want ik heb ze in geen enkel opzicht iemand zien beschermen. Gooi er dan nog een slechterik, een onverwachts (uhm) goeie, en een mooi meisje bij en daar gaan we weer... Cliché na cliché volgen elkaar op en het verhaal gaat alle kanten op.

In sommige situaties was ik nog wel benieuwd naar de afloop ervan. Zoals het ondergaan van de angsten van elk lid. Maar ook dat deel van het verhaal gaat al snel vervelen en word keer op keer ongeloofwaardiger. En natuurlijk moet er dan nog een liefdesverhaaltje bij gehaald worden. Ook Beatrice's moeder duikt ineens weer op natuurlijk... Jammer dat ze haar niet meer in beeld lieten komen. Want nu deed het me echt niets. Het kon me echt niet schelen wat er met haar gebeurde. Eigenlijk kon geen enkel personage me nog boeien.

Het acteerwerk was niet goed maar ook niet slecht.

Shailene Woodley doet haar werk maar zeker ook niets meer. Theo James daarentegen vond ik wat eentonig. Eigenlijk is het enige wat hij doet de hele tijd een beetje mysterieus kijken. Maar verder is er bijzonder weinig emotie te bespeuren.

De enige die me nog boeide, qua acteerwerk dan, was Kate Winslet. En zij zette zoals gewoonlijk wel een goede rol neer. Al had ik haar liever niet gezien in een film als deze.

Jammer weer. Net als bij The hunger games boeide het verhaal me wel maar sloeg de film de plank na een tijdje volledig mis. Toch nog 2 sterren voor de nieuwsgierigheid dat het eerste deel bracht.

Toch een ietwat onderschatte film vind ik.

Leuke rollen voor Joseph Gordon-Levitt en vooral Scarlett Johansson.

Die laatste vond ik echt een grote meerwaarde. Als Barbra haalt ze echt gewoon ergernissen in me naar boven. Haar relatie met Don Jon lijkt dan ook in eerste opzicht te gaan slagen, vermits ze beide niet al te veel lijken te verwachten van elkaar in een relatie. Mooi zijn, goede sex en je gedragen als echte man en echte vrouw... En dat zal het wel zo'n beetje zijn.

Je verwacht dan ook niet direct dat Jon uiteindelijk, diep in zich, toch méér verwacht en koestert...

Toch mooi om te zien dat mensen niet in een hokje te stoppen zijn...

Beetje een herhalingsoefening voor zowat alle acteurs die hierin voorkomen.

En ja, dat was ook ergens wel de bedoeling ervan natuurlijk. Allemaal nog een keertje tonen waarvoor ze staan, wat ze in hun mars hebben. Dit keer dan wel samen... En dat groepsgebeuren is dan ook het grote pluspunt van de film. De interactie met elkaar is wel leuk om te zien. Vanuit dat standpunt komen dan ook de beste grappen.

Verder is het verhaal wel héél matig. Om niet te moeten zeggen, zwak. De actiescènes vond ik echt puur 'stoerdoenerij' en uiteraard dikwijls ongeloofwaardig. Al kan je dat bij dit soort films natuurlijk wel verwachten. Al had ik toch gehoopt op iets meer...

Dus, met momenten best leuk maar er had meer ingezeten. Nipte 3*...

Mijn filmsmaak is blijkbaar toch echt wel verandert de laatste jaren.

Want dit is weer maar eens een succesvolle herziening.

De eerste kijkbeurt vond ik deze maar flauwtjes.

Nu durf ik zeggen dat ik het één van de betere in z'n soort vind.

Om te beginnen zijn de personages ontzettend leuk.

Vooral Zach Galifianakis is geweldig grappig en speelt z'n rol alsof hij nooit iets anders gedaan heeft.

Of dat nu positief of negatief voor hem is, laat ik in het midden.

Maar ook Ed Helms is goed op dreef. De minste vond ik dan nog Bradley Cooper.

Al is dat niet te wijten aan zijn acteerprestaties hoor. Zijn personage is gewoon de normaalste van het trio. En eigenlijk is dat wel nodig om het geheel wat realistischer te maken.

Anders ging het allemaal wat té uit de bocht gaan vrees ik. Dan was het erover geweest.

Want het verhaal is al gek genoeg natuurlijk.

Om dan verder te gaan op het verhaal... Geniaal in elkaar gestoken.

