Opinions

Deze film maar eens opgezet op de regenachtige zondagmiddag. En, laten we zeggen, de eerste driekwart zijn behoorlijk degelijk. Het is mooi om te zien hoe Peyton het gezin manipuleert zodat zij de plaats van Claire in kan nemen. Er wordt hier ook goed geacteerd door de cast, vooral Julianne Moore en Rebecca de Mornay doen het goed, alhoewel ik dat kind (Emma) strond-irritant vond, alhoewel dat misschien meer lag aan haar afschuwelijk geschreven dialoog dan aan de acteerkunsten van dit kleine meisje. Ik vond het gewoon een cliché "typisch" meisje van die leeftijd, nogal saai. Goed, voor de rest was het script gewoon degelijk.

De film kabbelt in ieder geval lekker voort. Geen hoogstaand camerawerk, geen hoogstaande muziek, maar het verloopt allemaal smooth en het verveelt niet. Het probleem komt echter bij de climax van de film. De eerst nogal stille film, verandert ineens in een typische horrorfilm, waarin mensen wegrennen voor de enge antagonist. Er waren echter drie dingen die mij hierbij stoorden. Ten eerste was de actie verschrikkelijk geregisseerd. Claire slaat Peyton in het gezicht en meteen vliegt ze de hele tafel over, of wanneer Peyton Matt McCoy met de schep slaat en hij vervolgens meteen de balustrade af flikkert (ook vreemd dat ie vervolgens tegen Claire heel erg monotoon zegt: 'Claire, my legs are broken, I can't move.').
Ten tweede wist de film bij mij tijdens de climax de spanning niet te grijpen. Dat kwam onder andere door het feit dat ik Peyton niet echt een dreigende antagoniste vond - begrijp me niet verkeerd, de Mornay speelde deze prettig gestoorde bitch erg sterk, maar het blijft gewoon een simpel, knap gezichtje. Wat misschien ook deels wat van de spanning afnam was dat je aan het begin van de film al wist waarom Peyton alles deed, je kon alles vanaf het begin zelf al invullen wat het ook allemaal maar een beetje voorspelbaar maakte.
Wat de spanning ook afnam was (mijn derde punt) dat de suspense-trucjes een beetje cliché waren en niet lang genoeg werden opgebouwd. Ik ben geen een keer geschrokken en ik wist alles al meteen te raden. Bijvoorbeeld toen Michael de wekker uitzette, zich omdraaide en we van hem een P.O.V. shot kregen, wist ik al meteen dat Peyton ten tonele zou verschijnen, en dat deed ze...

Mijn conclusie is dat de eerste driekwart behoorlijk degelijk is en dat er goed geacteerd wordt in de film, maar dat het einde een beetje vervalt in voorspelbaarheid en een beetje cliché wordt. Ook de spanning tijdens de climax wist me niet te pakken.

3,0 sterren

Review 2: Mening veranderd na herziening .

In Harry Potter and the Deathly Hallows: Part I slaat het hele verhaal een andere richting in: Harry en zijn vrienden gaan niet meer naar hun school Hogwarts, maar gaan op een soort queeste door de Britse wildernis, op zoek naar de overgebleven Horcruxes. Gezien alle andere films zich op Hogwarts hebben afgespeeld is het inderdaad tijd dat er wat frisse wind doorheen gaat waaien. Daar wint de Harry Potter serie wat mij betreft weer wat vernieuwing en originaliteit mee: een goede keuze dus van schrijfster J.K. Rowling. En gelukkig heeft scenarioschrijver Steve Kloves een erg sterk script van het bronmateriaal geadapteerd. Hij laat zien dat hij Rowlings personages door en door kent en schrijft een script dat gewaardeerd kan worden door de trouwe fan en door de personen die de boeken niet hebben gelezen, maar slechts de films kijken.

