Opinions

Zowel regisseur Boyle als de vier hoofdrolspelers van de inmiddels ruim twintig jaar oude klassieker Trainspotting keren terug voor een vervolg, getiteld T2. In mijn ogen is Trainspotting niets minder dan een meesterwerkje. T2 is een vermakelijke en nostalgische zit.

T2 brengt veel leuke humor met zich mee, Boyle's typische energieke en kleurrijke stijl - deze ronde heftiger dan in het origineel - en laat je goed meevoelen met de karakters, die elkaars pad weer kruisen na de gebeurtenissen van twintig jaar geleden. Momenten wanneer Begbie en Renton elkaar weer voor het eerst treffen in elk een ander wc-hokje of wanneer McGregor zijn 'Choose Life' speech geeft (deze keer in dialoog vorm en niet als voice-over) zijn goud. Vooral het tweede voorbeeld maakte veel emotie in me los. Ondanks dat was de film rommelig en niet erg samenhangend.

Trainspotting is een film over verslaving, verteld door de ogen van Mark Renton die met zijn vrienden de meest absurde en gruwelijke dingen meemaakt. Elke scène bouwt op de vorige en allemaal werkt het toe naar het ultieme punt dat de film maakt: Renton verraadt zijn vrienden en kickt als het ware ook van hen af (Trainspotting spoilers). Het vervolg is geen film over verslaving, maar over nostalgie. Elk van de vier karakters zijn een groot deel van de film los van elkaar en ieder karakter heeft zijn eigen verhaallijn. Hierdoor komt de film wat traag op gang, en sluit het allemaal niet zo netjes op elkaar aan. De rode draad is natuurlijk de nostalgie die elk van de personages voelen over hun jeugd, maar nergens komt dit echt goed uit de verf, vind ik. Verder was Begbie de duidelijke antagonist van de film. Hij probeerde, begrijpelijk, kostte wat het kost Renton te vermoorden als wraak voor het stelen van zijn geld. Dit leidde tot een erg spannend einde, maar toch twijfelde ik over de keuze om hem tot een antagonist, een echte bad-guy te maken, met als kers op de taart een heuse confrontatie tussen hoofdpersoon en slechterik, zo gezegd. Het past gewoon niet bij Trainspotting, is wat een stemmetje achterin mijn hoofd me blijft zeggen. Ook een klein puntje van kritiek: wel érg toevallig dat net wanneer Renton besluit terug te keren naar Schotland, ook Begbie uit de gevangenis ontsnapt en Spud ontslagen wordt van zijn baan en zelfmoord pleegt.

Een verandering die ik leuk had gevonden, en wat misschien had geholpen de film wat samenhangender te maken, is als de film een duidelijke verteller had gehad in de vorm van een voice-over van Spud. Renton verzorgde een continue voice-over door de eerste film, die in deze film grotendeels afwezig was. Gezien Spud hun oude verhalen aan het opschrijven was in deze film, had ik het wel passend gevonden als hij onze verteller zou zijn geweest in deze ronde. Even een losse brainstorm: misschien was zijn zelfmoord-poging wel geslaagd geweest aan het begin van de film (nadat hij hun oude verhalen al had opgeschreven) en was hij een soort post-mortem voice-over. Zijn dood had Rentons terugkeer uit Amsterdam teweeg kunnen brengen, en na het horen over Rentons terugkeer was Begbie vastberaden geweest uit de gevangenis te ontsnappen.

Verder juich ik de film toe dat het iets compleet anders probeert. Veel sequels tegenwoordig krijgen de kritiek dat ze te hard proberen het origineel te emuleren, iets wat deze film uit de weg gaat. De film voelt volledig anders aan dan de originele Trainspotting en is niet bang hier en daar een paar risico's te nemen. Ik had het dan ook wel gedurfd gevonden als de film Porno had geheten, naar het boek wat Irvine Welsh heeft geschreven als vervolg op Trainspotting (waar deze film geloof ik dan weer niet of slechts minimaal op gebaseerd is). Toch speelt de film heel erg in op je kijkervaring van Trainspotting door veel te spelen met flashbacks naar de eerste film, verwijzingen ernaar en de algemene nostalgie die ook de karakters voelen over hun jeugd. Hierdoor kan de film niet op zichzelf staan en raadt ik het ook zeker aan niet deze film te kijken als je het origineel niet gezien hebt. Dus voor een film die zo anders is als het origineel, speelt het wel weer heel erg in op de nostalgie die de kijker voelt voor het origineel wat voor mij in elk geval soms een wat aparte combinatie vormde.

T2 Trainspotting is een goede, vermakelijke film met een duidelijke grip op zijn personages, de acteurs die allen hun a-game weer brengen, maar een vervolg dat ook wat onsamenhangend is en naar mijn mening niet echt met een bevredigend verhaal of conclusie komt.