Het mysterieuze rond het hele gebeuren maakt dat het geen dertien in een dozijn film is geworden.

Je bent steeds benieuwd naar wat er komen gaat en hoe de vork nu juist aan de steel zit.

En die vork is telkens opnieuw geweldig bedacht. Hoe gekker, hoe beter... Maar het geheel blijft wel kloppen. Echt leuk gedaan!

Van 3 naar 4 sterren want dat verdient deze komedie zeker en vast!

Spike Jonze weet me altijd wel te bekoren.

Vooral de originaliteit die hij in zen films steekt, spreekt me enorm aan, zo ook bij deze.

Alles voelt fris en sfeervol aan. Zowel de personages als de setting en het verhaal.

Joaquin Phoenix zet in mijn ogen één van zijn beste rollen neer. Ingetogen maar vol gevoel geeft hij gestalte aan een eenzame man die liefde vind bij een OS systeem. Eigenlijk niet zo heel vreemd vind ik, je word namelijk toch verliefd op iemand zen innerlijk... Of dat zou in de eerste plaats toch moeten volgens mij. (Al wil het oog uiteraard ook wat, daar ga ik niet over discussiëren)

Mooi om te zien hoe Theodore opgaat in het hele gebeuren. Hij vergeet totaal waar Samantha eigenlijk voor gemaakt is. Namelijk om zijn behoeften in te vullen. Logisch dus dat ze perfect lijkt voor hem.

Jammer vond ik wel dat je eigenlijk bitter weinig te weten komt over Theodore z'n leven.

Ietsje meer diepgang had dus wel gemogen. Nu blijft het allemaal vrij eentonig.

De twist aan het einde vond ik wel enorm goed bedacht. Het maakt het geheel stukken geloofwaardiger en doet je nog meer meeleven met Theodore. Want net als hem, begin je Samantha na een tijdje ook echt als persoon te zien. Terwijl het einde je weer met beide voeten op de grond zet.

Ergens toch wel een soort van mind-fuck. Eentje zoals alleen Jonze dat kan.

Het sfeertje doet me wat denken aan een droom. En waarschijnlijk blijft dit verhaal ook bij 'een droom' van bepaalde computergenie's... Al weet je zoiets natuurlijk nooit zeker.

Al bij al een vermakelijk filmpje waar naar mijn gevoel toch iets meer had ingezeten.

Hmm... Toch wat overroepen mijn gedacht.

Eerst en vooral vond ik de probleemwijken, waar het uiteindelijk om draait, heel weinig in beeld komen. Ik had graag wat meer diepgang gezien in bepaalde personages.

Het verhaal draait meer om Eva en haar carrière dan de Marokkaanse jongeren.

En net dat is het struikelpunt van deze prent. Want wat vind ik Laura Verlinden een doodse actrice!

Ze lijkt de hele film gewoon maar voor zich uit te staren in de hoop toch wat aandacht te krijgen.

Ze past ook gewoon niet in het plaatje voor mij... Ze straalt geen karakter uit, toont te weinig emotie.

Nabil Mallat vond ik dan weer wel goed gecast. Stoere gast met een klein hartje. Hij weet duidelijk wat hij aan het doen is.

Verder vond ik het verhaal weinig pit hebben. Net niet interessant genoeg. Net niet vernieuwend genoeg. Net niet pakkend genoeg... Allemaal net niet dus.

Al moet ik zeggen dat het einde wél heel wat goed maakte. Het geeft je plots een heel andere kijk op het hele verhaal en er zit duidelijk een boodschap in. Een boodschap die ik overigens zeer kan waarderen. Ik durf zelfs zeggen dat het einde insloeg als een bom.

Maar jammer genoeg kan dat de rest van de film niet helemaal redden.

Hier had echt meer mee gedaan kunnen worden.

Een gemiddelde Nolan voor mij.

Goed, maar zeker niet fantastisch of top 250 waardig.

Inmiddels 2 keer gezien en dat was wel nodig om de film volledig te begrijpen.

Al is hij eigenlijk echt niet zo ingewikkeld als hij probeert te doen uitschijnen.

Dat is ook onmiddellijk het zwakke eraan. Veel bombastisch en mysterieus gedoe voor niets.

Het enige wat de film de eerste keer toch wel wat ingewikkeld maakte, was het tempo.