Verder heeft Kloves naar mijn mening ook een goede keuze gemaakt door de nazi-Duitsland verwijzingen niet uit de film te laten (vervang de zogenoemde ‘Mudbloods’ door Joden en de Duistere Tovenaar Voldemort door Hitler), dat geeft namelijk extra inkijk in hoe het er aan toegaat in de inmiddels erg duister geworden tovenaarswereld.
Net zoals in elk deel houdt Kloves ervan om wat met de personages te spelen en zelf scènes te verzinnen die niet in het boek beschreven staan. De ene keer pakt dat niet zo goed uit (zie de actiescène bij Rons huis in het midden van de vorige film) en de andere keer wel – en gelukkig pakt het nu erg goed uit. Ik ben aan vier “extra” scènes gekomen. De scène waar Hermione het geheugen van haar ouders wist om hen te beschermen is werkelijk waar prachtig (werd alleen vernoemd in het boek). Dan hadden we nog de scène waar Hermione neus aan neus met een Snatcher staat, ook zeer spanningsverhogend en subtiel, maar ingenieus bedacht. Maar de hoogtepunten van de “extra” scènes waren wat mij betreft toch wel de dansscène tussen Harry en Hermione en de animatie die werd gebruikt om het verhaal van de Drie Gebroeders te vertellen. Twee dingen die het Harry Potter-universum alleen maar verrijken. Toch moest er alsnog wat materiaal geschrapt worden door Kloves. Zo zat ik een beetje met het fragment spiegel in mijn maag. Het is helemaal niet bekend waar Harry dat in godsnaam vandaan heeft, terwijl de spiegel in het vijfde boek al geïntroduceerd was. En als ze dan al niet even de tijd hebben om uit te leggen waar Harry die spiegel ineens vandaan‘tovert’, dan ga ik me bedenken hoe het geweest zou zijn als ze het hele verhaal in één film hadden gepropt: waarschijnlijk was de zogenoemde niet-lezer dan gewoon de zaal uitgestapt omdat ie de film voor geen centimeter kon volgen. Daarom is het mijn mening dat de keuze om het boek in twee delen te hakken compleet gerechtvaardigd is. Misschien is het puur vanwege het geld, misschien niet, maar mij maakt het niet uit. Zonder het in twee delen splitsen was het echt een rommeltje geworden. Daarbij wil ik ook even zeggen dat de keuze van de split niet beter had kunnen zijn. Het is daardoor alleen jammer dat de climax een beetje de wensen overlaat. Je bent gewend van een Harry Potter film dat hij met een grote knal eindigt, maar de climax was nu een redelijk kleinschalige actiescène, wat natuurlijk komt omdat er op de helft van het boek geen enorm actie-spektakel is. Het stoort me lichtelijk, maar ik houd wel in m’n achterhoofd dat Kloves daar weinig aan kon doen. Hij heeft een prachtig script geleverd voor deze film.

Een script dat overigens erg goed is uitgevoerd door de acteurs. Het viel me onmiddellijk op dat Daniel Radcliffe (Harry) en Emma Watson (Hermione) met sprongen vooruit zijn gegaan. Ook de derde, Rupert Grint (Ron) was erg goed bezig, alhoewel Watson tot mijn grote verbazing naar de kroon heeft gegrepen. Ze was altijd al ‘het midden’ geweest: Daniel de minste, daarna zij en Rupert de beste. Gelukkig hebben de drie hoofdrollen zich genoeg ontwikkeld om de film te dragen, want de focus lag deze keer echt op de drie en blij toe. Moet je je eens voorstellen dat er een hoop bijpersonages bij waren betrokken: dan zou je door de personages de film niet meer kunnen zien, denk ik. Ik vond het op het begin in het huis van de Dursleys al erg rommelig gedaan met die verschillende personen. Gelukkig worden de bijpersonages wel erg goed gespeeld. En dan vooral de slechteriken. Ralph Fiennes (Voldemort) haalt álles uit de korte tijd die hij op het scherm heeft, hetzelfde geldt voor Jason Isaacs (Lucius Malfoy), en Helena Bonham Carter (Bellatrix) zat zo te zien helemaal in haar sas toen ze haar gesprek van ‘girl to girl’ kreeg met Hermione (waar Watson overigens ook zeer sterk acteerde).