3,5 sterren

Nadat ik voor het eerst de trailer van deze film had gezien, dacht ik dat het helemaal niets zou worden. Weer een goedkoop actiefilmpje geadapteerd van een Marvel-strip. Vervolgens kwamen begin lente de eerste recensies uit, die behoorlijk positief waren en die zeiden dat dit het vermaak van Iron Man matchte. Nu ik de film zelf ben gaan zien kom ik tot een middenweg: Thor is lang niet zo vermakelijk als Iron Man, maar ook niet zo slecht als ik op basis van de trailers verwacht had.

Laat ik beginnen met de negatieve punten van de film. Ten eerste vond ik het script hier en daar een beetje rommelen aan het begin. We krijgen een gaaf voorstukje, waarin we te zien krijgen hoe Thor uit de hemel valt, maar vervolgens krijgen we een ongelooflijk uitleggerig stuk dat als proloog moet dienen. Natuurlijk wordt de voice-over niet vermeden en ons wordt haarfijn voorgeschoteld hoe de wereld van deze goden en hun vijanden in elkaar zit en hoe Thor wordt verbannen uit zijn wereld. Ik vond het stuk te lang duren voor een proloog die dient als uitleg waarom er een god uit de lucht kwam gevallen, maar tegelijkertijd vond ik het ook te rap gaan. Er wordt een verhaal verteld dat in de tijdslijn van de film duizenden jaren duurt, terwijl het nogal van de hak op de tak sprong. Het valt te begrijpen dat ze snel door de stof heen moesten gaan, maar het duurde alsnog te lang voor een proloog en het was te afgeraffeld om die hele tijdslijn te bevatten.

Ten tweede vond ik een erg irritant punt de zogenaamde vrienden van Thor. Ze draagden niets bij aan de verhaallijn en ze werden slecht vertolkt door hun acteurs. Ik kreeg ook totaal niet het idee dat ze zo'n goede vrienden waren, op lijnen na als: 'We have to bring him back, we have to save him.' Sorry, het kwam totaal niet geloofwaardig op me over. En het feit dat Volstagg er eerder uitzag als een mislukte Gimli dan als een god, hielp ook niet. De scène waarin de vier "vrienden" de stad binnen komen marcheren vond ik erg lachwekkend op een slechte manier.

Ten derde stikte de film hier en daar van de cliché's en de voorspelbaarheid. Ik kon al meteen aan de kop van Loki zien dat hij niet deugde, natuurlijk zoent Thor weer met zijn meisje op het einde, natuurlijk spreken de goden in hun wereld gewoon Engelstalig, net als hun vijanden, die toevallig van een andere planeet komen.

Gelukkig zijn er ook nog genoeg positieve punten aan deze film, lekkere actiescènes werden begeleid door mooie en spectaculaire visuele effecten, waarbij je je vingers af kunt likken. Het camerawerk was bij sommige shots mooi en de montage heeft er een mooi geheel van kunnen maken. De wereld van de goden was ook erg mooi gemaakt.

Buiten de leuke vrienden van Thor, waren er ook nog daadwerkelijk goede prestaties in de film. Sterker nog, verder waren ze geen van allen slecht. Anthony Hopkins was een prima toevoeging als Odin, Natalie Portman is altijd een genot om te zien en acteerde prima als de vrouwelijke sidekick en Clark Gregg heeft een prima uitstraling als deze mysterieuze agent van SHIELD, een kop die je niet gauw vergeet. De hoofdrol werd goed gedragen door Chris Hemsworth, een redelijk charismatische acteur en de scènes waarin hij zijn Thor-cultuur toepaste op de onze waren erg grappig. Verder ook nog een leuk bijrolletje van Jeremy Renner.

Vooral het subplot met SHIELD deed de film naar mijn mening in niveau stijgen. Gezien ik helemaal niets afweet van de strips kwamen ze op mij over als een erg mysterieuze organisatie waar ik graag meer van wil weten. De scènes die zich op hun grondgebied afspeelden, rondom Thors hamer, vond ik ook allemaal erg goed en bevatten ook gelikte shots dankzij de neergutsende regen. Een pluspuntje voor de cinematography hier.

Vervolgens zakte de film een beetje in, maar het einde van de film vond ik ook weer goed. Het was een prima, actievolle climax die leidde naar een redelijk onverwacht einde voor dit soort films: namelijk dat Thor niet meer in staat was terug te keren naar onze aarde, waardoor hij zijn geliefde (die hij overigens net twee dagen ofzo kende) niet meer kon zien. Gelukkig geen cheesy scène waarin Thor alsnog wordt bekroond als koning, maar in plaats daarvan een beetje een droevig einde.

Mijn conclusie is dat de film zo zijn pieken en dalen had (helaas meer dalen dan pieken), maar Thor werd gered dankzij zijn mooie visuele effecten, gelikte actiescènes, prima cinematography en een sterke bijdrage door bijna heel de cast. Helaas bevat deze film noch het hart van Spiderman en X-Men, noch de sexyness van Iron Man, maar het is toch een redelijk solide additie aan de Marvel-films als je het vergelijkt met de andere Marvel superhelden vehikels.

3,0 sterren