Alles gaat echt wel snel, beelden flitsen voorbij, personages lijken constant een hogesnelheidstrein te moeten inhalen. Daardoor krijg je het gevoel dat dit een geniale mindfucker is en dat er nog veel te ontdekken valt. Ik had dan ook verwacht dat een tweede kijkbeurt een hogere score zou opleveren. Maar dat is dus niet het geval.

Verder stelde Joseph Gordon-Levitt me een beetje teleur. Meestal vind ik hem goed maar hier verdwijnt hij toch wel wat in de chaos. Dicaprio is dan nog de enige die zich perfect staande kan houden en een echt goede (maar zéker niet zijn beste) prestatie neerzet.

Wat de film wel nog beter dan gemiddeld maakt, zijn de special-effects. Die zijn dan weer wel fantastisch.

Ook het donkere, mysterieuze sfeertje maakt dat je toch wel benieuwd bent wat er nog allemaal gaat gebeuren. Al stelt het verhaal op zich, zoals eerder gezegd, dan toch weer een beetje teleur.

Eigenlijk toch wel benieuwd wat een derde kijkbeurt zou opleveren...

Maar voorlopig, al bij al een leuke film zonder meer. Een nipte 3,5*

Eén van de spannendste films die ik ooit zag. Zelfs na een 3de kijkbeurt.

Nee, geen overdreven bloederig gedoe, of spoken of wat voor horroreffecten dan ook, maar pure ouderwetse, puntje van je stoel spanning.

Zowel het weergaloze acteerwerk van beide (Caan & Bates, want veel meer persoanges komen er niet aan te pas), als de perfecte timing/regie van Rob Reiner dragen hieraan bij.

Vooral Kathy Bates zet hier een fantastische rol neer als geschifte, geobsedeerde fan van haar favoriete schrijver. Ook al zie je de schrikmomenten soms aankomen, toch blijft de film scène na scène verrassen. Bij elke ontsnappingpoging leefde ik helemaal mee met Paul Sheldon. Ik bleef de gehele speelduur aan het beeld gekluisterd en elke scène is een meerwaarde voor de opbouw van de film. Het geheel voelt dan ook nergens voorspelbaar of langdradig.

Knap, zéér knap werk van Reiner, net als Stand by me (eveneens een verfilming van één van Stephen King's boeken) een pareltje. Toch wel zeer benieuwd geworden naar meer van zijn werken.

4,5*, mét hoge herkijkwaarde keer op keer

Puur genieten dit soort films.

Mijn vorige post hier dateert van alweer meer dan 4 jaar geleden.

Ondertussen de film nog enkele keren herzien, waarschijnlijk was dit de 8ste keer ofzo.

En jawel, The ninth gate blijft in score stijgen. Alhoewel, dit zal de laatste keer zijn want hoger dan 5* zal moeilijk gaan. Al zou ik het 'm wel gunnen.

Zoals ik vorige keer al zei, ben ik telkens weer helemaal in de ban door de sfeer doorheen de film.

Donker, mysterieus, maar tegelijk ook subtiel en vernieuwend.

Het subtiele zit 'm dan vooral in het visuele. Her en der een groen lampje, het roken van hoofdpersonage Corso,... Het voegt écht wat toe aan de kijkervaring. Elk klein dingetje heeft z'n meerwaarde.

Het verhaal blijft de volledige speelduur boeiend en nergens langdradig of saai.

De film was dan ook afgelopen voor ik het goed en wel besefte.

Nu ben ik toch wel zéér benieuwd geworden naar het overige werk van Polanski.

Deze krijgt alleszins een stevige plaats in m'n top 10!

Dertien in een dozijn...