Ja, de slechteriken weten het beklemmende sfeertje van deze één na laatste Potterfilm erg goed te weerspiegelen. Want wat is het toch allemaal volwassen en donker geworden, zeg! Iets waar ik heerlijk van kan genieten. Een van de hoogtepunten daarin vond ik toch wel de scènes waar Harry, Ron en Hermione door verlaten landschappen struinen, terwijl je op de achtergrond de namen van vermiste personen opgesomd krijgt te horen op hun houten ‘toverradio’. En dit onder de begeleiding van de muziek van Alexandre Desplat geeft gewoon een heerlijke sfeertje. Het was mooi om te zien hoe Desplats score de film compleet wist te maken, iets dat bij de voorgaande Potter componist wel eens miste. Ook kregen we regelmatig een zogeheten ‘fade to black’, waarin het beeld langzaam naar zwart vloeit.

En als ‘finishing touch’ krijgen we van de sound effects department ook regelmatig wat bonken te horen (bonken die op onweer in de verte lijken). Zo ook twee keer dat het geluid flink omhoog ging en ‘uiteen spatte’ in een grote, lage bonk. Dat zet de duisternis die de Potterfilms hebben bereikt heerlijk neer. En verder weet Eduarda Serra hier ook een passende cinematography bij te verzinnen, maar niet alleen dat, van elk shot weet hij echt iets moois te maken. Elk shot is mooi geschoten en prima aan elkaar gemonteerd in de editing-room door editor Mark Day. Vooral als Harry een van zijn dromen krijgt, levert Mark Day mooi werk in de montage: korte flitsen die een droom goed weerspiegelen, maar die toch het juiste laten zien. En als het team van de visual effects mensen dan ook nog eens opnieuw iets moois weet neer te zetten (vooral de huiselfen waren mooi gemaakt), mag deze Potterfilm zich technisch gezien de beste noemen.

Maar niet alleen dat, ik denk dat ik (na lang nadenken) deze sowieso wel als de beste beschouw. Ik kijk hier echt naar een Harry Potter film die zijn niveau omhoog heeft gezet. De filmmakers hebben hier écht wat van gemaakt. En ze hebben niet alleen een goede Harry Potter film neergezet, maar ook een zeer volwassen en duistere film, met mooie donkere fantasy, iets waar ik wel van houd. Harry Potter heeft zich prachtig ontwikkeld en de cliffhanger laat je met smacht uitkijken naar het allerlaatste Harry Potter deel ooit... Van 4,0 naar...

4,5 sterren

“It’s good to see you again, Potter”

En dat is het zeker. Na het waanzinnig goede Harry Potter and the Deathly Hallows: Part I, gaan we verder met Part II: de afsluiter, de grote finale. Tot zover is de filmreeks een geslaagde. Hier en daar een paar misstappen, hier en daar een paar hoogtepunten, maar over het algemeen is de reeks altijd consistent geweest; ik vind niet dat er ook maar één film tussenzit die ik echt slecht vind. Ze zijn allemaal leuk om te kijken. Part II breekt of maakt de reeks dus. Echter, de afsluiter nails it. Completely.

Als de film begint merk ik meteen al hoe hoog de inzet van de acteurs is. Waar Daniel Radcliffe als klein manneke nog betrapt wordt op vele geforceerde uitspraken, is dat hier helemaal verdwenen. Radcliffe is een man, een echte acteur en hij zuigt je mee in zijn prestatie als de tovenaarsleerling. Ook Ron en Hermione (ook al waren die al wat langer geleden flinke stappen vooruit gegaan) zijn bezig op hun best.