Ergens had ik het wel verwacht... Liam Neeson als 'held' in een actie/thriller, tjah...
De film probeert meermaals het mysterie gehalte hoog te houden, tevergeefs want het is eerder ongeloofwaardig dan mysterieus. Ieder personage wordt op zijn beurt wel eventjes verdacht maar eerlijk gezegd kon het me na een tijdje echt niet meer schelen wie nu eigenlijk de dader was.
Het enige wat ik kon denken was; het zal wel weer de underdog zijn die hierachter zit.
En zeker het feit dat Neeson zelf verdacht word zorgt voor enorm veel ongeloofwaardigheid.
Met andere woorden, cliché na cliché en in geen enkel personage zit ook maar iet of wat diepgang.
Oh ja, Neeson en Moore mogen natuurlijk weer een dialoogje opsteken van wat voor verschrikkelijke dingen ze in het verleden meegemaakt hebben. Je zou er haast écht compassie mee krijgen. (NOT!)
Op hun acteerwerk was op zich niet veel aan te merken. Ze deden gewoon hun ding, niets meer of niets minder. Al begin ik Neeson wel stilaan beu te worden in dit soort rollen. Hij zet gewoon zijn automatische piloot aan en hop, weer een filmpje gemaakt.
Het enige wat nog zorgde voor ietwat originaliteit was de manier dat het sms-verkeer in beeld gebracht word. Al werd dat ook naar het einde toe nogal chaotisch en gewoon saai. Na een tijdje heb je het allemaal wel gezien en wil je gewoon van het vliegtuig af.

Jammer. Hier had toch wel heel wat meer ingezeten.

I'm just a girl, standing in front of a boy, ask him to love me.

... Waarschijnlijk is deze quote hier al oneindig veel genoemd, maar toch. Die moet je gewoon vermelden, anders klopt er iets niet heb ik het gevoel. Dat éne kleine zinnetje benadrukt perfect waarover het hier nu eigenlijk gaat. En dat is simpelweg mooi... Elk mens heeft liefde nodig. Beroemd of niet beroemd. Arm of rijk. Lelijk of knap. Iedereen verdient die liefde dan ook. (Of toch de meesten dan )

Maar goed, tot daar mijn levensbeschouwing wat liefde betreft. Want zo dadelijk gaan jullie nog denken dat ik een romantische ziel ben. Wat eigenlijk echt niet het geval is.

Het verhaal is vrij eenvoudig maar toch uniek tegelijkertijd. Het gat hier namelijk niet om een 'gewone' vrouw maar om een beroemdheid. Niet altijd even makkelijk om mee samen te leven denk ik. En dan doel ik niet op de persoon zelf maar vooral het mediagebeuren dat erbij hoort, de aandacht.

Genoeg potentie dus om een goede romantische komedie van te maken.

En daar is deze uitermate in geslaagd. Eigenlijk gewoon de beste, of één van de beste, in zijn genre.

Zoals ik al zei, het verhaal is best origineel en ook de personages zijn leuk. Denk dan vooral aan die huisgenoot van Thacker... Leef met zoiets samen seg... Saai zal het nooit zijn.

Hugh Grant is goed maar zoals meestal, niet speciaal. Hij zet weer gewoon een goede, ietwat onhandige kloot neer, die hopeloos verliefd word. En dan heb je Julia Roberts... Haar vind ik dan weer wel fenomenaal. Het is eigenlijk met deze film dat ik haar echt ben gaan waarderen. Ze is zo ontwapenend maar ook bang tegelijk. Bang om verliefd te worden. Het zou niet mogen bestaan eigenlijk...

Maarja, logisch als je ziet wat er tegenwoordig allemaal gebeurd natuurlijk.

Deze rol past gewoon perfect bij haar. Jammer dat ze voor de rest eigenlijk zeer weinig écht goede films heeft.

Uiteraard is alles wel voorspelbaar. Je weet hoe het gaat eindigen. Maar stoort dat? Nee, zeker niet.

Dat weet je gewoon als je hieraan begint. Je wilt ook gewoon dat het zo eindigt. Dat is het mooie eraan.

Je leeft zo hard mee met de personages dat je wil dat ze het goed hebben. Het einde is dan ook zoals het moet zijn. Prachtig.

Dus, romantische komedie's zoals deze mogen ze gerust meer maken. Al zal het niet makkelijk zijn Notting hill te evenaren. 4,5*

Hier had veel meer ingezeten!

Een Afrikaanse jongen die naar België wordt gehaald om het te maken als voetballer met de nodige komische 'problemen' dat dit met zich meebrengt.

Leuk gegeven waar echt wel wat potentie in zat. Een Afrikaan die voor de eerste keer naar het westen komt, alleen al met dat punt kun je leuke situatie's creëren. En dat verwachtte ik ook bij deze prent.

Maar jammer genoeg wordt hier haast niets mee gedaan. De personages zijn zo vlak als maar zijn kan. Yaya lijkt helemaal niet verwondert door onze westerse cultuur en ons land. Wat toch echt wel vreemd is voor een arme jongen uit Abidjan. Ofwel had ik graag wat grappige situatie's gezien, ofwel de meer dramatische kant van zo'n verhaal. Maar geen van beide komen goed uit de verf. Emoties komen gewoon bijna niet naar voren. En grappig wordt het haast nergens. De film beweegt zich tussen het genre drama en komedie in maar lijkt geen van beide te kunnen kiezen. Geen enkele situatie in het verhaal wordt deftig behandeld en het geheel voelt nogal onsamenhangend aan.

Echt verveeld heb ik me uiteindelijk wel niet gedaan. Gelukkig duurt de film dan ook maar 80 minuten...

Toch wel een dikke teleurstelling. 2*

Guillermo del Toro doet het toch weer. Al had het net dat ietsje meer gemogen.

Visueel is The shape of water een genot om naar te kijken.
Niet alleen 'het monster' is voortreffelijk neergezet, ook al de rest is prachtig om naar te kijken.
Gewoon het kleurgebruik, de setting, de decors, de kostuums,... alles klopt.
De sfeer zit er helemaal in.

Het plot op zich stelt eigenlijk maar bitter weinig voor.
Al is dat niet echt een minpunt want zoals ik al zei; de visuele pracht draagt de film.
Ook de 'details' maken het geheel veel beter. Om een voorbeeld te geven; het feit dat Elisa stom is. Briljant! Moest dat niet het geval zijn zou de film al direct een stuk minder zijn.
Nu voel je de verbondheid tussen haar en 'het monster' veel beter.

Hawkins acteert dan ook uitstekend. De rest van de cast wist me net ietsje minder te overtuigen. Niet dat ze het slecht deden, zeker niet! Maar ze deden me gewoon minder.
Wie me wél enorm meeviel was Zelda, de andere poetsvrouw. Geweldig personage vond ik dat!

Mooi. Niet meer maar zeker ook niet minder. 3.5*

Beter, véél beter, dan verwacht.

Was altijd al wel benieuwd naar deze Verhoeven. Al vreesde ik, mede door de lage score hier en op IMDB, voor een zware tegenvaller. Des te leuker als hij dan toch goed blijkt te zijn natuurlijk.

De cast is misschien niet top maar ze passen wel perfect bij de sfeer die de film, en het wereldje op zich, uitstralen.

Veel blingbling, weinig mededogen, hard maar glamoureus tegelijk. En natuurlijk, veel bedrog en overdreven gedoe. En net dat laatste stralen de acteurs/actrices ook gewoon uit.

Dat was volgens mij dan ook gewoon Verhoeven z'n bedoeling. Geslaagd zou ik zeggen.

Het verhaal vind ik, in tegenstelling tot de meeste mensen hier, wél heel realistisch neergezet.

Eigenlijk een vrij simpel rise and fall verhaaltje maar de sfeer tilt hem gewoon nog een stapje hoger.

Verschrikkelijk om te zien hoe sommigen zichzelf verkopen om te overleven of om beroemd te willen zijn. Hoe kan je nu op zo'n manier een deftig leven hebben?

Blij dat ik deze eindelijk een kans heb gegeven want dat verdient hij zeker en vast!

Ik had een luchtig, uitbundig, vrolijk filmpje verwacht.
Was me dat even een misser seg!

Al is de film op zich dan weer helemaal geen misser.
In het begin was het redelijk maar stoorde ik me toch een beetje aan het feit dat er weinig dialoog is. De intro, voorstelling van de meisjes, had volgens mij toch iets beter gekund. Een beetje meer achtergrond had ik graag gezien. Want ieder mens is toch wel meer dan een hoopje ellende denk ik dan? Want dat vond ik ze echt, een leeghoofdig viertal. Door kon ik me gewoon dood aan ergeren. Serieus, willen feesten, oke, maar moet daar nu echt altijd vunzigheid bij te pas komen? En is de drang ernaar echt zo groot dat je ervoor je leven op het spel zet? Blijkbaar wel dus. Jammer. Al levert het wel mooie, tragische beelden op.