Na een heerlijke actiescène waarin het trio met het vierde Horcrux op de rug van een (prachtig gemaakte) draak uit de tovenaarsbank Gringotts ontsnapt, begeleid door de mooie score van Alexandre Desplat is het dan eindelijk zover. De duistere Heer Voldemort weet er eindelijk van dat Harry druk bezig is met de vernietiging van zijn ziel en de paden van zowel de Dark Lord als Harry leiden naar hun oude school. Hierbij wil ik overigens meteen al een note maken van Ralph Fiennes prestatie als de duistere heerser, want hij speelde het voortreffelijk. Ik vond het zeer indrukewekkend om te zien hoe hij Voldemorts angsten en pijnen naar boven bracht als er weer een Horcrux was vernietigd.

Op Hogwarts aangekomen wordt Harry warm onthaald door zijn vrienden en klasgenoten die een verzet zijn begonnen tegen schoolhoofd Severus Snape. Hier ontstaat een erg mooie toegevoegde scène waarin Harry Snape confronteert met de dood van Dumbledore, waarna (en dit zat wel in het boek) McGonnagal (een geweldig spelende Maggie Smith) gaat duelleren met Snape die vervolgens het kasteel uit wordt gejaagd. Vervolgens krijgen we de indringende stem van Voldemort te horen over heel het terrein van de school. “Give me Harry Potter. You have one hour.” Ik kan me nog herinneren dat deze stem in het boek werd beschreven als een stem die door merg en been ging en daar doet de film niet te kort aan! De opbouw die we vervolgens krijgen naar het grote gevecht is kippenvelgevend, terwijl Harry paniekerig zoekt naar het één na laatste Horcrux dat binnen de muren van Hogwarts verborgen zou moeten zijn.

Ondertussen gaan Ron en Hermione naar de Chamber of Secrets, die we voor de laatste keer zagen in de gelijknamige film, waar ze op zoek gaan naar de resten van de Basilisk, waarvan de giftige tanden een Horcrux kunnen vernietigen. Een mooi moment, want als ze het Horcrux dat ze bij de tovanaarsbank hadden opgepikt is vernietigd, komt dan eindelijk de langverwachte zoen tussen de twee. Maar daarna is het over met de mooie momenten. Want het gevecht begint!

Hier een pluim voor de regie van David Yates, de gevechten zijn prachtig en episch in beeld gebracht, met (opnieuw) geweldige muziek van Desplat eronder. Ondertussen komen de beste scènes van de film aan bod. Harry heeft zojuist het één na laatste Horcrux in Hogwarts vernietigd en heeft ontdekt dat het laatste Voldemorts slang, Nagini, is. Snel gaan ze op zoek naar Voldemort, die zich in het boothuis bevind, waar hij Snape op een gruwelijke wijze vermoord. Prachtig gespeeld door Alan Rickman, als de tranen over zijn wangen stromen, terwijl hij zijn laatste adem uitblaast. “Look at me. You have your mother’s eyes.”

Echter, Snape’s tranen bevatten herinneringen uit zijn leven, die Harry in de Pensieve van Dumbledore bekijkt (hoe wist Harry trouwens het wachtwoord naar zijn kantoor? Haha). Ook dit is heel erg mooi verfilmd en het is hartverscheurend als we Snape zien huilen bij het lichaam van Harry’s moeder (waar hij heimelijk op verliefd was). Helaas komen we er dan ook achter dat er nóg een Horcrux is... Harry!

Het is werkelijk waar (ik had dit nooit van hem verwacht) prachtig gespeeld door Daniel Radcliffe als hij zijn dood tegemoet gaat en door middel van de tweede Deathly Hallow, de Resurrection Stone, zijn ouders, Sirius en Lupin terughaalt die hem allemaal steunen op zijn weg naar Voldemort, die al op hem stond te wachten. “Avada Kedavra!” En Harry is dood. Of niet? Nee, nee. Harry is in een soort van tussenwereld, waarin hij met Dumbledore kan praten die hem alle uitleg verschaft. Ik vind het hier alleen jammer (en dit is waarschijnlijk zo’n beetje mijn enige punt van kritiek) dat Dumbledore hier niet uitlegt waarom hij zijn zus heeft laten sterven en waarom hij bereid was Harry te laten sterven. Zo wordt hij een beetje afgeschilderd als een man die helemaal geen zak geeft om anderen.