Vanaf het moment de ze Alien ontmoeten, word het wel ineens een pak boeiender.
Je begint je af te vragen wat nu eigenlijk hun bedoeling is. Zowel van hem als van de meiden. Bedoelt hij het nog redelijk goed en wil hij gewoon fun maken met de meiden of zit hier toch meer achter? En wat hopen de meisjes hier nu mee te bereiken? Nu ja, daar hadden ze zelf waarschijnlijk nog niet over nagedacht... Als Faith dan haar beslissing neemt om weg te gaan, kon ik dan ook nog steeds geen greintje sympathie voor haar opbrengen. Hetzelfde bij Cotty.

De tweede helft van de film vond ik duidelijk een pak beter dan de eerste helft.
Met name de sfeer komt veel beter tot z'n recht. De manier waarop ze omgaan met Alien is tragisch om zien. De beste scène vond ik dan ook degene met 'everytime' van Britney Spears op de achtergrond.
Het is zelfs één van de meest pakkende scènes die ik ooit gezien heb. Heel het verhaal, heel de tragiek ervan, word hier eigenlijk gewoon in enkele minuten samengevat. Prachtig gedaan met die slow-motion beelden en de perfecte keuze van muziek.

Dan de dialogen, die zijn niet altijd even hoogstaand. Maar wat je verwacht je dan ook?
Op zich geen minpunt dus. Al had ik misschien toch weer graag iets meer achtergrond geweten van de meisjes. Getoond in beelden of gewoon gesprekken...

En eerlijk is eerlijk, vooral Gomez en Hudgens hebben me toch best verrast met hun acteerwerk.
Het feit dat zij hierin een rol spelen, hield me lang tegen om deze film te kijken.
Maar zij doen het dus prima. Benson vond ik dan eigenlijk nog het minst goed acteren.
En James Franco... geweldige rol, mooie prestatie.

Conclusie: bijzondere film die toch wel even zal nazinderen maar ietwat diepgang mist voor een echt hoge score...

Oh wat hou ik van Melissa McCarthy!

Het verhaal is niet echt speciaal, al vele malen eerder gezien.

Maar de humor is fantastisch. Bijna elke grap is ook écht grappig.

En jawel, dat is toch wel grotendeels te danken aan het puike acteerwerk van McCarthy.

Deze rol is haar op het lijf geschreven, zo goed.

Statham zie ik in het algemeen niet zo graag bezig, maar hier vond ik hem ,tegen verwachting in, best wel gevat en op z'n plaats.

2u is lang voor een film als deze, en toch heb ik me de volle speelduur prima vermaakt.

Dit is gewoon plezier ten top.

3,5*

Indrukwekkend staaltje cinema!

Ja, ik ben fan van Lady Gaga, heel erg zelfs. Maar dat wil niet zeggen dat ik dit allemaal zomaar goed zou vinden. Integendeel. Ik verwachtte veel. Maar, dit heeft al mijn verwachtingen ruimschoot overtroffen!

Eerst en vooral, wat een acteerwerk! Van beide, zowel Cooper als Gaga spelen hier de pannen van het dak.
En zoals mijn voorganger hier al zei; Gaga is nauwelijks herkenbaar. Zeker als je haar enkel kent van haar muziek. Haar personage is zo puur neergezet, zo innemend, zo fascinerend ook. Enkel al door haar word je naar het scherm toe gezogen.
Maar dat is evenzeer bij Cooper van toepassing. Zijn ruige, doorleefde personage... prachtig.
Ook de chemie tussen de twee spatte van het scherm af. Hoe die twee met elkaar omgaan...
Mooi om te zien.

Dan de muziek... Geweldig hé! Toen de eerste noten weerklonken was ik direct verkocht. En laat de film nu net daarmee beginnen... Gewoon heerlijke muziek om naar te luisteren, ook in de rest van de film. En inderdaad, als Ally bekender wordt gaat ze meer de poppy kant op, maar in tegenstelling tot Bubblez, stoorde ik me daar niet echt aan. Het pastte wel bij het gegeven dat 'mooie meisjes' een richting worden ingeduwd eens ze wat roem krijgen.

Het verhaal is tragisch, en net dat maakt de film weer dat stukje authentieker.
Het is niet zomaar een liefdesverhaal...

Eigenlijk wil ik de film een volle 5* geven, maar uit principe (omdat ik de film nog maar 1x gezien heb), begin ik met 4,5*.

Laat die oscars maar komen zou ik zeggen!

Na een derde kijkbeurt weet ik het zeker; beste animatiefilm die ik heb gezien.

M'n eerste kijkbeurt was in de cinema en raar maar waar, die viel me wat tegen.