Goed, Harry is weer terug en om een punt te zetten aan deze ellenlange recensie die waarschijnlijk toch niemand leest, barst het grote duel tussen de twee aartsvijanden los. Langer dan in het boek, maar dat past stukken beter bij de films en na zo lang wachten op de uiteindelijke confrontatie is dit ook wel toepasselijker. Uiteindelijk vernietigd Neville het laatste Horcrux (de slang) en Voldemorts ziel sterft af. Ik vind het een beetje jammer dat hij dan ook meteen helemaal ontploft, ik had liever het dode lichaam van hem gezien (hetzelfde geldt voor Bellatrix, die ook zonder reden ineens ontploft).

Tenslotte sluiten we af met de epiloog (ja, ja! Voor de liefhebbers, het nummer Leaving Hogwarts is erin verwerkt!) die de cirkel weer rond maakt. Omdat we de belachelijke namen van heel die kinderen van Harry bijna niet te horen krijgen en we alleen focussen op Harry’s zoon Albus, maakte het de cirkel meer rond en vond ik de epiloog beter dan in het boek. En terwijl een verouderde Harry toekijkt hoe zijn zoon vertrekt met de Hogwarts Express, zoals hijzelf vele jaren geleden ook deed, wordt het scherm langzaam zwart en wordt de aftiteling ingeluid met Hedwig’s Theme. Zoals het hoort. Harry Potter levert een prachtige finale!

4,5 sterren

'The Half-Blood Prince' zet een goede opstap naar tweeluik 'Deathly Hallows'.

We verlieten Harry en zijn vrienden nadat het Ministry of Magic eindelijk geloofde dat de duistere magiër Lord Voldemort was teruggekeerd; de Tweede Tovenaarsoorlog was na een spetterende finale in het Ministry begonnen. David Yates regisseerde het thriller-achtige en vrij ingewikkelde Harry Potter and the Order of the Phoenix. Je zou bijna niet zeggen dat dezelfde regisseur aan de slag is gegaan om ons J.K. Rowling's Harry Potter and the Half-Blood Prince af te leveren. Het zesde deel uit de Potter-franchise heeft een heel andere stijl (ook te danken aan de geweldige Director of Photography, Bruno Delbonnel), is magischer, sfeervoller en een stuk lichter. Een applausje voor Yates, want de drie eerstgenoemde dingen zijn grote verbeteringen. Dat de film een stuk lichter is dan de vorige twee delen beviel me iets minder goed. Er zijn mensen die zeggen dat Harry Potter nu ineens is veranderd in een romantische komedie, maar geloof me, dat is niet waar. Er zit aardig wat romantiek en humor in, maar de film is in zijn geheel nog steeds duister en soms zelfs sinister. Maar toch is het algemene plaatje van de film lichter dan zijn voorgangers, iets wat niet ten goede valt, gezien de beruchte You-Know-Who nu toch echt aan de slag is gegaan. Geen groot kritiekpunt, maar het heeft de film zeker geen goed gedaan.

Verder viel het me op dat de filmmakers bij Order of the Phoenix erg hun best hadden gedaan om zoveel mogelijk van Rowling's boek erin te stampen en alles te introduceren: Grawp, het 'broertje' van Hagrid, de ingewikkelde magie Occlumency en Legilimency, de sinistere fabeldieren Thestrals, het gebouw van het Ministry of Magic, de Order of the Phoenix en de visioenen die Harry over Voldemort had... niets van dit alles word ook maar één keer vernoemd, laat staan laten zien in deze film. Het voelt alsof Order of the Phoenix hierdoor voor niets was gemaakt. Alleen de introductie van de gestoorde Bellatrix Lestrange kwam ten goede in dit deel, wat een heerlijke actrice toch die Helena Bonham Carter; ze speelt haar rol met verve.

Maar niet alleen Carter, ook Alan Rickman's Snape is gewoonweg briljant ("You have bought yourself a month detention, Mr. McLaggen... and - not - so - quick... Potter"). Elke emotie, elk lijntje in zijn gezicht, de donkere ogen en hoe elke klemtoon op elk woord word gelegd: prachtig! Natuurlijk is er weer een nieuwe professor: Horace Slughorn, geweldig vertolkt door Jim Broadbent en Michael Gambon heeft eindelijk ontdekt hoe hij Albus Dumbledore moet spelen: joviaal, mysterieus en met een dosis kurkdroge humor. Maar er is ook een nieuwe ontdekking in dit zesde Potterdeel. De jongeman Tom Felton heeft een grote diepgang gegeven aan zijn personage Draco Malfoy, die hij erg goed speelt. Rupert Grint (Ron) en Emma Watson (Hermione) hebben hun rollen ook weer leuk gedaan (de liefdesdrank-scène was het gloriemoment voor Grint en de scène waarin Harry Hermione troost was het momentje voor Watson). Dan hebben we nog Bonnie Wright die voor het eerst een echt grote rol krijgt... matig, maar kan er mee door, moet ik zeggen; ze heeft een goede chemie met Radcliffe, het kusje vond ik erg mooi. En tenslotte speelt Daniel Radcliffe (Harry Potter himself) aardig als onze jonge, bebrilde held, maar weet het niet verder te schoppen dan dat. Sommige zinnen blijven er een beetje onnatuurlijk uitkomen, maar hij heeft toch ook zijn momentjes gehad: toen hij onder invloed was van Felix Fortunatis speelde hij echt leuk en verdriet heeft hij nog nooit zo goed uitgedrukt als bij de dood van Dumbledore.

De dood van het schoolhoofd van Hogwarts vond ik prachtig gedaan. Ook de opgang er naar toe was goed, wat ik voor het gemak "het laatste half-uur noem" (ik heb geen idee of het een half-uur duurt, maar ja). Voorgaand een prachtige emotionele scene waarin Slughorn over Harry's moeder vertelt, de Horcruxes zijn goed uitgelegd: niet te ingewikkeld, maar ook niet te kortaf zoals in Phoenix met de mysterieuze Profetie wel het geval was. De scène in de grot vind ik zeer goed gedaan en is erg spannend (schrikmoment!) en emotioneel. De moord zelf was ook goed uitgevoerd. Mooi slow-motion effect van hoe Dumbledore van de astronomietoren tuimelt. Bovendien erg emotioneel hoe alle leerlingen hun stokken laten oplichten ter eerbied van Professor Dumbledore.
En het is nu duidelijk wat ons te wachten staat in deel 7: het vernietigen van elk Horcrux dat Voldemort gemaakt heeft en het doden van The Dark Lord zelf. Tja, Harry, je hebt nog een hele taak voor de boeg, jongen.

Harry Potter and the Half-Blood Prince is opnieuw een geslaagde Potter en is dankzij zijn verbeterde acteerprestaties onder de pubers beter dan Goblet of Fire en omdat de film duidelijker is voor de mensen die de Potterboeken niet hebben gelezen, is hij ook beter dan Order of the Phoenix. Te wijten aan enkele minpunten (de film is toch wat te licht en heeft lak aan alles wat met enkele moeite is geïntroduceerd in deel 5), is hij toch niet zo goed als het sfeervolle en magische Prisoner of Azkaban. De eerste twee films ben ik een beetje overheen gegroeid moet ik zeggen .
Maar Half-Blood Prince maakt een erg goede opzet naar deel zeven (en acht) en daar staan mijn verwachtingen nu al erg hoog voor. Hopen dat dat de spannendste, duisterste en vooral de beste twee delen uit de hele reeks worden! Net als de andere Potters verdiend deze film voor mij een mooie, niet afgeronde...

4,0 sterren.