Té weinig gepraat en het hele sfeertje kwam niet op me over. Ook de boodschap die hierin schuilt ging totaal aan me voorbij. Lag ik te slapen of was ik er niet helemaal bij? Ik begin het zo te denken.

De tweede kijkbeurt was dan al een heel stuk beter. Ik zag een verhaal, wauw, dat had ik de vorige keer precies over het hoofd gezien. Ook WALL-E begon ik schattig te vinden.

Enja, de derde kijkbeurt heeft me helemaal bij de strot gegrepen. Alles klopt.

De manier waarop WALL-E de toekomst in beeld brengt is fenomenaal.

Ik kan me perfect voorstellen in hoe de manier van 'leven' dan is geworden.

Nog zéér weinig zelf doen, passief, lui, ... Al hoop ik natuurlijk dat het niet die kant opgaat want dat zijn net de dingen waar ik een hekel aan heb. Maarja, door toename van elektronica, machines, robotica,... worden mensen gewoon steeds afhankelijker van al die technologieën. En ze lijken het nog leuk te vinden ook. (En ja, ik weet dat ik momenteel op mijn pc aan het tokkelen ben, maar dat neemt daarom nog niet mijn hele leven in beslag. )

Verder is WALL-E ook gewoon het schattigste animatiefiguurtje dat ik ooit gezien heb. Die ogen, de manier waarop hij 'spreekt', zijn liefde voor EVE,... Ik zou hem zo in huis nemen.

Maar het belangrijkste is eigenlijk gewoon de hele sfeer die rond de film hangt.

De regisseur had gelijk... Woorden zijn er niet voor nodig om WALL-E te begrijpen.

Op papier een heel interessant verhaal. Op scherm een pak minder.

Aan Noomi Rapace zal het niet gelegen hebben. Zij zet elk personage met verve neer.

Niets op aan te merken. Je moet het maar doen...

Ook de rest van de cast doet het ok. Geen vervelende koppen of personages.

Het begin van de film vond ik goed. Het voorstellen van de karakters, de uitleg van het hele 'one child policy',... Eigenlijk vond ik de film leuk, totdat de actie er meer en meer begon in te komen. Dan werd het allemaal wat chaotisch en ongeloofwaardig naar mijn gevoel.

Het einde boeinde me dan ook zo goed als niet meer.

Jammer, hier had meer, veel meer ingezeten.

2.5* voor het begin en Rapace

In één woord: GENIAAL.

Scorcese weet weer hoe hij een 'saai' verhaal kan omvormen tot een geweldige achtbaanrit.

Want dat had het toch wel kunnen zijn, saai. Wall Street en heel dat gedoe rond de beurs en geld, het boeit me allemaal niet zo. Degenen die daar uren en dagen mee kunnen bezig zijn moeten wel geldziek zijn volgens mij. Of een voorliefde hebben voor veel cijfertjes natuurlijk, dat kan ook.

Achter de manier waarop die vieze wereld hier word woorgegeven, is, tja, gewoon vies. Vies goed dan wel. Hoe kan je nu zo verzot zijn op geld dat je er je hele leven voor naar de kl*ten helpt?

Hoe Belfort zieker en zieker word (ja, dat noem ik ziek) is tragisch om te zien. Sommige momenten zijn gewoon grappig. Niet omdat ze echt 'leuk' zijn, wel omdat je medelijden hebt met hem.

Dicaprio zet dan ook weer een fantastische prestatie neer! Wat een acteur toch...

Krankzinningheid, vreugde, achterbaksheid,... Het blijft me verbazen hoe je zo geloofwaardig een andere persoon kunt neerzetten. Je gelooft echt elke scène. Maar ook de rest van de cast is goed op dreef. Met name Jonah Hill is ook weer een meerwaarde voor de film. Een sul spelen kan hij echt als de beste. Of dat nu een compliment is of niet, laat ik in het midden.

Normaal heb ik het trouwens niet zo voor lange films. Dikwijls voelen ze langdradig aan en hadden ze gewoon ook korter gekund. Bij deze had ik daar geen moment last van. De hele speelduur heb ik geboeid gekeken en genoten van elke scène.

De beste van Scorsese tot nu toe. En dat wil heel wat zeggen! Voorlopig 4,5* en misschien in de toekomst wel de volle 5... Let's hope.