The Hobbit: An Unexpected Journey

Tja, wat moet ik ervan zeggen. De langverwachte Hobbit. Ik ben geen fan van de Tolkienwereld – boeken nauwelijks gelezen en ik ben verre van een wandelende Midden-Aarde encyclopedie. Echter, de door Peter Jackson verfilmde Lord of the Rings trilogie vind ik een meesterwerk. Elke keer weer wordt ik bij de strot gegrepen en meegesleept door dit prachtig vertelde verhaal vol emotie. Tien jaar later krijgen we The Hobbit. Een relatief dun, door Tolkien geschreven kinderboek dat Peter Jackson vrolijk opsplitst in drie films. Oh nee hoor, zegt Jackson als antwoord op de sceptici, we hebben genoeg verhaal te vertellen om drie films te vullen. Het resultaat… The Hobbit: An Overlong Journey.

Het eerste wat ik dacht nadat de end credits gingen rollen was: onsamenhangend. De film begint met een nutteloze cameo van Elijah Wood als Frodo Baggins en vervolgens flitsen we zestig jaar terug en vliegen we in het verhaal van de dwergen die hun land hebben verloren aan de kwaadaardige draak Smaug. Zij willen hun land terug veroveren en Smaug verslaan – hiervoor hebben zij echter Bilbo Baggins nodig om mee op avontuur te gaan. Na een hoop ge-eet, gedrink, gezang en getreuzel gaan onze dertien dwergen, Gandalf en Bilbo dan eindelijk op pad naar The Lonely Mountain, de berg waarin Smaug huist en waakt over de gestolen schatten van de dwergen. Helaas heeft de rest van de film absoluut niets te maken met het bovenstaande. Trollen staan op het punt onze vrienden op te eten, een ‘Necromancer’ wordt prachtig geïntroduceerd om vervolgens genegeerd en vergeten te worden, een kwaadaardige Ork heeft een persoonlijke vendetta tegen de leider van de dwergen, vechtende rotsblokken (ja, u leest dit goed) gooien roet in het eten en een ‘Goblin-king’ zingt een liedje voor hen… vóórdat hij het gezelschap probeert te doden. Dit alles heeft niets met de eerder opgezette hoofd-storyline te maken, heeft (buiten de kwaadaardige Ork) géén impact op de personages en deze losse gebeurtenissen hebben allemaal niets met elkaar te maken. Hierdoor ben je aan het kijken naar een hak-op-de-tak springend avontuur vol willekeurige gebeurtenissen. Als de film is afgelopen zijn de dwergen, de tovenaar en de hobbit dan ook nog geen stap dichter bij de Lonely Mountain.

De manier waarop de film zijn verhaal brengt voelt eigenlijk een beetje als volgt aan. Gisteren was ik in de supermarkt en ik heb echt iets heel erg raars meegemaakt. Ik vertel dit bizarre verhaal aan een van mijn vrienden, maar ik vertel vervolgens niet wat er in de supermarkt gebeurde. Nee, ik vertel eerst hoe ik wakker ben geworden, hoe ik mezelf aankleedde, hoe ik mijn tanden poetste, hoe ik vervolgens een boterham ging eten, een koffie klaarmaakte, het krantje ging lezen en daarna op m'n fietsje stapte om naar de supermarkt te gaan. Dan stop ik met vertellen en zeg ik: ‘De rest van het verhaal hoor je volgend jaar December. Doei!’ En misschien heb ik mijn ochtendrituelen prachtig verteld, die vriend van mij wil nu wel eens weten wat er in de supermarkt is gebeurd!

Het punt is verder dus niet wat de film wél vertelt. Want alles ziet er prachtig gelikt uit (ik durf er een serieus bedrag om te wedden dat dit de Oscar voor beste visuele effecten gaat binnenslepen) en alle scènes op zichzelf zijn heel erg goed en sfeervol verfilmd. Een hoogtepuntje hier is de scène tussen Gollum en Bilbo – daar heb ik intens van genoten en die scène was tot in de perfectie uitgevoerd. Ook een hoogtepunt dat aangekaart mag worden is de geweldige Howard Shore, die opnieuw een aanstekelijke soundtrack voor de film levert. Daarbij zit het met de personages ook snor. Bilbo wordt geweldig gespeeld door Martin Freeman, het is een genot om Ian McKellen weer als Gandalf te zien, Andy Serkis stal weer even de show als Gollum en Richard Armitage doet het sterk als de leider van de dwergen Thorin Oakenshield.

Een ander probleem dat de film heeft zijn echter de andere dwergen. Er zijn er buiten Thorin nog één of twee die een beetje in de spotlight komen te staan en alle andere dwergen zijn puur figuranten. Waar ik in the Lord of the Rings alle verschillende personages prima uit elkaar kon houden was dat hier onmogelijk. Jammer. Maar niet onverwachts als je in één keer dertien verschillende personages probeert te introduceren. Daarbij proberen ze in het midden van de film te veel te focussen op Lord of the Rings cameos en op Thorin en zijn vastberaden doel om naar die Lonely Mountain te komen, waardoor Bilbo er nogal achteraan aan het hobbelen is. Buiten de eerste akte en de laatste akte, vond ik Bilbo (alhoewel een leuk personage), te veel passief op de achtergrond koekeloeren naar in wat voor bizarre situaties die dwergen elke keer in verstrikt raken. Bilbo was voor een te lange tijd een passieve toeschouwer die zomaar weinig te doen had.

En ach ja… als laatste mist de film natuurlijk gewoon de krachtige emotie van the Lord of the Rings. Waar ik daar soms de brok in de keel kreeg kon het me hier een worst wezen al zouden ze een van die dwergen afmaken.

Om het af te sluiten, wil ik herhalen dat ik dit geen sléchte film vond. Scènes waren vaak goed gedaan, het acteerwerk zat goed, het was sfeervol, visueel was het een absoluut plaatje en daarbij was er die geweldige scène tussen Bilbo en Gollum. Het probleem was echter het tempo en het feit dat de film was verbonden door vaak nutteloze plotpunten die niets met elkaar te maken hadden. The Hobbit: An Unexpected Journey is dus zomaar een voortkabbelend riviertje dat iets te veel slingert, waardoor we aan het einde eigenlijk nog geen reet verder zijn.

3,5 sterren

Erg goeie fantasy / science-fiction film met een goed verhaal: erg leuk hoe er wordt gespeeld met het feit dat The Hunger Games eigenlijk niets meer is dan hoe wij films kijken ('Oh, meer geweld, ik hoop dat de hoofdpersoon er levend vanaf komt, laten we er een romantisch subplotje ingooien'). We houden van conflict, we houden ervan als de personages pijn hebben. We genieten in feite van andermans leed. Een gedachte waar deze film met zijn Hunger Games veel mee speelt, wat ik erg interessant vond.

De acteerprestaties waren ook goed. Vooral Jennifer Lawrence: prachtige vrouw, maar ook een erg goede actrice, zo blijkt. Een van de beste scènes vond ik dat dat kleine meisje Rue stierf en we haar District compleet in opstand zagen komen vanwege haar dood. Prachtig gedaan! Qua technische aspecten wil ik nog even kwijt dat ik de cinematography lekker rauw vond, met veel goed gebruik van de handheld camera die uiteindelijk scherp bij elkaar gemonteerd was. De muziek was absoluut ook niet mis en wist hier en daar kippenvel op te leveren.

Wat ik alleen minder vond aan de film was die irritante en kleurrijke vrouw die de loten trok en bepaalde wie er uit District 12 meedeed aan The Hunger Games. Wat een complete rip-off van het personage Dolores Umbridge uit Harry Potter! Aan die onorginaliteit stoorde ik me lichtelijk. Waar ik me ook lichtelijk aan stoorde was dat ze dat ze er toch nog (waarschijnlijk om de fan-girls tevreden te houden) dat romantische subplotje tussen Katniss en Peeta erin moesten gooien. Wat ik dan wel weer interessant vond was dat er lichtelijk werd geïmpliceerd dat Katniss deed alsof ze ook op Peeta verliefd was puur voor de show.

Voor de rest vond ik het in ieder geval een erg goede film. Laat deel twee maar komen!

4,0 sterren